Portal Catholic News Agency informuje o posiedzeniu senackiej komisji ds. zdrowia, podczas której republikańscy prawodawcy nawoływali do zaostrzenia federalnych regulacji dotyczących aborcyjnego środka mifepristone, podczas gdy demokraci promowali nieograniczony dostęp do tej śmiercionośnej substancji. Przewodniczący komisji, „senator” Bill Cassidy („lekarz” z Luizjany), domagał się przywrócenia „środków bezpieczeństwa” zniesionych za czasów Obamy i Bidena, całkowicie ignorując dogmatyczną naukę Kościoła o nienaruszalności życia od poczęcia. Tymczasem „sekretarz” Robert Kennedy Jr. i „komisarz FDA” Martin Makary kontynuują przegląd „bezpieczeństwa” farmaceutyku, jak gdyby możliwość „bezpiecznego” morderstwa istniała kiedykolwiek w chrześcijańskiej etyce.
Naturalistyczna herezja w służbie śmierci
Cassidy, powołując się na swoje „doświadczenie medyczne”, ograniczył się do utylitarystycznych argumentów o „zagrożeniu dla kobiet”, całkowicie pomijając moralno-doktrynalny imperatyw katolicki:
„Tylko dzięki odpowiedniemu badaniu lekarskiemu można określić wiek ciąży, wykluczyć ciążę pozamaciczną czy ocenić ryzyko utraty płodności”
Ta czysto naturalistyczna argumentacja zdradza przyjęcie humanistycznej antropologii, gdzie życie dziecka nienarodzonego stanowi jedynie „kwestię zdrowotną”, a nie nienaruszalny dar Boży. Jak nauczał Pius XI w Casti Connubii: „Najmniejsze dziecko, jeszcze znajdujące się w łonie matki, już tylko dlatego, że żyje, jest przedmiotem troskliwości Opatrzności Bożej” (AAS 22, 1930, s. 560). Żadne „regulacje” nie zmienią ontologicznego statusu aborcji jako zbrodni wołającej o pomstę do nieba.
Demaskowanie pseudo-katolickiej retoryki
Podczas gdy „lekarz” Monique Chireau Wubbenhorst wskazywała na medyczne ryzyko związane z mifepristone (krwotoki, infekcje, zagrożenie życia przy ciąży pozamacicznej), jej zeznania zostały zawłaszczone przez świecką agendę. Choć słusznie wspomniała o przypadkach przymusowego podawania tabletek ofiarom handlu ludźmi czy przemocy domowej, zabrakło fundamentalnego osądu:
„Przestępcy zmuszali kobiety do zażywania pigułek, dodawali je do napojów, wprowadzali siłą do organizmu”
Lecz gdzież jest potępienie samej istoty aborcji jako narzędzia Lucyferycznej rewolucji? Św. Pius X w Lamentabili Sane potępił modernistyczne redukowanie wiary do „doświadczenia religijnego” (propozycja 22) – tu zaś widzimy redukcję zbrodni do kwestii „nadużycia”. Czy morderstwo staje się mniej potworne, gdy dokonane „za zgodą”?
Posoborowa zdrada w białych rękawiczkach
Szczególnie odrażającą formę apostazji prezentował „niezależny senator” Bernie Sanders, otwarcie głoszący herezję wolności sumienia potępioną w Syllabus Errorum Piusa IX (teza 15, 77):
„To nie jest kwestia bezpieczeństwa leku (…), tylko ciągłego wysiłku moich przyjaciół z Partii Republikańskiej, by odmówić kobietom tego kraju podstawowego prawa do kontroli własnego ciała”
Tymczasem już Leon XIII w Libertas Praestantissimum nauczał, że „wola ludzka czerpie swoją dobrą jakość z posłuszeństwa wobec wiecznego rozumu i prawa Bożego” (AAS 20, 1888, s. 598). „Wolność wyboru” morderstwa to nie prawo, ale diabelska parodia wolności, o czym milczą zarówno demokraci, jak i kompromisowi republikanie.
Prawo naturalne kontra farmakologiczne ludobójstwo
Gdy prokurator generalny Luizjany Liz Murrill opisywała przypadki kobiet zmuszanych do aborcji czy dzieci odnajdywanych w toaletach i śmietnikach, jej argumentacja – choć słuszna w warstwie kryminologicznej – ponownie zawiodła na płaszczyźnie doktrynalnej:
„Decyzja administracji Bidena o deregulacji była czysto polityczna, a nie medyczna”
Lecz czyż jakakolwiek „regulacja” może uświęcić proceder zakazany przez Dekalog? Pius XII w przemówieniu do położników (29.10.1951) przypominał: „Żadne ludzkie prawo nie może dać takiego upoważnienia do atakowania niewinnego życia”. Republikańskie postulaty przywrócenia wizyt u „lekarza” to kapitulacja przed logiką zła – jak gdyby udział „specjalisty” w morderstwie miał je jakkolwiek uprawomocnić.
Teologia Krzyża kontra kult śmierci
Najbardziej bluźnierczy głos zabrała „położnik” Nisha Verma, która pod płaszczykiem troski o „kobiety po poronieniach” promowała aborcję jako „prawo medyczne”:
„Pacjentki są zagrożone z powodu ograniczeń aborcyjnych i cięć w Medicaidzie”
To jawna realizacja modernistycznej tezy 65 z Syllabusa, gdzie „Chrystus nie ustanowił trwałego Kościoła”, a doktryna ma ewoluować z duchem czasu. Tymczasem Sobór Trydencki w dekrecie o usprawiedliwieniu (sesja VI, kan. 23) potępił każdego, kto twierdzi, że „człowiek może być usprawiedliwiony bez sprawiedliwości Chrystusa”. Aborcja zaś jest odrzuceniem Krzyża – zarówno w wymiarze ofiary z niewinnego życia, jak i porzucenia cierpiących kobiet przez pseudoduszpasterzy głoszących „litość” zamiast nawrócenia.
Kuracji nie ma – tylko całkowita eksterminacja grzechu
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej zarówno republikańskie „regulacje”, jak i demokratyczny „dostęp” stanowią przejawy tego samego apostazjalnego ducha. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Nie ma pokoju Chrystusowego bez panowania Chrystusa Króla” (AAS 17, 1925, s. 598). Dopóki amerykańskie prawodawstwo nie uzna publicznych praw Chrystusa Króla, dopóty każda „debata” o aborcji będzie jedynie targowiskiem kompromisu ze śmiercią. Zaiste, „biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem” (Iz 5,20 Wlg).
W obliczu narastającej apostazji współczesnych społeczeństw, jedynym lekarstwem pozostaje powrót do regnum sociale Christi – społecznego panowania Chrystusa Króla, które jedyne może zapewnić autentyczną ochronę życia i godności każdego człowieka od poczęcia po naturalną śmierć. Wszelkie półśrodki i kompromisy z cywilizacją śmierci stanowią zdradę Krzyża i powinny być demaskowane z całą mocą katolickiej wiary.
Za artykułem:
Republican senators urge more regulations on abortion pill in Senate hearing (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 15.01.2026
