Portal eKAI (17 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie Grzegorza Rysia podczas wizyty w zgromadzeniu sióstr urszulanek, gdzie miał wygłosić „homilię” opartą na fragmentach z 1 Księgi Samuela i Ewangelii o uzdrowieniu paralityka. Ryś – według relacji – mówił o „docieraniu Jezusa do głębi człowieka” i „uzdrowieniu źródłowym”, pomijając przy tym kluczowe kwestie doktrynalne.
Teologiczna amputacja: brak nauki o łasce uświęcającej i sakramencie pokuty
W całym przemówieniu Grzegorza Rysia zabrakło fundamentalnego odniesienia do nadprzyrodzonego porządku łaski. Choć wspomina o „grzechu” jako „największym problemie”, nie precyzuje, że:
„Bez łaski uświęcającej wszelkie ludzkie wysiłki pozostają bezskuteczne, zaś odpuszczenie grzechów ciężkich następuje wyłącznie przez ważnie sprawowany sakrament pokuty” (Sobór Trydencki, sesja XIV, kan. 6).
Milczenie na temat ex opere operato sakramentów to nie przypadkowy brak, lecz symptom modernistycznej redukcji wiary do subiektywnego doświadczenia. Jak trafnie zauważył św. Pius X w Lamentabili sane exitu: „Dogmaty, sakramenty i hierarchia […] są tylko sposobami wyjaśniania ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (propozycja potępiona nr 54).
Fałszywa eklezjologia: „wspólnota” zamiast Mistycznego Ciała Chrystusa
Gdy Ryś deklaruje: „Nie jesteśmy jak każda inna wspólnota”, dokonuje niebezpiecznego uproszczenia. Prawdziwy Kościół to nie „wspólnota” w sensie socjologicznym, ale:
„Mistyczne Ciało Chrystusa, społeczność widzialna złożona z wiernych ochrzczonych, wyznających tę samą wiarę, uczestniczących w tych samych sakramentach, poddanych prawowitym pasterzom, a przede wszystkim zastępcy Chrystusa na ziemi” (Pius XII, Mystici Corporis, 13).
Brak odniesienia do hierarchicznej struktury Kościoła i nieomylnego Magisterium świadczy o przyjęciu protestanckiej wizji „wspólnoty wierzących”, całkowicie obcej katolickiej Tradycji.
Psychologizacja grzechu: brak rozróżnienia między stanem łaski a potępienia
Ryś twierdzi, że Jezus „mówi o grzechu, nigdy nie poniewierając”, co stanowi wykrętną półprawdę. Chrystus rzeczywiście okazuje miłosierdzie, ale zawsze w kontekście bezwzględnego wezwania do nawrócenia:
„Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie” (Łk 13,3 Wlg).
Przemilczenie kwestii wiecznego potępienia i obowiązku integralnej spowiedzi (z materią, formą i rozgrzeszeniem) to klasyczny przykład posoborowego jansenizmu w nowej szacie – redukcji życia duchowego do terapii emocjonalnej.
„Wizytacja” bez wizji nadprzyrodzonej: brak kryteriów doktrynalnych
Gdy mowa o „wizytacji jako czasie rozeznania”, należy zapytać: według jakich kryteriów? Historyczna praktyka Kościoła znała „visitatio apostolica” mającą na celu:
„Strzec czystości wiary i obyczajów, zwalczać błędy i nadużycia” (Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917, kan. 343).
Tymczasem w relacji nie ma śladu odniesień do weryfikacji życia zgodnego z regułą zakonną, wierności ślubom czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, czy oddalenia od współczesnych błędów. To nie wizytacja pasterska, lecz duchowa konsultacja psychologiczna.
Duchowa katastrofa posoborowego „życia konsekrowanego”
Całe zdarzenie ilustruje teologiczny bankructw zgromadzeń powstałych po Vaticanum II. Gdy:
- Zredukowano życie zakonne do „charyzmatu” pozbawionego eschatologicznego wymiaru
- Porzucono habit jako „przestarzały symbol”
- Zastąpiono modlitwę liturgiczną „aktywizmem społecznym”
efektem musiała być duchowa atrofia. Jak ostrzegał Pius XI w Quas primas: „Niechaj nie myślą panujący i prawowici przełożeni, że wykonują władzę z prawa swego, jak z rozkazu i w zastępstwie Boskiego Króla” – to samo odnosi się do przełożonych zakonnych!
Podsumowując: wystąpienie Grzegorza Rysia to klasyczny przykład modernistycznej infiltracji, gdzie pod płaszczykiem „duchowości” przemyca się:
- Naturalistyczną wizję grzechu jako „problemu” zamiast obrazę Boga
- Protestanckie rozumienie wspólnoty bez hierarchicznej struktury
- Psychologiczną redukcję łaski do subiektywnego doświadczenia
Jedynym lekarstwem na tę duchową gangrenę pozostaje powrót do niezmiennej doktryny katolickiej wyrażonej w księgach liturgicznych sprzed 1958 roku i pełne poddanie się pod panowanie Chrystusa Króla – „którego królestwa nie będzie końca” (Symbol nicejsko-konstantynopolitański).
Za artykułem:
17 stycznia 2026 | 14:33Kard. Ryś w Zgromadzeniu Zakonnym Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej: Jezus dociera do głębi, lecząc najbardziej ukryte rany (ekai.pl)
Data artykułu: 17.01.2026
