Portal eKAI (17 stycznia 2026) relacjonuje wystosowanie przez Radę Stałą Konferencji „Biskupów” Francji noty krytykującej rządowy projekt legalizacji eutanazji pod eufemistyczną nazwą „prawa do pomocy w umieraniu”. „Braterstwo […] nie polega na przyspieszaniu śmierci cierpiącego ani na zmuszaniu do jej spowodowania” – deklarują hierarchowie, wskazując na niedostatki w implementacji opieki paliatywnej jako głównego problemu. Wspomniany dokument, opublikowany w „La Croix”, pomija jednak fundamentalne zasady moralne objawione przez Boga, redukując śmiertelny grzech zabójstwa do kwestii „braterskiego” humanitaryzmu.
Naturalistyczne przesunięcie doktrynalne
Analizowana nota dokonuje zdradzieckiego przesunięcia terminologicznego, gdzie pojęcie braterstwa oderwano od jego nadprzyrodzonego fundamentu – powszechnego królestwa Chrystusa Króla. Podczas gdy Pius XI w encyklice Quas primas nauczał, że „królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] czy to gdy żył na ziemi, czy teraz, gdy króluje w niebie”, francuscy dostojnicy posoborowi sprowadzili dyskurs do poziomu republikańskiej retoryki.
„Wierzymy, że społeczeństwo rozwija się nie wtedy, gdy oferuje śmierć jako rozwiązanie, ale gdy mobilizuje się, by w pełni wspierać bezbronnych”
To zdanie demaskuje antropocentryczną herezję pomijającą fakt, że każda władza pochodzi od Boga (Rz 13,1) i ma służyć przede wszystkim zachowaniu porządku nadprzyrodzonego. Jak zauważył św. Pius X w Lamentabili sane, moderniści „redukują Objawienie do świadomości religijnej”, co w tym przypadku objawia się zastąpieniem Bożego prawa „wartościami Republiki”.
Milczenie o grzechu śmiertelnym i sądzie wiecznym
Najcięższym zarzutem wobec dokumentu jest całkowite pominięcie nadprzyrodzonych konsekwencji eutanazji. Żadne z 463 słów noty nie wspomina:
- Że bezpośrednie spowodowanie śmierci pacjenta stanowi grzech wołający o pomstę do nieba (Katechizm Rzymski, V przykazanie)
- Że osoby uczestniczące w tym procederze narażają się na wieczne potępienie (Ap 21,8)
- Że prawdziwe miłosierdzie polega na udzielaniu sakramentów i przygotowaniu na spotkanie ze Sędzią (Św. Alfons Liguori, Przygotowanie na śmierć)
Ta wymowna cisza odsłania dogłębny naturalizm posoborowego establishmentu, który w praktyce neguje nadprzyrodzony charakter Kościoła. Gdy Pius XII w przemówieniu do anestezjologów (24 lutego 1957) stanowczo potępił eutanazję jako „zbrodnię przeciwko prawu Bożemu”, współcześni „pasterze” ograniczają się do utylitarnej argumentacji o „nierównym dostępie do opieki”.
Schizofrenia doktrynalna posoborowej sekty
Ironią przepełnione jest odwołanie się przez „kard.” Aveline’a do „antropologicznych, społecznych i etycznych konsekwencji”, podczas gdy sama Konferencja „Biskupów” Francji od dekad propaguje:
- Akceptację związków sodomickich („błogosławieństwa” dla par homoseksualnych)
- Komunie dla rozwodników żyjących w cudzołóstwie (synod amazoński 2019)
- Ekumeniczne bałwochwalstwo (modlitwy międzyreligijne w Notre-Dame)
Jak zauważył św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „jawny heretyk nie może być Papieżem […] ani głową Kościoła”. Ta zasada stosuje się także do tych, którzy – choć noszą purpurę – publicznie negują niezmienne prawa moralne. Ich protest przeciw eutanazji jest jedynie strategią PR-ową mającą ukryć systemową apostazję.
Eutanazja jako owoc soborowej rewolucji
Legalizacja zabójstwa chorych stanowi nieunikniony efekt przyjęcia przez posoborową sekcję:
- Zasady wolności religijnej (Dignitatis humanae), która zrównała prawdę z błędem
- Anty-doktryny o „autonomii sumienia” (Gaudium et spes 16)
- Naturalistycznej wizji „godności człowieka” oderwanej od łaski uświęcającej
Gdy Syllabus błędów Piusa IX potępiał tezę, że „każdy człowiek jest wolny w przyjmowaniu i wyznawaniu tej religii, którą uznaje za prawdziwą” (błąd nr 15), dziś „biskupi” samej Francji milcząco akceptują tę herezję, ograniczając się do świeckiej perswazji.
Jedyna katolicka odpowiedź
Prawdziwy Kościół Chrystusowy nie negocjuje z kulturą śmierci. Zamiast „apeli do sumień parlamentarzystów”, katolicka odpowiedź winna obejmować:
- Ekskomunikę latae sententiae dla wszystkich głosujących za ustawą (Kanon 1398 KPK 1917)
- Publiczne nałożenie interdyktu na regiony wprowadzające eutanazję
- Organizację krucjat różańcowych o nawrócenie rządzących
Jak nauczał Leon XIII w Immortale Dei: „Państwo nie może być ateistyczne ani agnostyczne ani neutralne wobec religii […] ma obowiązek publicznie czcić Boga w sposób, jaki On sam nakazał”. Dopóki „pasterze” posoborowi odmawiają głoszenia tej prawdy, ich protesty pozostaną jedynie faryzejskim gestem.
Za artykułem:
17 stycznia 2026 | 06:00Francuscy biskupi krytykują projekt ustawy o eutanazji: nie dba się o życie, zadając śmierć (ekai.pl)
Data artykułu: 17.01.2026
