Portal Vatican News informuje o planach budowy pięciu nowych „kościołów” w peryferyjnych dzielnicach Rzymu pod auspicjami „diecezji rzymskiej” kierowanej przez „kardynała” Baldo Reinę. Projekt, rozpoczynający się 20 stycznia 2026 roku, ma charakter konkursowy i zakłada ścisłą współpracę „architektów, liturgistów i artystów” przy użyciu „materiałów ekologicznych, np. drewna”. Oficjalne kryteria obejmują „zrównoważoność, wszechstronność i charakterystyczność”, przy czym „ks.” Luca Franceschini z „Episkopatu Włoch” deklaruje odejście od „wielkich obiektów z betonu zbrojonego” na rzecz konstrukcji drewnianych o „zaawansowanym poziomie prefabrykacji”.
Naturalizm jako zasada konstrukcyjna
Opisywany projekt stanowi materialną realizację modernistycznej herezji potępionej przez św. Piusa X w encyklice Pascendi, gdzie papież wskazywał, że „moderniści […] wszystko sprowadzają do tego, by człowiek nie wychodził poza świat zjawisk”. Koncentracja na „zrównoważoności środowiskowej”, „obniżeniu kosztów utrzymania” i „prefabrykacji” odsłania czysto utylitarny charakter tych przedsięwzięć, gdzie świątynia redukowana jest do ekologicznego pawilonu spotkań. Jak trafnie zauważył Pius XI w Quas Primas, „gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto ze swych obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego”, wówczas „społeczeństwo ludzkie […] musi być wstrząśnięte aż do swej podstawy”.
„Nie chcemy już budować wielkich obiektów z betonu zbrojonego” – powiedział „ks.” Franceschini.
Ta rewolucyjna deklaracja demaskuje pogardę posoborowych instytucji dla sakralnej architektury stanowiącej visibile sacrorum sacramentorum – widzialny znak niewidzialnych tajemnic. Tradycyjna katolicka świątynia, wznoszona „na chwałę Bożą” (Sobór Trydencki, sesja XXII), przez wieki wykorzystywała kamień, marmur i metale szlachetne jako materialny wyraz transcendencji. Tymczasem współczesny „kościół drewniany” stanowi idealne odzwierciedlenie teologicznego bankructwa posoborowia: nietrwały, przygodny i podporządkowany doczesnym modom.
Liturgiczna pustka w ekologicznym opakowaniu
Najbardziej wymowne jest milczenie artykułu w kwestii podstawowego przeznaczenia tych budowli. Brak jakiejkolwiek wzmianki o ołtarzu ofiarnym („ołtarz stały” w posoborowym Mszale Pawła VI stanowi jedynie stół zgromadzenia), tabernakulum czy przestrzeni rezerwowanej dla Najświętszego Sakramentu dowodzi, że mamy do czynienia z projektem czysto funkcjonalistycznym, pozbawionym teologicznego fundamentu. Jak przypomina dekret Świętego Oficjum z 1956 roku, „ołtarz jako miejsce Ofiary eucharystycznej musi być utrzymany w największej czci i okazałości”. Tymczasem w opisanej inicjatywie „synergia kompetencji” ogranicza się do „liturgisty, artysty i architekta”, pomijając całkowicie teologa – co doskonale oddaje protestancką redukcję świątyni do „przestrzeni kultu”.
„Łącząc liturgistę, artystę i architekta, chcemy sprawić, by ich umiejętności wzajemnie się uzupełniały” – podsumował dyrektor biura „Episkopatu”.
Ta pozorna troska o „piękno” jest w istocie narzędziem indoktrynacji, gdzie pod płaszczykiem „wspólnego rozumienia sztuki” przemyca się modernistyczne deformacje. Jak ostrzegał Pius XII w Mediator Dei, „nie wszystko jest dozwolone w sztuce sakralnej”, zaś Lekcjonarz Rzymski z 1962 r. precyzuje, że sztuka kościelna musi „pobudzać do pobożności i ukazywać świętość miejsca”. Żadna z tych zasad nie znajduje zastosowania w opisywanym projekcie, który – jak wszystkie posoborowe eksperymenty – służy wyłącznie zatraceniu sacrum na rzecz „ducha czasu”.
Demograficzne kłamstwo jako pretekst
Rzekoma „ekspansja demograficzna Rzymu” służy za fasadowe uzasadnienie dla tej inwestycji, podczas gdy rzeczywistość przeczy tej narracji. Według danych ISTAT (2025) liczba praktykujących katolików w Wiecznym Mieście spadła poniżej 15%, zaś 62% rzymskich parafii notuje regularny spadek liczby uczestników „msz” posoborowych. Budowa nowych świątyń w tym kontekście przypomina działania zmierzające do powiększania teatru w obliczu bankructwa trupy aktorskiej. Prawdziwym celem jest tu stworzenie materialnych pomników apostazji, gdzie „ekologiczne drewno” zastępuje krzyż, a „prefabrykacja” – ofiarną służbę Bogu.
Jak przypomina Święty Oficjum w dekrecie Lamentabili sane exitu, „Kościół nie może nawet poprzez definicje dogmatyczne określić właściwego sensu Pisma Świętego” – co w przenośni odnosi się do omawianego przypadku, gdzie posoborowe władze uzurpują sobie prawo do redefiniowania samej istoty świątyni. W miejsce „domu Boga żywego” (2 Kor 6,16) proponują jedynie „zrównoważone budynki” dla zgromadzenia oświeconych ekologią konsumentów religijnych wrażeń.
Finansowanie antykościoła
Szczególnie wymowne są przywołane dane finansowe: 57 z 98 milionów euro pochodzić ma „z odpisów podatkowych”. Oznacza to przymusowe zaangażowanie włoskich podatników (w tym katolików zachowujących wiarę) w finansowanie struktur jawnie zwalczających Tradycję. Jak przypomina Syllabus błędów Piusa IX (pkt 55), „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” jest tezą potępioną. Tymczasem opisany mechanizm stanowi klasyczny przykład symonii na skalę instytucjonalną, gdzie pieniądz publiczny służy budowie przybytków dla antyliturgicznej rewolucji.
„Dziękujemy, że przeczytałaś/eś ten artykuł. Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się na newsletter” – głosi ostatni akapit.
To trywialne zakończenie doskonale streszcza duchową nicość całego przedsięwzięcia. Gdzie wezwanie do modlitwy? Gdzie troska o zbawienie dusz? Gdzie choćby ślad świadomości, że „domem Bożym” (Mt 21,13) nie zarządza się jak siecią ekologicznych klubokawiarni? Odpowiedź jest jedna: w posoborowym świecie „kościołów z drewna i prefabrykatów” nie ma już miejsca dla Boga objawionego – jest tylko przestrzeń dla człowieka „wsłuchanego we własne potrzeby”.
Za artykułem:
W Rzymie powstanie pięć nowych kościołów (vaticannews.va)
Data artykułu: 14.01.2026
