Portal Vatican News (13 stycznia 2026) relacjonuje „najtrudniejszą zimę od początku wojny” na Ukrainie, wskazując na rosyjskie ataki na infrastrukturę cywilną jako przyczynę katastrofy humanitarnej. Artykuł powtarza narrację „celowego i cynicznego terroryzmu” wobec ludności, przytaczając wypowiedzi Witalija Kliczki o tysiącach budynków pozbawionych ogrzewania w Kijowie oraz relację Alberto Livoniego z organizacji VIS o przerwach w dostawach prądu i wody. Całość utrzymana jest w tonie świeckiego aktywizmu, gdzie jedyną odpowiedzią na cierpienie ma być „większe wsparcie finansowe” i „projekty pomocowe”.
Milczenie o źródle zła: apostazja narodów
Opisywany dramat stanowi jedynie symptom głębszej choroby – odrzucenia społecznego panowania Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas primas (1925) nauczał nieomylnie: „Wszystkie stosunki w państwie układać się winny na podstawie przykazań Bożych i zasad chrześcijańskich (…). Wówczas to wreszcie będzie można uleczyć tyle ran, wówczas to będzie nadzieja, że prawo dawną powagę odzyska, miły pokój znowu powróci, z rąk miecze i broń wypadną, gdy wszyscy chętnie przyjmą panowanie Chrystusa i posłuszni Mu będą”.
Tymczasem zarówno agresorzy, jak i obrońcy trwają w odrzuceniu prawa Bożego. Rosja, formalnie prawosławna, od wieków pogrążona jest w schizmie i antykatolickiej nienawiści. Ukraina zaś, po tragicznych doświadczeniach sowieckich, zamiast powrócić do wiary przodków, wybrała laicko-liberalny model państwa. Wojna stanowi nieuchronną konsekwencję tej zbiorowej apostazji, o czym Pius IX napominał w Syllabusie (1864): „Błądziłby (…) kto odmawiałby Chrystusowi (…) władzy nad jakimikolwiek sprawami doczesnymi” (prop. 55).
Fałszywy humanitaryzm posoborowej sekty
Organizacja VIS, powołana się na „wsparcie Włoch i innych darczyńców”, realizuje typowo modernistyczną wizję pomocy. Jak czytamy: „dostarcza żywność, materiały do naprawy domów (…), prowadzi też wsparcie psychospołeczne”. Brak jakiejkolwiek wzmianki o zaopatrzeniu w sakramenty, modlitwie, rekolekcjach czy pracy nad nawróceniem grzeszników – czyli o jedynym prawdziwym lekarstwie na ludzkie cierpienia. Św. Pius X w encyklice Pascendi (1907) demaskował takie podejście: „Moderniści (…) religię pojmują jako pewien rodzaj wrażenia, płynącego z potrzeby Boskości (…). Stąd łatwo przechodzą do naturalizmu”.
Kolejnym symptomem apostazji jest język artykułu. Określenia „terroryzm wobec cywilów” czy „alarm humanitarny” mieszczą się w świeckiej narracji praw człowieka, całkowicie pomijając iustitia Dei – Bożą sprawiedliwość wymagającą wynagrodzenia za grzechy. Jak przypominał Sobór Trydencki: „Bóg (…) jest nie tylko miłosierny, lecz i sprawiedliwy” (sesja VI, rozdz. 16).
Geopolityka bez teologii
Kompletnie niezrozumiała pozostaje próba analizy konfliktu bez odniesienia do walki dwóch tradycyjnych wrogów Kościoła: prawosławnej Rosji i protestancko-liberalnego Zachodu. Wołodymyr Zełenski, żydowski komik przekształcony w przywódcę wojennego, symbolizuje tu hybrydę ideologiczną – laicki nacjonalizm podszyty filosemityzmem. Tymczasem Pismo Święte ostrzega: „Przeklęty mąż, który czyni dzieło Pańskie zdradliwie” (Jer 48,10 Wlg).
Artykuł pomija też kluczowy wątek moralny: żadna ze stron konfliktu nie respektuje katolickich zasad wojny sprawiedliwej. Rosyjska doktryna „specjalnej operacji” łamie zasadę rozróżnienia między kombatantami a cywilami, zaś ukraińskie wykorzystywanie budynków mieszkalnych jako punktów oporu stanowi klasyczny przykład scutum humanum („ludzkiej tarczy”) potępionego przez teologów moralnych.
Chrystus Król jedynym ratunkiem
W obliczu tych zaniedbań, prawowici pasterze Kościoła przypominali niezmienną doktrynę: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym” (Pius XI, Quas primas). Jak długo narody trwać będą w buncie przeciwko społecznej władzy Zbawiciela, tak długo „płomienie zazdrości i nieprzyjaźni” trawić będą świat.
Dramat Ukrainy winien stać się wezwaniem do:
1. Publicznego poświęcenia obu narodów Najświętszemu Sercu Pana Jezusa
2. Przywrócenia katolickiej monarchii jako jedynej formy rządów zgodnej z prawem Bożym
3. Bezkompromisowej walki z masonerią i innymi sektami prowadzącymi narody ku zatraceniu
Jak zapowiadał Psalmista: „Panowanie Jego panowaniem wiecznym, które nie ustanie, a królestwo Jego nie ulegnie zniszczeniu” (Dan 7,14 Wlg). Wszelkie inne „rozwiązania” pozostają jedynie ludzką marnością.
Za artykułem:
Katastrofa humanitarna na Ukrainie w wyniku ostrzałów (vaticannews.va)
Data artykułu: 13.01.2026
