Portal Episkopat.pl relacjonuje noworoczne spotkanie przedstawicieli „Kościołów” i związków wyznaniowych z Parą Prezydencką, które odbyło się 14 stycznia 2026 r. w Warszawie. Głównym mówcą ze strony sekty posoborowej był abp Tadeusz Wojda SAC, który w przemówieniu pełnym modernistycznych frazesów życzył Polsce „więcej pokoju, zaufania i nadziei”, „przezwyciężania podziałów” oraz „dialogu między państwem a wspólnotami religijnymi”. Całość nacechowana jest typowym dla neo-kościoła redukcjonizmem teologicznym i relatywizmem doktrynalnym.
Ekumeniczna apostazja w służbie globalizmu
Już sam skład uczestników spotkania – reprezentanci judaizmu, islamu, sekt protestanckich i pseudo-katolickiej struktury – stanowi jawną zdradę extra Ecclesiam nulla salus. Jak stwierdza św. Robert Bellarmin: „Kościół jest tak konieczny do zbawienia, że bez niego nikt nie może wejść do nieba” (De Ecclesia militante, cap. 3). Tymczasem abp Wojda bez cienia zażenowania stawia na równi:
„przedstawicieli Kościoła katolickiego w Polsce, Kościołów zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej, społeczności żydowskiej, wspólnoty muzułmańskiej, a także przedstawicieli Naczelnego Kościoła Zielonoświątkowego w RP, Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP”
To jawne pogwałcenie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który surowo zabrania katolikom uczestnictwa w czynnościach religijnych heretyków i schizmatyków. Cytowane przemówienie to klasyczny przykład religijnego indifferentizmu potępionego w Syllabusie błędów Piusa IX (pkt 15-21) oraz encyklice Mortalium animos Piusa XI, gdzie czytamy: „Unia chrześcijan może zachodzić jedynie przez nawrócenie odszczepieńców i powrót do jedynego Kościoła Chrystusowego”.
Święty Rok antypapieży: profanacja idei jubileuszu
Arcybiskup Wojda powołuje się na rzekomy autorytet „papieża Franciszka” i „papieża Leona XIV”, nazywając okres ich pseudopontyfikatów „Rokiem Świętym”. Tym samym daje się złapać w sidła posoborowej herezji o ciągłości sukcesji apostolskiej w strukturach okupujących Watykan. Jak dowodzi bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV:
„Jeśliby kiedykolwiek okazało się, że biskup, patriarcha, prymas, kardynał lub sam rzymski papież (…) popadł w herezję przed wyborem, to wybór taki jest nieważny, nielegalny i bezskuteczny”
Skoro zaś wszyscy „papieże” od Jana XXIII nauczali herezji (m.in. wolności religijnej potępionej w Quanta cura), ich rzekome „rok święty” jest jedynie bluźnierczą parodią. Abp Wojda posuwa się do stwierdzenia, że ten pseudo-jubileusz „przypomniał nam, że historia (…) jest przestrzenią sensu”, co stanowi jawną kpinę z doktryny o Chrystusie Królu Wszechświata, jedynym Panu dziejów (Kol 1, 15-17).
Naturalizm zamiast nadprzyrodzoności
Wojda redukuje misję Kościoła do społecznego aktywizmu, mówiąc o:
„zdolności do troski o osoby starsze, chore i ubogie, o uchodźców, rodziny dotknięte kryzysem”
Zabrakło zaś najmniejszej wzmianki o zbawieniu dusz, obowiązku wyznawania wiary czy konieczności życia w stanie łaski uświęcającej. To czystej wody modernistyczny naturalizm potępiony w dekrecie Lamentabili św. Piusa X (pkt 58). Jak ostrzegał papież św. Pius X w encyklice Pascendi:
„Moderniści wszystko sprowadzają do człowieka. Dla nich to wiara świadomości religijnej tworzy dogmaty”
Wielokrotne powoływanie się na „dialog”, „otwartość” i „odpowiedzialność” przy całkowitym przemilczeniu obowiązku głoszenia prawdy objawionej dowodzi przyjęcia zasady: „Dogmaty nie są prawdami niezmiennymi, lecz formułami dostosowanymi do epoki” – co Lamentabili (pkt 22) wprost kwalifikuje jako herezję.
Zdrada społecznego panowania Chrystusa
Najcięższym błędem przemówienia jest milczące założenie, że państwo polskie może pozostawać obojętne wobec religii. Abp Wojda życzy jedynie:
„dialogu między państwem polskim a Kościołami i wspólnotami religijnymi w duchu wzajemnego szacunku”
Co stanowi jawną apostazję od dogmatu o sociali Regno Christi ogłoszonego w encyklice Quas Primas Piusa XI:
„Królowanie naszego Zbawiciela obejmuje wszystkich ludzi, czy to pojedyńczych obywateli, czy rodziny, czy państwa, ponieważ ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak pojedyńcze jednostki”
Żądanie „wzajemnego szacunku” wobec sekt i religii niechrześcijańskich to zdrada przykazania: „Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną” (Wj 20, 3). Asystowanie przy takim bluźnierstwie czyni abp. Wojdę współwinny grzechu przeciwko Duchowi Świętemu przez propagowanie religijnego indifferentizmu.
Demaskacja pustki teologicznej
Całe przemówienie przewodniczącego „Episkopatu” to klasyczny przykład teologicznego bankructwa posoborowia:
- Zero odniesień do Najświętszej Ofiary, kultu Boga w Trójcy Jedynego czy obowiązku wyznawania wiary
- Zero przypomnienia o grzechu, potrzebie pokuty i sądzie ostatecznym
- Zero wezwania do nawrócenia heretyków i schizmatyków
Zamiast tego – pusta frazeologia o „duchowym wymiarze osoby” i „trosce o człowieka”, która jest jedynie świeckim humanitaryzmem w religijnej szacie. Jak trafnie diagnozował św. Pius X w Pascendi: „Moderniści nie wierzą w Boga objawionego, lecz w Boga immanentnego w świadomości”.
Podsumowując: uczestnictwo hierarchy w tym bluźnierczym spotkaniu i treść jego przemówienia stanowią zdradę katolickiej misji i powinny być przedmiotem publicznej pokuty. Jak ostrzega Apostoł: „Gdyby wam kto głosił ewangelię odmienną od tej, którą przyjęliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1, 9).
Za artykułem:
Przewodniczący KEP podczas noworocznego spotkania z Parą Prezydencką: Życzę, aby Nowy Rok przyniósł Polsce i całemu światu więcej pokoju, zaufania i nadziei (episkopat.pl)
Data artykułu: 14.01.2026
