Portal LifeSiteNews w materiale z 15 stycznia 2026 roku relacjonuje wypowiedź „biskupa” Athanasiusa Schneidera, który opowiada się przeciwko służbie kobiet przy ołtarzu podczas „Mszy” Novus Ordo. Schneider określa praktykę „ministrantek” jako przejaw „liturgicznego feminizmu”, wskazując na logiczną konsekwencję w postaci kapłaństwa kobiet, widoczną w anglikańskiej „Lady Archbishop of Canterbury”. Wzywa kobiety do naśladowania przykładu Najświętszej Marji Panny, która „w swej głębokiej pokorze i skromności nigdy nie służyłaby przy ołtarzu”.
Kapitulacja wobec modernistycznej struktury
Podczas gdy Schneider słusznie potępia wprowadzenie kobiet do służby liturgicznej, jego argumentacja tonie w intelektualnej schizofrenii. „Biskup” operuje w ramach posoborowej pseudo-liturgii, która sama w sobie stanowi „obrzydliwość spustoszenia” (Mt 24,15). Jak zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi dominici gregis: „Modernista łączy w sobie wiele osobowości: jest filozofem, wierzącym, teologiem, historykiem, krytykiem, apologetą, reformatorem”. Schneider występuje w roli „reformatora” próbującego naprawić nie do naprawienia – Novus Ordo Missae, które Sobór Trydencki określiłby jako „profanację świętego” (Sessio XXII, Cap. 4).
„Nowa liturgia nie może pozostać taka, jaka jest. Musi być zreformowana w kierunku tradycji” – twierdzi Schneider, nie dostrzegając, że każde „novum” w liturgii stanowi zerwanie z Ofiarą Kalwarii.
Milczenie o źródle zła: utrata wiary w kapłaństwo
Cała dyskusja pomija fundamentalny problem: wiara w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii została praktycznie zniesiona w posoborowym rytuale. Pius XII w encyklice Mediator Dei nauczał: „Kapłan sprawuje święte funkcje nie na mocy jakiegoś prawa własnego, lecz jako zastępca Chrystusa” (n. 43). Tymczasem Novus Ordo, jak zauważył kard. Alfredo Ottaviani w Krytycznej Analizie Nowej Mszy, „sprowadza Eucharystię do zwykłej uczty, pozbawiając ją charakteru przebłagalnej Ofiary”. W tej sytuacji spór o „ministrantki” przypomina dyskusje o ustawieniu krzeseł na tonącym Titanicu.
Historyczna amnezja i wybiórczy tradycjonalizm
Schneider powołuje się na przykład Matki Bożej, ale ignoruje nauczanie papieży sprzed 1958 roku. Pius X w motu proprio Tra le sollecitudini zabronił kobietom nawet śpiewu w chórach kościelnych. Pius XII w instrukcji De musica sacra (1958) wyraźnie stwierdzał: „Kobiety nie mogą pełnić żadnej funkcji liturgicznej, nawet jako kantorki”. Tymczasem posoborowy Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku (kan. 230 §2) dopuścił kobiety do „posługi lektora i akolity”, co stanowiło rewolucję doktrynalną.
Co więcej, Schneider nie zauważa, że sama praktyka „ministrantów” (chłopców służących do Mszy) jest już ustępstwem wobec modernizmu. Jak przypomina ks. Henri Le Floch w Zasadach liturgicznych (1920): „Tylko klerycy w sutannach mają prawo służyć do Mszy świętej. Dopuszczenie osób świeckich do ołtarza otwiera drogę do profanacji”.
Anglikańska analogia: drzwi otwarte przez Vaticanum II
Argumentacja Schneidera, że „ministrantki” prowadzą do kapłaństwa kobiet, uderza w pustkę. Posoborowie już dawno przekroczyło wszystkie granice apostazji, co potwierdza dokument Świętego Oficjum z 13 grudnia 1949 roku podpisany przez Piusa XII: „Święcenia anglikańskie są nieważne nie tylko z powodu zmiany formuły, ale przede wszystkim z powodu utraty wiary w kapłaństwo hierarchiczne”. Tymczasem Novus Ordo dzieli z anglikanizmem tę samą heretycką koncepcję „Wieczerzy Pańskiej” zamiast Ofiary.
„Nowa ewangelizacja potrzebuje kobiet” – te słowa Jana Pawła II („Mulieris dignitatem”, 1988) otworzyły furtkę do liturgicznego feminizmu, który Schneider dziś krytykuje, nie mając odwagi nazwać herezji po imieniu.
Matczyna misja? Zdrada prawdziwej roli kobiet
Wezwanie Schneidera, by kobiety były „kochającym sercem Kościoła”, stanowi kolejną formę modernistycznego uwiedzenia. Św. Pius X w liście apostolskim Notre charge apostolique potępił „fałszywy ideał równości prowadzący do pomieszania porządków”. Tymczasem posoborowie zastąpiło tradycyjną duchowość niewieścią (zakony kontemplacyjne, trzecie zakony, bractwa) pseudo-misją „aktywnego uczestnictwa” w liturgii – zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet.
Prawdziwa rola kobiet w Kościele została określona przez św. Pawła: „Niewiasta w milczeniu niech się uczy z całą podległością. Nauczać zaś niewieście nie pozwalam ani przewodzić nad mężem, lecz [chcę, by] trwała w milczeniu” (1 Tm 2,11-12 Wlg). Jak zauważa ks. Felix Sarda y Salvany w Liberalizm jest grzechem: „Każde odejście od hierarchicznego porządku Kościoła prowadzi do anarchii duchowej”.
Podwójna klątwa: nie można służyć Bogu i nowoczesności
Sprzeczność stanowiska Schneidera ujawnia się w jego milczeniu wobec innych posoborowych herezji:
- Uznaje ważność „Mszy” Novus Ordo, choć nie posiada ona charakteru ofiarnego (wbrew kanonowi 1 Soboru Trydenckiego)
- Nie potępia otwarcie „kanonizacji” antypapieży (np. Jana Pawła II)
- Milczy na temat „nieważnych święceń” posoborowych z powodu zmienionych formuł sakramentalnych
Jak nauczał św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Jawny heretyk automatycznie traci jurysdykcję kościelną” (II,30). Skoro zaś posoborowi „papieże” głosili herezje (ekumenizm, wolność religijną, kolegialność), Schneider powinien zerwać z nimi komunię, zamiast udzielać im „korekty braterskiej”.
Jedyna droga powrotu
Problem „ministrantek” stanowi jedynie symptom głębszej choroby – utraty wiary w katolicką doktrynę. Jak zauważył arcybiskup Marcel Lefebvre w 1976 roku: „Posoborowie to nie jest Kościół katolicki. To jest schizma, herezja i apostazja”. Żadne półśrodki ani „reformy od wewnątrz” nie są możliwe.
Jedynym rozwiązaniem jest powrót do niezmiennej Tradycji:
- Odrzucenie całego posoborowego „magisterium” jako heretyckiego
- Przywrócenie Mszy Wszechczasów jako jedynej formy kultu
- Wykorzenienie feministycznej rewolucji przez powrót do zasad Casti connubii Piusa XI
Dopóki Schneider pozostaje w komunii z modernistycznym establishmentem, jego słowa – choć częściowo słuszne – pozostają jedynie „głosem wołającego na puszczy” posoborowej anarchii.
Za artykułem:
Why Bishop Schneider Says Women Should NOT Serve at Mass (lifesitenews.com)
Data artykułu: 15.01.2026
