Portal eKAI (16 stycznia 2026) relacjonuje „II kolędowanie studenckie” w Duszpasterstwie Akademickim „PIĄTKA” w Łodzi z udziałem „biskupa pomocniczego” Piotra Kleszcza OFM Conv. Hierarcha posoborowej struktury, grając na gitarze ze studenckim zespołem, stwierdził: „Boże Narodzenie to nie siedzenie i jedzenie, to nie święto bałwanka, to nie Mikołaj na sankach (…) to czas, by zmienić coś w sobie”. Wydarzenie określone jako „wizyta duszpasterska” do akademików odbywa się w ramach czterech łódzkich duszpasterstw: „DA5”, „JDA”, „Kamienicy” i „Węzła”. W całej relacji brak jakiejkolwiek wzmianki o Najświętszej Ofierze Mszy, adoracji Dzieciątka Jezus czy obowiązku stanu łaski, co stanowi symptomatyczny przejaw apostazji instytucjonalnej.
Trywializacja Tajemnicy Wcielenia
Przemówienie „biskupa” Kleszcza sprowadza przyjście Syna Bożego na ziemię do psychologizującej zachęty: „by zmienić coś w sobie” oraz aktywności społecznej: „możliwość zrobienia czegoś dobrego”. To jawne odrzucenie de fide dogmatu o Wcieleniu jako jedynej drogi zbawienia (Sobór Efeski, kanon 1) i redukcja łaski do naturalistycznej samorealizacji. „Słowo stało się Ciałem” (J 1,14 Wlg) zastąpiono heretyckim hasłem samodoskonalenia, sprzecznym z nauczaniem Leona XIII: „Odkupienie dokonane przez Chrystusa ma charakter przede wszystkim nadprzyrodzony, skierowane jest do życia wiecznego” (Libertas praestantissimum). Brakuje jednocześnie ostrzeżenia przed świętokradztwem przyjmowania „komunii” bez spowiedzi – co w środowiskach studenckich stanowi normę.
„Kolęda jest jednym z elementów posługi duszpasterskiej jaką duszpasterze akademiccy sprawują nad łódzkimi studentami” – podaje portal.
Określenie „posługa duszpasterska” dla wspólnego śpiewu z gitarą stanowi bezczelną profanację kanonicznego pojęcia kolędy jako wizyty kapłana mającej na celu błogosławieństwo domu, egzamin z wiedzy religijnej i kontrolę życia moralnego (Rytuał Rzymski, tit. IX cap. III). Pius XII w encyklice Mediator Dei przestrzegał: „Ktokolwiek pomniejsza liturgię do poziomu rozrywki lub czczej zabawy – znieważa Boga”.
Gitara w miejscu ołtarza: od sacrum do profanum
Fotografia ukazująca „hierarchę” grającego na gitarze wśród tzw. „zespołu muzycznego” obnaża całkowite zerwanie z zasadą wyrażoną w De musica sacra (1958): „Instrumenty całkowicie świeckie, jak gitara, banjo czy perkusja, są absolutnie wykluczone z liturgii”. Użycie tego narzędzia – symbolu rewolucji obyczajowej lat 60. – do wykonywania kolęd stanowi świadome zbezczeszczenie pieśni ku czci Dziecięcia z Betlejem. Jak zauważył św. Pius X w Motu Proprio Tra le sollecitudini: „Muzyka kościelna musi zachować świętą powagę; gdy staje się trywialna – przestaje służyć kultowi”.
Portal chwali „animowanie śpiewu” przez „biskupa”, co jest klasycznym przykładem posoborowej redukcji kapłaństwa do funkcji animatora kultury. W miejsce ex opere operato sakramentów mamy tu ex opere operantis emocjonalne doznania – dokładnie jak przewidywał modernista Loisy, potępiony w dekrecie Lamentabili (propozycja 38: „Kościół nie może skutecznie bronić etyki ewangelicznej, trwając w niezmienności”).
Synkretyzm pod płaszczykiem „duchowej opieki”
Wymienione duszpasterstwa – jezuickie, dominikańskie, salezjańskie i diecezjalne – stanowią konglomerat nurtów teologicznie sprzecznych. „JDA” promuje ignacjański indyferentyzm, „Kamienica” – dominikański progresywizm, „Węzeł” – salezjański pragmatyzm. To materialna realizacja potępionej przez Piusa IX zasady: „Różne formy kultu są równie dobre” (Syllabus, pkt 15). Brak ostrzeżeń przed herezjami głoszonymi w tych środowiskach (np. teologii wyzwolenia u jezuitów) czyni z całego wydarzenia narzędzie deprawacji młodych dusz.
„W okresie Bożego Narodzenia duszpasterze akademiccy udają się (…) z wizytą duszpasterską (…) do akademików, gdzie oczekują ich łódzcy żacy” – czytamy.
Określenie „żacy” (średniowieczne miano uczniów) wobec współczesnych studentów odsłania romantyczną ucieczkę od rzeczywistości grzechu. W akademikach łódzkich – jak podają raporty policyjne – kwitnie rozwiązłość, narkomania i okultyzm. Zamiast wezwania do nawrócenia i przestrogi przed piekłem (por. Mt 3,2 Wlg), „duszpasterze” niosą gitarowe „pastorałki” – dokładnie jak opisał to Pius XI w Divini Redemptoris: „Błądzą ci, którzy zastępują walkę z grzechem socjalną rozrywką”.
Kryzys jako owoc apostazji
Opisywana sytuacja stanowi nieuchronną konsekwencję odrzucenia królewskiej władzy Chrystusa (Quas Primas) i przyjęcia masonskiej zasady „wolności sumienia”. Gdy w 1965 r. Paweł VI ogłosił „dialog ze światem” (encyklika Ecclesiam Suam), otwarto drogę do przekształcenia Kościoła w przedsiębiorstwo rozrywkowe. Trydencka definicja Mszy Świętej jako „ofiary przebłagalnej za grzechy żywych i umarłych” (sesja XXII) została zastąpiona „stołem zgromadzenia” – co tłumaczy brak Eucharystii podczas „kolędowania”.
Jedynym lekarstwem jest powrót do integralnej doktryny katolickiej: odrzucenie posoborowych struktur, uczestnictwo we Mszy Trydenckiej i poddanie się pod władzę prawowitych pasterzy zachowujących wiarę nienaruszoną. Jak przypomina św. Paweł: „Nie będziesz miał innych bogów obok Mnie!” (Wj 20,3 Wlg) – żadna zaś gitara nie zastąpi ołtarza Krzyża.
Za artykułem:
16 stycznia 2026 | 13:12II kolędowanie studenckie w Duszpasterstwie Akademickim PIĄTKA (ekai.pl)
Data artykułu: 16.01.2026
