Portal gosc.pl (13 stycznia 2026) relacjonuje przebieg zamurowywania tzw. Drzwi Świętych w Bazylice św. Piotra – rzekomego zwieńczenia „Jubileuszu Nadziei”. W opisanej pseudoliturgii „antypapież Leon XIV” zamknął 6 stycznia „Drzwi Święte”, po czym „sampietrini” rozpoczęli budowę muru z 2 tys. cegieł oznaczonych symbolami uzurpatora. W przygotowanej kapsule („capsis”) złożono m.in. klucze do przyszłego otwarcia drzwi, monety jubileuszowe oraz „akt Rogito” poświadczający czynność. Całość zostanie „uroczyście zapieczętowana” przez Urząd Papieskich Celebracji Liturgicznych, a cegły posłużą później jako „fundamenty” nowych budynków.
Symulacja świętości w służbie synkretyzmu
Opisywane działania stanowią jawną profanację pojęcia świętości, zarezerwowanego w katolickiej teologii wyłącznie dla Boga, Jego przybytków i sakramentów. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas (1925): „Chrystus panuje w sercu ludzkim nie tylko przez miłość wewnętrzną, lecz także przez zewnętrzne wyznanie wiary”. Tymczasem posoborowy rytuał sprowadza sacrum do poziomu „teatru religijnego”, gdzie mur z cegieł i metalowa kapsuła zastępują rzeczywistą obecność łaski w sakramentach.
„Znajdą się tam również m.in. monety wybite w czasie Jubileuszu Nadziei oraz medale ostatnich papieży, a także klucze i uchwyty do otwarcia Drzwi Świętych podczas kolejnego jubileuszu”
Ta masońska w swej symbolice „kapsuła czasu” odwołuje się do heretyckiej koncepcji „rozwijającej się tradycji”, potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili (1907): „Dogmaty nie są niezmiennymi prawdami, lecz interpretacjami faktów religijnych wypracowanymi przez ludzki umysł” (propozycja potępiona nr 22). Przechowywanie kluczy do przyszłego „otwarcia świątyni” to bluźniercza parodia słów Chrystusa: „Tobie dam klucze królestwa niebieskiego” (Mt 16,19 Wlg).
Jubileusz jako narzędzie relatywizacji wiary
Sam pomysł „Jubileuszu Nadziei” (2024-2026) stanowi zdradę istoty katolickiego roku świętego, który zawsze koncentrował się na pokucie, odpustach i nawróceniu. Jak przypomina bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV (1559), każdy prawowity jubileusz musi prowadzić wiernych do „gorliwego praktykowania cnót wiary, nadziei i miłości” poprzez akty wynagrodzenia. Tymczasem współczesne „jubileusze” – jak relacjonuje portal – sprowadzają się do festynów z medalami i monetami pamiątkowymi, gdzie „mur z cegieł” staje się ważniejszy od ołtarza.
„Cegły użyte do jego budowy zostaną tradycyjnie przekazane jako pamiątki lub np. fundamenty pod budowę nowych kościołów”
Ta praktyka demaskuje materialistyczną esencję posoborowego antykościoła. Podczas gdy prawdziwy Kościół buduje na fundamencie Apostołów i Proroków (Ef 2,20 Wlg), sekta watykańska stawia swe „świątynie” na cegłach z herbem antypapieża. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabusie błędów (1864): „Kościół nie ma prawa nabywania i posiadania dóbr materialnych” (błąd potępiony nr 26).
Uzurpacja władzy w służbie antychrysta
Kluczowym elementem całego spektaklu jest rola „Leona XIV” – kolejnego w linii uzurpatorów od Jana XXIII. Jego udział w „zamknięciu drzwi” to otwarte odrzucenie kapłaństwa Chrystusa, który jako jedyny jest „Bramą Owiec” (J 10,7 Wlg). Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice precyzuje: „Papież jawny heretyk automatycznie traci urząd i jurysdykcję”. Tym samym wszelkie działania „Leona XIV” mają charakter czysto teatralny, pozbawiony nadprzyrodzonej mocy.
Opisywany rytuał doskonale wpisuje się w proces budowy „globalnej religii humanitarnej” pozbawionej dogmatów i krzyża. Jak prorokował Pius XI: „Gdy ludzie usunęli Chrystusa z życia publicznego, nastała era wojen i rewolucji”. Kolejne „jubileusze” (Nadziei 2025, Odkupienia 2033) służą stopniowemu rugowaniu katolickiej eschatologii, zastępując ją naturalistyczną wizją „postępu ludzkości”. W obliczu tej apostazji prawdziwi katolicy winni trwać przy niezmiennej Wierze, odrzucając wszystkie innowacje powstałe po śmierci Piusa XII (1958).
Za artykułem:
Mur z 2 tys. cegieł i kapsuła z kluczami. W Watykanie trwa zamurowywanie drzwi świętych (gosc.pl)
Data artykułu: 13.01.2026
