Portal Vatican News informuje o nominacji „abpa” Mirosława Adamczyka na „nuncjusza apostolskiego” w Albanii. Według relacji, duchowny związany z okupującymi Watykan strukturami ma pełnić funkcję „dyplomatyczną” po 33 latach służby w „dyplomacji watykańskiej”. Wcześniej „abp Adamczyk” reprezentował antypapieży m.in. w Argentynie, Panamie oraz krajach afrykańskich.
Fikcja sukcesji apostolskiej w neo-kościele
„Abp Mirosław Adamczyk ma 63 lata. Pochodzi z Gdańska. Pracę w dyplomacji watykańskiej rozpoczął w 1993 r.”
Nominacja ta stanowi kolejny przykład totalnego zerwania z zasadą apostolskiej sukcesji. Sobór Trydencki w sesji XXIII określił jasno: „Si quis dixerit, in sacra ordinatione […] non imprimi characterem […] anathema sit” („Jeśliby ktoś powiedział, że w świętym święceniu […] nie jest wyciskany charakter […] niech będzie wyklęty”). Tymczasem święcenia udzielane według posoborowego rytu Pontificalis Romani z 1968 roku są nieważne z powodu zmiany materii i formy sakramentu.
„Abp Adamczyk”, podobnie jak wszyscy „duchowni” wyświęceni po 1968 roku, nie posiada więc ważnych święceń kapłańskich, a tym bardziej biskupich. Jego „misja nuncjusza” to czysta fikcja prawna i teologiczna. Pius XII w encyklice Mystici Corporis Christi podkreślał: „Nikt nie może być członkiem Kościoła Chrystusowego, kto nie jest zjednoczony z widzialną Głową”.
Naturalistyczna parodia dyplomacji kościelnej
Relacja portalu gloryfikuje „doświadczenie dyplomatyczne” jako wartość samoistną:
„Polak od 33 lat pełni służbę w dyplomacji watykańskiej. Do tej pory był papieskim przedstawicielem w Argentynie, a wcześniej m.in. w Panamie”
To ewidentne przejaw modernistycznej redukcji misji Kościoła do poziomu organizacji pozarządowej. Św. Pius X w encyklice Pascendi dominici gregis demaskował: „Moderniści […] Kościół pojmują jako owoc zbiorowej świadomości”. Prawdziwa dyplomacja Stolicy Apostolskiej zawsze służyła obronie praw Bożych i duszpasterskiej misji, nie zaś utrzymywaniu relacji z reżimami przeciwnymi Chrystusowemu Królestwu.
Pius XI w Quas Primas nauczał niezmiennie: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Tymczasem „dyplomacja” posoborowa legitymizuje apostazję narodów, czego przykładem jest Albania – kraj gdzie po 1945 roku komuniści wymordowali katolickich duchownych, a dziś „nuncjusz” ma współpracować z władzami wciąż promującymi relatywizm religijny.
Kult człowieka zamiast służby Bogu
Artykuł zawiera typowo posoborowy kult „zasług” i kariery:
„Pracował kolejno na Madagaskarze, w Indiach, na Węgrzech, w Belgii, RPA i Wenezueli, a także w Sekretariacie Stanu”
To jawna sprzeczność z radą św. Pawła: „Nie mnie należy się chwała, chyba że w krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Gal 6,14). Św. Pius X w przysiędze antymodernistycznej nakazywał: „Odrzucam […] metodę polegającą na tym, by zasługi osoby przedkładać nad prawdę”. Tymczasem cała narracja koncentruje się na ludzkich „osiągnięciach”, pomijając zupełnie kwestię zbawienia dusz czy wierności depozytowi wiary.
Milczenie o apostazji jako najcięższe oskarżenie
Najbardziej wymowne jest to, czego tekst nie mówi: brak jakiejkolwiek wzmianki o:
– Obowiązku głoszenia Ewangelii wszystkim narodom (Mt 28,19)
– Potrzebie nawrócenia Albanii z islamu i prawosławia
– Historii męczeństwa katolików pod rządami Envera Hoxhy
– Konieczności przywrócenia publicznego panowania Chrystusa Króla
To milczenie jest zgodne z duchem „dialogu” promowanego przez antypapieży od Jana XXIII. Jak trafnie zauważył św. Pius X w Lamentabili: „Moderniści […] pomijają wszystko, co nadprzyrodzone”. Prawdziwy nuncjusz apostolski miałby za zadanie napominać władze Albanii słowami: „Servite Domino in timore” („Służcie Panu z bojaźnią” – Ps 2,11).
Albania jako poligon eksperymentu ekumenicznego
Wybór tego kraju nie jest przypadkowy. Albania, gdzie według oficjalnych statystyk katolicy stanowią zaledwie 10% populacji, od dawna jest laboratorium posoborowego synkretyzmu. Już w 1993 roku antypapież Jan Paweł II nazwał ją „wzorcowym państwem międzyreligijnego dialogu”, co stanowi jawną zdradę nakazu Chrystusa: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19).
Kościół katolicki zawsze nauczał, że extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia – Sobór Florencki). Tymczasem misja „abpa Adamczyka” będzie z pewnością polegać na dalszym promowaniu herezji ekumenizmu potępionej przez Piusa XI w Mortalium animos: „Kościół katolicki jeden tylko ma prawo do życia […] wszystkie sekty heretyckie i schizmatyckie są zwiedzione duchem szatańskim”.
Podsumowanie: kolejny akt apostazji
Nominacja ta stanowi kolejny dowód na całkowite zerwanie posoborowej sekty z misją założoną przez Chrystusa. Zamiast prawdziwego nuncjusza głoszącego „Pænitentiam agite, appropinquabit enim regnum cælorum” („Czyńcie pokutę, bo przybliżyło się królestwo niebieskie” – Mt 3,2), Albania otrzymuje urzędnika globalistycznej struktury, której celem jest budowa „nowego światowego ładu” wbrew królewskiemu panowaniu Zbawiciela.
Jak ostrzegał św. Jan w Apokalipsie: „Babilon wielki […] dał pić wszystkim narodom wino zapalczywości swego nierządu” (Ap 14,8). „Nuncjatury” neo-kościoła są właśnie takimi narzędziami tego duchowego Babilonu. Jedyną właściwą odpowiedzią wiernych pozostaje nieustanna modlitwa o przywrócenie prawowitego Pasterza i odnowienie wszystkiego w Chrystusie Królu.
Za artykułem:
Polak, abp Adamczyk nuncjuszem apostolskim w Albanii (vaticannews.va)
Data artykułu: 14.01.2026
