Portal LifeSiteNews (14 stycznia 2026) donosi, że gazeta Avvenire, oficjalny organ Konferencji Episkopatu Włoch, opublikowała artykuł wspierający ideologiczne założenia transseksualizmu wśród nieletnich. Tekst Luciano Moia, pozbawiony jakichkolwiek zastrzeżeń redakcyjnych, stanowi kolejny dowód systemowej apostazji struktur okupujących Watykan.
Synodalna rewolucja antropologiczna
„Kościoły lokalne, przezwyciężając postawy dyskryminacyjne obecne czasem w środowiskach kościelnych i społeczeństwie, powinny zaangażować się w promowanie rozpoznania i towarzyszenia osobom homoseksualnym i transpłciowym”
– cytuje dokument końcowy niedawnego zgromadzenia synodalnego włoskiego Kościoła. Ten jawnie heretycki passus, ignorujący Lex Creatoris (Prawo Stwórcy) dotyczące nienaruszalności porządku płciowego, został przedstawiony jako wytyczna pastoralna bez najmniejszego komentarza doktrynalnego.
Pod przewodnictwem „kardynała” Matteo Marii Zuppiego – znanego z promocji ideologii LGBT pod płaszczykiem „synodalności” – struktury posoborowe konsekwentnie realizują plan dechrystianizacji społeczeństwa poprzez relatywizację podstawowych prawd antropologicznych. Jak trafnie zauważył Tommaso Scandroglio na łamach La Nuova Bussola Quotidiana, zastosowano tu metodę „fenomenologii etycznej: rzeczywistość, przez sam fakt bycia realną, usprawiedliwia się etycznie. Wszystko, co się dzieje, tylko dlatego, że się dzieje, jest dobre”.
Demontarz katolickiej ontologii płci
Artykuł Avvenire całkowicie pomija objawioną prawdę o jedności ciała i duszy, która stanowi fundament katolickiej nauki o płciowości. Zamiast odwołać się do niezmiennego nauczania Kościoła wyrażonego w Casti Connubii Piusa XI czy Humani Generis Piusa XII, autor preferuje relatywistyczne narracje oparte na subiektywnych doświadczeniach:
„Z jasnymi preferencjami, z dobrze określonymi kolorami i symbolami tożsamości płciowej odmiennej od płci biologicznej”
– pisze Moia o przypadku nastolatki Chanel, której rzekoma „transpłciowość” została zaakceptowana przez rodzinę i „profesjonalistów”.
Katastrofalne skutki tej modernistycznej metody widać w przedstawionych danych: ponad 90% przypadków dysforii płciowej w okresie dorastania ustępuje wraz z osiągnięciem dojrzałości psychicznej. Mimo to struktury posoborowe promują sterylizację dzieci pod płaszczykiem „akceptacji”, co stanowi jawną zdradę „niezbywalnej godności osoby ludzkiej” (Pius XII, Allocutio ad obstetrices).
Paradoks pseudo-katolickiego dyskursu
Szczególnie wymowny jest fragment o „izolacji społecznej” rodziny Chanel „w obrębie ich wspólnoty parafialnej w diecezji Padwy”. W rzeczywistości zdrowa reakcja wiernych – wynikająca z przywiązania do prawdy objawionej – została przedstawiona jako przejaw „dyskryminacji”. Tymczasem to właśnie wiara katolicka stanowi jedyną skuteczną ochronę przed ideologicznym zniewoleniem:
„Stworzył więc Bóg człowieka na obraz swój. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich” (Rdz 1,27 Wlg). Jak przypomina św. Augustyn w De Genesi ad litteram, „płeć nie jest przypadłością, ale integralnym elementem ludzkiej natury, przez którą wyraża się komplementarność oblubieńczego daru z siebie”.
Teologia ciała kontra gender
Całkowicie brakuje w artykule odniesienia do mistyczno-oblubieńczego wymiaru płciowości, który stanowi sedno katolickiej antropologii. Jak uczy św. Paweł: „Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa?” (1 Kor 6,15 Wlg). Akceptacja ideologii gender oznacza więc nie tylko bunt przeciw naturze, ale świętokradcze zniszczenie żywego obrazu Boga w człowieku.
W przeciwieństwie do modernistycznych sofistykacji, Kościół zawsze nauczał, że „dusza jest formą ciała” (Sobór Laterański V). Dlatego próba „zmiany płci” stanowi bluźnierczy zamach na Boże dzieło stworzenia, potępiony już przez Piusa XI w Divini Illius Magistri jako przejaw „buntu przeciw prawu naturalnemu”.
Duchowy wymiar kryzysu
Opisane przypadki potwierdzają diagnozę św. Piusa X z encykliki Pascendi Dominici Gregis, który ostrzegał, że moderniści „wszystkie dogmaty wiary sprowadzają do symbolicznych formuł pozbawionych obiektywnej prawdy”. Przyjęcie perspektywy „doświadczenia” jako normy moralnej prowadzi nieuchronnie do bałwochwalczego kultu ludzkiej samowoli, co Pius XII nazwał „apoteozą błędu” (Przemówienie do kardynałów, 2 czerwca 1947).
W obliczu tej ideologicznej inwazji jedyną odpowiedzią wiernych Chrystusowi Królowi pozostaje nieugięte trwanie przy „depozycie wiary raz przekazanym świętym” (Jud 1,3 Wlg), odrzucając wszelkie kompromisy z neopogańską rewolucją gender.
Za artykułem:
Italian bishops’ newspaper appears to defend gender ‘transitions’ for minors (lifesitenews.com)
Data artykułu: 14.01.2026
