Meksykańska pielgrzymka młodych: fałszywa nostalgia za Cristeros w cieniu posoborowej apostazji
Portal eKAI (15 stycznia 2026) relacjonuje planowaną pielgrzymkę 45 tysięcy młodych do sanktuarium „Chrystusa Króla” na wzgórzu Cubilete w Meksyku, rzekomo dla upamiętnienia 100. rocznicy Powstania Cristero. Organizatorzy z grupy Witness and Hope deklarują, iż wydarzenie ma być „wezwaniem do pokoju i jedności” z użyciem „krzyża, różańca i modlitwy jako narzędzi pokoju”. Nuncjusz „apostolski” Joseph Spiteri ma przewodniczyć „Mszy świętej”.
Heroizm przeszłości kontra zdrada teraźniejszości
Powstanie Cristero (1926-1929) było bohaterskim zrywem katolików przeciwko masońskiemu reżimowi Plutarco Elíasa Callesa, który wprowadził drakońskie prawa: konfiskatę dóbr kościelnych, zakaz publicznego kultu, deportację kapłanów i świeckich za odprawianie Mszy Świętej. Pius XI w encyklice Iniquis afflictisque (1926) potępił „bezbożne i barbarzyńskie prawa”, nazywając prześladowania „piekłem rozpalonym przeciwko Kościołowi”. Tymczasem dzisiejsze „upamiętnienie” jest groteskowym spektaklem, gdzie ci, którzy zdradzili dziedzictwo Cristeros, odgrywają rolę strażników tradycji.
„Podnosimy głos wobec rzeczywistości, która głęboko rani duszę Meksyku. Żyjemy w czasach, gdy próbuje się uciszyć wiarę, uciszyć pasterzy i zepchnąć Chrystusa do sfery prywatnej” – deklarują organizatorzy.
To właśnie posoborowa hierarchia, poprzez zdradzieckie porozumienia z masońskim rządem (konkordat z 1992 r.), umożliwiła obecną „subtelna cenzurę”. Podczas gdy Cristeros ginęli za Regnum Christi, ich duchowi spadkobiercy współpracują z władzami, które aprobują aborcję, „małżeństwa” homoseksualne i prześladowania katolików.
Kult „Chrystusa Króla” bez Królestwa
Sanktuarium na Cubilete, gdzie ma odbyć się pielgrzymka, zostało poświęcone w 1920 roku – w czasach, gdy Pius XI przygotowywał encyklikę Quas Primas (1925), ustanawiającą uroczystość Chrystusa Króla. Papież nauczał wówczas:
„Ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa, jak należyta wolność, jak porządek i uspokojenie, jak zgoda i pokój”.
Tymczasem współczesne „czczenie” Chrystusa Króla w Meksyku odbywa się w ramach demokratyczno-masońskiego porządku konstytucyjnego, który jawnie odrzuca społeczne panowanie Chrystusa. Artykuł 130 meksykańskiej konstytucji – relikt praw Callesa – wciąż zabrania Kościołowi posiadania nieruchomości, prowadzenia szkół czy uczestnictwa w życiu publicznym.
Schizofrenia posoborowej martyrologii
Organizatorzy pielgrzymki deklarują:
„Opór Cristeros wykracza daleko poza konflikt zbrojny […] przeżywany z krzyżem, różańcem i modlitwą jako narzędziami pokoju”
To jawne wypaczenie historii! Cristeros nie „przeżywali oporu” – walczyli z karabinem w jednej ręce i różańcem w drugiej, wiedząc, że „nie ma większej miłości, niż gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13). Ich walka była odpowiedzią na wezwanie Piusa XI:
„Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie […] aby lud […] urządził życie tak, by odpowiadało życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla” (Quas Primas).
Tymczasem dzisiejsi organizatorzy, uczestniczący w ekumenicznych farsach i akceptujący wolność religijną potępioną w Syllabusie błędów (Pius IX, 1864), nie mają moralnego prawa odwoływać się do dziedzictwa Cristeros.
Nuncjusz antypapieża jako „kapłan”
Farsę dopełnia fakt, że „Mszę świętą” ma sprawować Joseph Spiteri, nuncjusz bergogliońskiego antypapieża. Według kanonu 2370 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., każdy kto zawiera przymierze z masonerią podlega ekskomunice. Tymczasem sekta posoborowa od dziesięcioleci prowadzi dialog z lożami, czego kulminacją była wspólna modlitwa Bergoglia z wielkim mistrzem Wielkiego Wschodu Włoch w 2025 r.
Kapłani Cristero potajemnie sprawowali Świętą Ofiarę, ryzykując życiem. Dziś ich „spadkobiercy” uczestniczą w neo-protestanckim zgromadzeniu, które antypapieski nuncjusz nazwie „Mszą”. Jakże aktualne stają się słowa Piusa X:
„Nieprzyjaciele Kościoła […] nazywają się katolikami, a jednak pracują jawnie lub skrycie […] nad tym, by Kościołowi wydrzeć to życie, które jest życiem łaski” (Lamentabili sane exitu, 1907).
Męczennicy bez dogmatu
Organizatorzy wspominają o „świadectwie męczenników”, lecz pomijają kluczowy fakt: świętość Cristero wynikała z ich przywiązania do niezmiennego Magisterium. Bł. Miguel Pro, rozstrzelany w 1927 r., umierając krzyczał: „¡Viva Cristo Rey!”. Tymczasem współcześni „męczennicy” – jak zamordowani księża wspominani w artykule – często głosili herezje posoborowe, przez co ich śmierć nie może być uważana za prawdziwe męczeństwo (św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologiae II-II, q.124, a.5).
Podsumowanie: farsa w cieniu Guadalajary
Ta pielgrzymka to teatralne widowisko dla ogłupionych mas, mające przykryć prawdziwy dramat: podczas gdy młodzi Meksykanie maszerują na Cubilete, w Guadalajarze „biskup” sprawuje „msze” dla transseksualistów, a tamtejszy gubernator zalegalizował dzieciobójstwo prenatalne. Dopóki „Kościół” w Meksyku nie powróci do niezmiennych zasad wyrażonych w Quas Primas i Syllabusie, wszystkie takie inicjatywy pozostaną jedynie faryzejskim „podobaniem się ludziom” (Gal 1,10). Prawdziwi katolicy muszą odrzucić to błazenadowe przedstawienie i trwać przy vera Ecclesia, gdzie Chrystus-Król rzeczywiście panuje przez Swój niezmienny depozyt wiary.
Za artykułem:
15 stycznia 2026 | 14:24Wielka pielgrzymka młodych upamiętni stulecie Cristiady (ekai.pl)
Data artykułu: 15.01.2026
