Likwidacja porodówek i wzrost aborcji – bankructwo państwa wobec życia
Portal Opoka informuje o kolejnych skutkach destrukcji systemu ochrony życia w Polsce. Program „TOP Mama” – mający zastąpić zlikwidowane oddziały położnicze – nie funkcjonuje pomimo rządowych obietnic. Od początku 2024 r. zamknięto przynajmniej 21 porodówek, szczególnie dotkliwie na południowym wschodzie kraju, gdzie odległość do najbliższego szpitala wynosi niekiedy 100 km. Jak stwierdza cytowany przez portal ginekolog Jacek Tulimowski: „Nie możemy myśleć w kategoriach takich, że będzie zawsze wolna karetka”. Tymczasem dane za 2024 r. pokazują dramatyczny wzrost liczby aborcji – dwukrotnie więcej niż rok wcześniej – głównie z tzw. przesłanki zdrowotnej.
Humanitarna fikcja zamiast ochrony życia
„TOP Mama” (Transport-Opieka-Poród) miał być protezą zastępującą zlikwidowaną infrastrukturę medyczną. Brak rozporządzenia wykonawczego – kolejny raz przekładany – obnaża hipokryzję władz udających troskę o życie. Jak zauważa Tulimowski: „Skąd ginekolog-położnik na SOR-ze, skoro nie ma tam ginekologii i położnictwa?”. To retoryczne pytanie demaskuje absurdalność całego przedsięwzięcia.
„Program – skoro nie ma porodówek – jest potrzebny, ale musi być sprawdzony i bezpieczny, bo inaczej będziemy działać do pierwszej skuchy i będziemy płakać nad rozlanym mlekiem”
Likwidacja oddziałów a wzrost aborcji – logiczny ciąg przyczynowy
Artykuł podkreśla bezpośredni związek między likwidacją porodówek a wzrostem aborcji. Zamknięcie placówek w Lesku, Leżajsku, Przeworsku i Nisku stworzyło „medyczną pustynię”, gdzie dostęp do opieki okołoporodowej stał się iluzoryczny. Tymczasem władze – jak pisze portal – „naciskały na zwiększenie liczby aborcji” z przesłanki zdrowotnej. Ten dualizm – jednoczesne utrudnianie porodów i ułatwianie zabijania nienarodzonych – odsłania prawdziwe oblicze cywilizacji śmierci.
Milczenie o źródłach problemu
Kompromitacja programu „TOP Mama” oraz lawinowy wzrost aborcji to jedynie symptomy głębszej choroby. Portal pomija kluczowy kontekst: państwo, które nie broni życia od poczęcia do naturalnej śmierci, nie jest w stanie zapewnić autentycznej opieki medycznej. Brak odniesienia do katolickiej nauki społecznej dotyczącej pierwszeństwa życia jako fundamentu ładu społecznego (Pius XI, Casti connubii) czyni analizę płytką i naturalistyczną.
Katolicka alternatywa: system oparty na prawie Bożym
Podczas gdy świeckie państwo bankrutuje w podstawowych obowiązkach, Kościół od wieków głosi niezmienne rozwiązania:
1. Nienaruszalność życia ludzkiego od poczęcia jako fundament polityki zdrowotnej (Pius XII, Allocuzione alle Ostetriche)
2. Subsydiarność – zapewnienie opieki medycznej najbliżej miejsca zamieszkania
3. Pomoc rzeczywista zamiast „protez” w postaci wątpliwych programów
Epitet nie zastąpi działania
Wymowne jest, że w tekście brak nawet próby wskazania moralnej odpowiedzialności decydentów. Tymczasem likwidujący porodówki i promujący aborcję stają się współwinni grzechu zabójstwa (Św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologiae, II-II, q. 64). Państwo, które zaniedbuje podstawowe obowiązki wobec obywateli, traci legitymację do sprawowania władzy – jak przypominał św. Robert Bellarmin w De Laicis.
W świetle Quas primas Piusa XI jedynym lekarstwem jest uznanie królewskiej władzy Chrystusa nad narodami. Bez tego każde „humanitarne” działanie pozostanie jedynie zasłoną dymną dla systematycznego niszczenia życia.
Za artykułem:
Nie ma nawet protezy. Program dowożenia rodzących kobiet na SOR nie ruszył (opoka.org.pl)
Data artykułu: 14.01.2026
