Synkretyczny projekt pod płaszczykiem „naukowości”
Portal eKAI (15 stycznia 2026) relacjonuje prezentację ukraińskiego wydania Biblii Jerozolimskiej w greckokatolickim „Patriarszym Soborze Zmartwychwstania Pańskiego” w Kijowie. Wydarzenie, z udziałem „biskupów” i „księży” z różnych posoborowych wspólnot, stanowi jaskrawy przykład destrukcji katolickiej hermeneutyki Pisma Świętego:
W dzieło włączyli się także duchowni rzymskokatoliccy: redaktorem tłumaczeń i koordynatorem wydania był ks. Włodzimierz Kuśnierz […] oraz paulin o. Roman Łaba
Krytyka historyczna jako narzędzie dechrystianizacji
Biblia Jerozolimska, produkt modernistycznej École Biblique dominikanów, od 75 lat systematycznie podważa nadprzyrodzony charakter Objawienia poprzez:
- Relatywizację autorstwa ksiąg biblijnych („komentarze, przypisy, miejsca równoległe”)
- Wprowadzanie hipotez dokumentów (JEDP) potępionych w Divino Afflante Spiritu Piusa XII
- Redukcję profetycznych i cudownych elementów do „mitów” lub „literackich konwencji”
Jak ostrzegał św. Pius X w Lamentabili sane exitu: „Ewangelie nie dowodzą Bóstwa Jezusa Chrystusa, lecz jest ono dogmatem, który świadomość chrześcijańska wyprowadziła z pojęcia mesjasza” (propozycja 27). Te same błędy powielają redaktorzy kijowskiego wydania, traktując Pismo Święte jako zwykły produkt ewolucji religijnej.
Ekumeniczna zdrada katolickiej zasady “Extra Ecclesiam nulla salus”
W przekład ukraiński zaangażowanych było ponad dwudziestu specjalistów z różnych Kościołów
Wezwanie Piusa XI z Mortalium animos pozostaje jasne: „Unia chrześcijan może zachodzić jedynie przez nawrócenie błądzących do jedynego Kościoła Chrystusowego”. Tymczasem współpraca schizmatyków, heretyków i katolików (nawet w cudzysłowie) przy „apostolacie biblijnym” stanowi jawne pogwałcenie kanonu 1325 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., zakazującego „communicatio in sacris” z innowiercami.
Neokatechumenat – masoński warsztat antyliturgii
W artykule wychwalany jest udział sekt neokatechumenalnych:
Biskup pomocniczy diecezji kijowsko-żytomierskiej Aleksander Jazłowiecki zwrócił uwagę na zaangażowanie członków ukraińskich wspólnot neokatechumenalnych, dla których Biblia Jerozolimska jest ważnym elementem formacji
Ruch ten, zasilany przez „błogosławieństwo” modernistycznych uzurpatorów, od 50 lat niszczy katolicką liturgię poprzez:
- Samowolne zmiany w rycie Mszy Świętej
- Protestanckie pojmowanie Eucharystii jako „uczty”
- Duchową „skrutację” prowadzącą do subiektywizmu w interpretacji Pisma
„Formacja” neokatechumenalna stanowi dokładne wcielenie modernistycznej zasady: „Dogmaty nie są prawdami pochodzenia Boskiego, ale interpretacją faktów religijnych” (Lamentabili, propozycja 22).
Teologiczne bankructwo „arcybiskupa” Szewczuka
Arcybiskup większy kijowsko-halicki i zwierzchnik Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego Światosław Szewczuk podkreślił, że nie wyobraża sobie kaznodziei, który nie sięgałby po Biblię Jerozolimską
Słowa te demaskują całkowite zerwanie z katolicką zasadą “Sacred Traditionis” jako fundamentu interpretacji Pisma Świętego. Już Sobór Trydencki (sesja IV) nauczał, że „żadnemu człowiekowi nie wolno […] tłumaczyć Pisma Świętego wbrew jednomyślnemu przekonaniu Ojców”. Tymczasem Biblia Jerozolimska systematycznie przeciwstawia się Consensus Patrum, promując racjonalistyczną krytykę tekstu.
Wojna jako pretekst do religijnego chaosu
Komentarz Nazara Dudy:
„Może wydaje się dziwne, że w czasie wojny zajmujemy się nowym wydaniem Biblii, ale właśnie teraz najbardziej potrzeba poczucia sensu. A Słowo Boże ten sens daje”
Wykorzystanie tragedii wojennej do promocji wątpliwego przekładu odsłania prawdziwy cel operacji: zastąpienie katolickiej Vulgaty ekumenicznym kompendium błędów. Jak przypomina Pius XII w Divino Afflante Spiritu: „Tłumaczenia powinny opierać się na łacińskim tekście Wulgaty, przyjętym przez Kościół na Soborze Trydenckim”.
Duchowa pułapka „skrutacji”
Przeprowadzono już nauczanie skrutacji […] Daje to nadzieję, że również w Ukrainie to egzystencjalne i pogłębione czytanie Pisma Świętego stanie się szeroko stosowaną formą duchowej formacji
Protestancka praktyka „skrutacji”, polegająca na subiektywnym „przenikaniu” tekstu bez odniesienia do Magisterium, prowadzi do:
- Relatywizacji dogmatów w imię „duchowego doświadczenia”
- Odrzucenia Tradycji jako źródła Objawienia
- Indywidualistycznej interpretacji sprzecznej z zasadą “Scriptura cum Traditione”
Św. Wincenty z Lerynu w Commonitorium przestrzega: „Niechaj będzie przeklęty ten, kto pod pozorem nowych dociekań wypacza sens Pisma” (rozdz. XXIV).
Konsekwencje doktrynalne
Całe przedsięwzięcie stanowi kolejny krok w budowie ekumenicznego pseudo-Kościoła, który:
- Zastępuje Ofiarę Mszy Świętej „skrutacyjnymi” zgromadzeniami
- Unieważnia kapłaństwo poprzez dopuszczenie nieważnych „święceń”
- Niszczy zasadę jedności wiary przez promocję wielojęzycznych przekładów o wątpliwej doktrynie
„Kościół, potępiając błędy, nie ma prawa wymagać od wiernych żadnego z ich strony wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń przez Kościół wydawanych” – ta potępiona w Lamentabili propozycja (7) znajduje w Kijowie swoje pełne urzeczywistnienie.
Za artykułem:
15 stycznia 2026 | 23:39Prezentacja ukraińskiego wydania Biblii Jerozolimskiej (ekai.pl)
Data artykułu: 15.01.2026
