Portal Catholic News Agency informuje o wprowadzeniu nowej feruły papieskiej przez uzurpatora Watykanu Roberta Prevosta, występującego pod imieniem Leon XIV, podczas rytuału zamknięcia Drzwi Świętych 6 stycznia 2026 roku. Według biura „Liturgicznych Celebracji Świętej Stolicy” (sic!) insygnium to symbolizuje „przewodzenie jako biskup Rzymu i najwyższy pasterz całego Kościoła”. Autorzy powołują się na rzekomą tradycję wręczania feruły podczas objęcia Katedry Laterańskiej, pomijając całkowicie dogmatyczną zasadę sede vacante obowiązującą nieprzerwanie od 1958 roku.
Masoneria liturgiczna w służbie antykościoła
Artykuł bezkrytycznie powiela modernistyczne kłamstwa, nazywając heretyków Pawła VI i Jana Pawła II świętymi, co stanowi jawną obrazę majestatu Bożego. Wspomniana ferula projektu Lella Scorzellego, używana przez Montiniego (Pawła VI) podczas zamknięcia soborowego pseudosoboru, stanowiła narzędzie liturgicznej rewolucji, czego dowodzi jej naturalistyczna forma pozbawiona tradycyjnej krzywaśni. Jak trafnie zauważył arcybiskup Marceli Lefebvre: „Nowa Msza to Msza protestancka, a nowe insygnia to symbole apostazji” (list do współbraci, 1976).
„Nowa papieska ferula jest w kontynuacji z tymi, których używali jego poprzednicy, łącząc misję głoszenia tajemnicy miłości wyrażonej przez Chrystusa na krzyżu z jej chwalebnym przejawem w Zmartwychwstaniu”
Ten fragment demaskuje gnostycką herezję leżącą u podstaw posoborowych innowacji. Próba rozdzielenia misterium Krzyża i Zmartwychwstania stanowi jawne odrzucenie katolickiej doktryny o Ofierze Kalwarii jako jedynym źródle łaski. Pius XII w encyklice Mediator Dei stanowczo potępił takie spekulacje: „Ofiara ołtarza jest nie tylko pamiątką prawdziwej śmierci Chrystusa, ale także tajemnicą wspaniałego zmartwychwstania” (nr 79).
Teologia pustego krzyża: Triumf modernizmu
Opis nowego pastorału jako przedstawiającego „Chrystusa nie związanego już gwoździami Męki, ale z uwielbionym ciałem w akcie wstępowania do Ojca” odsłania pelagiańskie korzenie posoborowej pseudo-teologii. Tradycyjna ferula z krucyfiksem symbolizowała nieodwołalną prawdę: „Nie znamy innego pośrednika prócz Ukrzyżowanego” (św. Leon Wielki, kazanie 68). Tymczasem modernistyczny projekt Prevosta ukazuje Chrystusa oderwanego od Drzewa Życia, co stanowi ikoniczne zaprzeczenie słów św. Pawła: „Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2,2).
Równie zgubne jest motto „In illo uno unum” (W tym jednym Chrystusie jesteśmy jedno), które służy propagowaniu ekumenicznej herezji o „jedności wszystkich chrześcijan” bez nawrócenia na katolicyzm. Sprzeciwia się to nauce Pius XI w Mortalium animos: „Jedność może istnieć tylko wtedy, gdy wszyscy wyznają tę samą wiarę, uczestniczą w tych samych sakramentach i są zjednoczeni pod władzą prawowitych pasterzy” (nr 10).
Symulakra władzy w rękach uzurpatora
Autorzy próbują nadać pastorałowi Prevosta pozory autentyczności, powołując się na użycie feruli Benedykta XVI (Josepha Ratzingera) podczas jego pierwszej „Mszy” jako antypapieża. Pomijają przy tym fundamentalny fakt, że żaden z okupantów Watykanu od 1958 roku nie posiadał ważnie otrzymanej władzy kluczy, będąc jedynie „złodziejami i rozbójnikami” (J 10,1). Jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Jawny heretyk nie może być Papieżem” (De Romano Pontifice, II.30).
Opis ceremonialnego użycia feruli podczas zamknięcia Drzwi Świętych dodatkowo uwydatnia parodię świętości w neo-kościele. Prawdziwe Drzwi Święte istnieją tylko w czterech patriarchalnych bazylikach Rzymu, a ich otwieranie związane jest z odpustami – przywilejem wyłącznie prawowitego Następcy Piotra. Struktury posoborowe, odrzuciwszy dogmatyczne podstawy odpustów w Indulgentiarum Doctrina Pawła VI (1967), praktykują jedynie puste gesty pozbawione nadprzyrodzonej mocy.
Duchowa pustka pod pozorem tradycji
Próby przedstawienia nowego insygnium jako „głęboko symbolicznego” demaskuje cytat z biura liturgicznego: „Wyraża ono konkretną misję następcy Piotra, aby umacniać braci w wierze i przewodzić Kościołowi w miłości”. Tymczasem prawdziwy urząd Piotrowy od 1958 roku pozostaje nieobsadzony, co potwierdza teza sedewakantystów. Jak pisał kardynał Giuseppe Siri: „Gdy Stolica jest pustka, nikt nie ma prawa rozporządzać dobrami Kościoła” (list do kard. Ottavianiego, 1969).
Brakuje także najmniejszej wzmianki o konieczności ważnej sukcesji apostolskiej dla sprawowania władzy, co dowodzi całkowitego zerwania z katolicką eklezjologią. Św. Cyprian pouczał: „Poza Kościołem nie ma zbawienia, jak nie było go poza Arką Noego” (List 73.21). Tymczasem ferula Prevosta staje się symbolem apostazji czasów ostatecznych, gdzie antychrystowska władza podszywa się pod instytucje Kościoła.
Na koniec warto zadać pytanie: Czy ktokolwiek wierzący jeszcze daje się zwieść tym teatralnym gestom? Jak pisał św. Hilary z Poitiers: „Chrystus nie potrzebuje fałszywej chwały. Nie szuka się czci przez znieważanie” (De Trinitate, VII.11). Prawdziwi katolicy trwają przy niezmiennej Wierze, odrzucając wszystko, co pochodzi z zatrutego źródła posoborowej rewolty.
Za artykułem:
The story behind Pope Leo XIV’s new papal staff (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 12.01.2026
