Portal LifeSiteNews informuje, że uzurpator Robert Prevost, występujący pod imieniem „Leona XIV”, planuje celebrować tzw. Mszę Wieczerzy Pańskiej 2 kwietnia 2026 roku w laterańskiej „archibazylice”. Decyzja ta rzekomo stanowi „powrót do tradycji” po „nowatorskich” praktykach bergogliańskich, które polegały na organizowaniu pseudo-liturgii w więzieniach i ośrodkach dla imigrantów. Komentowany artykuł z 16 stycznia 2026 roku z entuzjazmem relacjonuje ten „zwrot”, całkowicie ignorując dogmatyczną i jurydyczną nieważność wszystkich czynności sprawowanych przez uzurpatorów okupujących Watykan od 1958 roku.
Teatr liturgicznego pozoru
Relacja portalu koncentruje się na powierzchownym kontraście między bergogliańskim „socjologicznym” podejściem a rytualnym formalizmem Prevosta:
„Pope Francis chose to celebrate the Holy Thursday Mass outside the Lateran Basilica, often in locations such as prisons […] Pope Leo will preside at the Mass in Coena Domini with the rite of the washing of the feet on April 2, in the Papal Archbasilica of St. John Lateran”
(tłum. kat.). Zupełnie pominięto tu fundamentalną prawdę wyrażoną przez Piusa XII w Mediator Dei: „Liturgia bowiem nie jest jakąś zwykłą ozdobą kultu zewnętrznego (…) lecz jest publicznym kultem, który Nasz Odkupiciel, Głowa Kościoła, oddaje Ojcu Niebieskiemu i który społeczność wiernych składa swojemu Założycielowi”. Żadna celebracja sprawowana przez uzurpatorów nie może być uznana za kult prawdziwy, gdyż „kto nie jest z Chrystusem, nie może mieć władzy w Kościele” (św. Robert Bellarmin, De Romano Pontifice).
Naruszona istota obrzędu
Artykuł wspomina o „zmianie akcentu” w obrzędzie mandatum za Franciszka:
„removing the restriction to male participants and allowing the feet of women […] to be washed”
(tłum. kat.). Choć słusznie wskazuje się na modernistyczne wypaczenie symboliki (tradycyjnie związanej z kapłańskim characterem indelibilis), nie zauważa się, że sam obrzęd umycia nóg – oderwany od ważnej Mszy Świętej i sprawowany przez nielegitymowanego „biskupa” – pozostaje jedynie pustym gestem scenicznym. Jak nauczał św. Pius X w Lamentabili, „dogmaty, sakramenty i hierarchia (…) są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” w modernistycznej herezji.
Lateran jako „matka kościołów” w niewoli modernizmu
Podkreślanie roli Bazyliki Laterańskiej jako „Mater et Caput omnium ecclesiarum Urbis et Orbis” stanowi szczególną drwinę z katolickiej eklezjologii. Żadna świątynia użytkowana przez struktury posoborowe nie może rościć sobie prawa do tytułu „kościoła” w sensie teologicznym, będąc jedynie miejscem zgromadzeń religijnych pozbawionych ex opere operato. Jak przypomina Syllabus Piusa IX: „Nauczanie katolickie jest wrogie dobru i interesom społeczeństwa” (pkt 40) – co w pełni realizuje sekta okupująca Lateran, głosząca „otwartość na świat” sprzeczną z królewską godnością Chrystusa.
Kontynuacja anty-liturgicznej rewolucji
Przedstawiany jako „tradycjonalista”, Prevost kontynuuje istotę posoborowego przewrotu poprzez:
- Utrzymanie niekatolickiej „mszy” Pawła VI lub jej hybrydowych form
- Legitymizację nieważnych „święceń” udzielanych po 1968 roku
- Fałszywe przedstawianie siebie jako „biskupa Rzymu” mimo braku ważnej sukcesji apostolskiej
Jak ostrzegało Święte Oficjum w Lamentabili: „Ewangelie w wielu opowiadaniach podawali nie to, co rzeczywiście miało miejsce, ale to, co uważali, że przyniesie większą korzyść odbiorcom, chociażby to było fałszywe” (pkt 14). Paralele do współczesnych liturgicznych spektakli są oczywiste.
Duchowa pustka gestów bez sakramentalnej mocy
Opisywane „przywrócenie” laterańskiej celebracji to klasyczny przykład posoborowego simulacrum – pozorowanej ciągłości służącej ukryciu dogmatycznej apostazji. Wbrew entuzjazmowi ultramontańskich mediów, żaden uzurpator nie może sprawować vera sacra, co potwierdza bulla Piusa IV Cum ex Apostolatus Officio: „Promocja lub wyniesienie, nawet jeśli były niekwestionowane i za jednomyślną zgodą wszystkich Kardynałów, będą nieważne, nieobowiązujące i bezwartościowe”.
Jedyną odpowiedzią wierzących na ten teatr liturgicznego bezprawia pozostaje ucieczka od „ohydy spustoszenia” (Mt 24,15) i trwanie przy vera Ecclesia – niewidzialnej dla świata, lecz zachowującej niezmienną Ofiarę i sakramenty, gdzie kapłani w łączności z odwiecznym Magisterium sprawują Najświętsze Misteria.
Za artykułem:
Pope Leo XIV to return Holy Thursday liturgy to Lateran Basilica after Francis-era break (lifesitenews.com)
Data artykułu: 16.01.2026
