Ekumeniczna zgoda na apostazję: Noworoczne spotkanie Polskiej Rady Ekumenicznej jako symptomatyczny upadek

Podziel się tym:

Portal eKAI (16 stycznia 2026) relacjonuje noworoczne spotkanie Polskiej Rady Ekumenicznej w Warszawie jako przykład „harmonijnej współpracy” między wyznaniami. Wśród uczestników znaleźli się przedstawiciele siedmiu wspólnot religijnych, w tym „abp Abel” (Prawosławny), „bp Andrzej Malicki” (Ewangelicko-Metodystyczny), „bp Jerzy Samiec” (Ewangelicko-Augsburski) oraz „abp Wojciech Polak” reprezentujący struktury posoborowe okupujące Watykan. Oficjalne podziękowania i życzenia wymieniali również przedstawiciele władz państwowych z doradczynią Prezydenta RP Beatą Kempą na czele.


Teologiczny bankructwo „ekumenicznej jedności”

„Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani, by nie poprzestawać na słowach modlitwy ale także przekładać naszą wiarę na konkretne gesty miłości, solidarności i pokoju” – stwierdził „bp Andrzej Malicki”.

To naturalistyczne zredukowanie misji Kościoła do humanitarnego aktywizmu stanowi jawne odrzucenie nadprzyrodzonego celu Ecclesia Militans. Pius XI w encyklice Mortalium animos (1928) potępił takie stanowisko jako „zgubny błąd, który sprzyja obojętności religijnej i prowadzi do ruiny wszystkich narodów”. Kolegialne spotkania z heretykami i schizmatykami sprzeciwiają się kanonowi 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917), który zabrania katolikom uczestnictwa w nabożeństwach innowierców pod karą ekskomuniki.

Relatywizm doktrynalny pod płaszczykiem „nowelizacji statutu”

Zapowiedź zmian w statucie PRE oraz promocja „znowelizowanej Karty Ekumenicznej” (podpisanej w Rzymie w 2025 r.) ujawniają strategiczny cel modernistów: instytucjonalizację równości wszystkich sekt religijnych. Już w 1864 r. Pius IX w Syllabusie błędów potępił jako „bezbożny i sprzeczny z prawdą” pogląd, że „każdy człowiek jest wolny w wyborze i wyznawaniu tej religii, którą uznaje za prawdziwą” (punkty 15-18). Tymczasem uczestnicy spotkania otwarcie celebrowali tę właśnie herezję, wznosząc toast za „jedność w różnorodności”.

Apostolska zdrada hierarchów posoborowych

Obecność „abp. Wojciecha Polaka” jako przedstawiciela watykańskich struktur demaskuje całkowite zerwanie posoborowia z misją głoszenia jedynej prawdziwej wiary. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice ostrzegał: „Żaden katolik może utrzymywać komunii z jawnymi heretykami, nawet jeśli ci roszczą sobie prawo do sukcesji apostolskiej”. Udział w zgromadzeniu zwołanym przez protestanckiego „biskupa” stanowi akt apostazji per se, potwierdzając utratę władzy jurysdykcyjnej przez hierarchów neo-kościoła.

Polityczno-masońska infiltracja życia religijnego

Obecność minister Beaty Kempy oraz przedstawicieli korpusu dyplomatycznego ujawnia świecki charakter całego przedsięwzięcia. Pius IX w Quanta cura (1864) potępił „zgubną i błędną opinię, jakoby najwyższa władza państwowa mogła ingerować w sprawy religijne”. Współpraca władz państwowych z heretyckimi wspólnotami stanowi jawne pogwałcenie prawa Bożego, które nakazuje katolickim monarchom tępienie błędów religijnych (Ps 2:10-12).

Muzyczny kamuflaż świętokradztwa

Kolędy wykonane przez Chór Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej służą estetycznemu upiększeniu teologicznej katastrofy. Św. Pius X w motu proprio Tra le sollecitudini (1903) podkreślał, że „muzyka kościelna musi być święta, a zatem wykluczać wszelką świeckość”. Tymczasem śpiewanie pieśni maryjnych w towarzystwie antykatolickich sekt stanowi akt profanacji, godzący w królewską godność Chrystusa Króla (Quas Primas, 1925).

Zmartwychwstanie prawdziwego ekumenizmu

Jedyna dopuszczalna forma „ekumenizmu” została zdefiniowana przez Leona XIII w Praeclara gratulationis (1894): „Powrót odłączonych braci do jedynego Owczarnia Chrystusowego pod władzą Następcy Piotra”. Wszelkie inne formy dialogu – jak to warszawskie zgromadzenie – stanowią zdradę Ewangelii i otwierają drogę antychrystusowej religii uniwersalnej. Wierni katolicy mogą jedynie modlić się o nawrócenie uczestników tej bluźnierczej konferencji, pamiętając słowa św. Pawła: „Unikaj człowieka heretyka po pierwszym i drugim upomnieniu” (Tt 3:10).


Za artykułem:
16 stycznia 2026 | 07:00Noworoczne spotkanie Polskiej Rady Ekumenicznej
  (ekai.pl)
Data artykułu: 16.01.2026

Więcej polemik ze źródłem: ekai.pl
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.