Pogrzebowa parodia sacrum
Ostatni akt życia Brigitte Bardot, gwiazdy która w latach 60. stała się symbolem rewolucji obyczajowej, odsłonił głębię duchowego kryzysu współczesnej Francji. Posoborowa „msza” w Saint-Tropez, z profaniczną muzyką filmową zamiast chorału gregoriańskiego, stanowiła wymowną klamrę dla życia naznaczonego sprzecznością między deklarowanym przywiązaniem do tradycji a praktycznym odrzuceniem katolickich zasad moralnych.
„Kapłan celebrujący twarzą do wiernych wydaje mi się teatralnym przedstawieniem… Chciałabym, aby katolicki kult odzyskał większy szacunek i znaczenie” – deklarowała Bardot w wywiadzie dla Aleteii w 2024 roku.
Te słowa, przywoływane w wielu nekrologach jako przejaw jej „tradycjonalizmu”, okazują się pustą retoryką wobec faktu, że sama aktorka od dziesięcioleci nie praktykowała wiary. Jak czytamy w jej autobiografii: „Nie wiem, czy życie po śmierci istnieje. Nie wiem i niekoniecznie mam nadzieję, że istnieje”. To jawne odrzucenie nadprzyrodzonej nadziei stanowi zdradę samej istoty katolickiego Credo.
Fałszywy tradycjonalizm i kult ciała
Bardot wspominała z sentymentem łacińską Mszę św. sprzed reform, jednak jej postawa życiowa przeczyła wszelkim zasadom katolickiej ascezy. Jak zauważył Pius XI w Quas primas: „Królestwo Zbawiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] czy to jednostki, czy rodziny, czy państwa, gdyż ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”. Tymczasem „BB” uczyniła ze swojego ciała narzędzie buntu przeciwko porządkowi naturalnemu, promując rozwiązłość i kult zmysłowości.
Jej rola w filmie „I Bóg stworzył kobietę” (1956) stała się manifestem nowej moralności, gdzie virtus (cnota) zastąpiona została voluptas (rozkoszą). Wbrew deklaracjom o przywiązaniu do tradycji, była jednym z głównych architektów dechrystianizacji Francji, torując drogę rewolucji majowej 1968 roku.
Rewolucją obyczajowa jako narzędzie antykatolickie
Lewicowy portal Médiapart słusznie zauważył: „Z Bardot przechodzimy od zastałego społeczeństwa sparaliżowanego moralizmem do Maja ’68”. Ta „zasługa” aktorki stanowi jej najcięższe dziedzictwo. Promując styl życia oparty na:
- Wielokrotnych rozwodach i związkach pozamałżeńskich
- Publicznym poparciu dla aborcji (której sama podobnie kilkakrotnie się poddała)
- Epidemii niemoralnych strojów i zachowań
Stała się żywym zaprzeczeniem encykliki Casti connubii Piusa XI, która naucza: „Małżeństwo nie jest dziełem ludzi, lecz Boga; jego prawa są ustanowione nie przez ludzi, lecz przez Boga, strzeżone i potwierdzone”.
„Prawicowy” kamuflaż duchowej pustki
Późniejsze zaangażowanie Bardot w ruchy narodowe i jej krytyka islamizacji Francji nie zmienia faktu, że sama była produktem i propagatorką tej samej rewolucji kulturowej, która doprowadziła do upadku wartości chrześcijańskich. Jak trafnie zauważył św. Pius X w Lamentabili sane: „Nauka chrześcijańska była z początku żydowską, lecz na skutek stopniowego rozwoju stała się najpierw Pawłową, następnie Janową, aż wreszcie grecką i powszechną” – co stanowiło potępienie modernistycznej teorii ewolucji dogmatów, której Bardot była żywym ucieleśnieniem.
Zwierzęta ponad ludzi
Jeśli w późniejszych latach aktorka zaangażowała się w obronę praw zwierząt, czyniła to w duchu neopogańskiego kultu natury, odwracając hierarchię wartości określoną w Księdze Rodzaju: „Czyńcie sobie ziemię poddaną” (Rdz 1,28). To nie przypadek, że jej animalizm zbiegł się z czasem, gdy Francja ugruntowała prawo do dzieciobójstwa prenatalnego w konstytucji – co stanowi logiczną konsekwencję społeczeństwa odrzucającego nadprzyrodzony porządek.
Requiem dla zbuntowanej duszy
Ostatnie próby odnalezienia Boga poprzez kapliczkę poświęconą Marji nie zmieniają faktu, że życie Bardot pozostało tragicznym świadectwem duchowej schizofrenii współczesnego człowieka. Jak nauczał Pius XI: „Kościół Boży, udzielając bez ustanku pokarmu duchowego ludziom, rodzi i wychowuje coraz to nowe zastępy świętych mężów i niewiast” – tymczasem „BB” stała się antytezą tego ideału.
W obliczu śmierci należy modlić się za jej duszę, lecz równocześnie trwać w nieugiętej obronie zasad, które ona przez życie deptała. Jej legenda powinna pozostać przestrogą przed pokusą budowania „tradycji” jedynie na sentymentalnych wspomnieniach, bez zakorzenienia w Objawieniu i posłuszeństwie Magisterium.
Za artykułem:
Brigitte Bardot was not an ‘icon’ but an instrument of the Revolution (lifesitenews.com)
Data artykułu: 17.01.2026
