Portal eKAI (18 stycznia 2026) relacjonuje śmierć Gabriela Barkaya, izraelskiego archeologa przedstawianego jako „dekan archeologów biblijnych”. Komentowany artykuł gloryfikuje jego „rewizję historii biblijnej” poprzez odkrycie dwóch srebrnych amuletów z tekstem Kapłańskiego Błogosławieństwa (Lb 6,24-26), datowanych na VII w. przed Chrystusem. Barkay interpretował to jako „dowód”, iż spisywanie Starego Testamentu rozpoczęło się „kilka stuleci wcześniej niż sądzono”, co w istocie stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji Heilsgeschichte do poziomu czysto humanistycznej literatury starożytnej.
Obalenie sacrum: archeologia jako narzędzie dekonstrukcji
Metodologia Barkaya, przedstawiona w artykule jako naukowo obiektywna, w rzeczywistości realizuje założenia potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili: „Interpretacja Pisma Świętego podana przez Kościół podlega dokładniejszym osądom i poprawkom egzegetów” (propozycja 2). Jego „maksymalizm” dotyczący rozmiarów starożytnej Jerozolimy służył nie potwierdzeniu historyczności Biblii, lecz podporządkowaniu objawienia kryteriom materialistycznej archeologii. Jak zauważył Pius XII w Divino afflante Spiritu: „Egzegeza katolicka winna przede wszystkim zważać, by nie przedkładać ludzkich dociekań nad Boskie świadectwo Ducha Świętego” (EB 553).
„Rozwinięcie zwojów bez zniszczenia pisma zajęło lata. Gdy wreszcie zostały one otwarte, a tekst zapisany paleohebrajskim pismem przetłumaczony w 1986 roku, dr Barkay stwierdził, że zawierają one kapłańskie błogosławieństwo z biblijnej Księgi Liczb. Był to najstarszy znany przykład tekstu pochodzącego z Biblii oraz dowód, jak twierdził, że spisywanie Starego Testamentu rozpoczęło się kilka stuleci wcześniej, niż sądziło wielu historyków.”
Teza, jakoby datowanie materialnego artefaktu miało „rewidować” chronologię natchnionego tekstu, stanowi jawne odrzucenie dogmatu o divinitas et inerrantia Scripturae Sacrae. Sobór Watykański I definitywnie stwierdza: „Księgi święte w całości […] napisane zostały z natchnienia Ducha Świętego i jako takie podane Kościołowi” (DB 1787). Tymczasem Barkay, występując w produkcjach typu „Nagi Archeolog”, sprowadzał święte teksty do poziomu literackiego dziedzictwa Żydów – co Pius X potępił jako „połączenie niewiary i pseudonauki” w Pascendi.
Wzgórze Świątynne: archeologiczny synkretyzm
Artykuł chwali zaangażowanie Barkaya w tzw. Projekt Przesiewania Ziemi ze Wzgórza Świątynnego, gdzie rzekomo „zidentyfikowano pół miliona artefaktów”. Pomija jednak kluczowy kontekst: badania prowadzono na terenie muzułmańskiej profanacji miejsca Świątyni Jerozolimskiej – prefiguracji prawdziwej Świątyni, którą jest Kościół Katolicki (1 Kor 3,16). Współpraca z islamskimi władzami Waqf, nawet pod pozorem „ratowania zabytków”, stanowi milczącą akceptację occupatio sacra – co kłóci się z nauczaniem Piusa XI: „Chrystus panuje nie tylko nad narodami katolickimi czy nad tymi, którzy ochrzczeni zostali” (Quas Primas).
Biblia bez Chrystusa: żydowskie korzenie rewizjonizmu
Biografia Barkaya rzuca światło na ideologiczne źródła jego metody. Jako ocalony z Holokaustu i emigrant do Izraela w 1950 r., konsekwentnie realizował żydowski projekt archeologii narodowej. Jego prace służyły nie odkrywaniu prawdy objawionej, lecz budowaniu świeckiej tożsamości państwa izraelskiego poprzez wykopaliska. Jak zauważył o. Cornelio a Lapide: „Żydzi czytają Pismo ślepi na Mesjasza, jak omotani całunem” (Commentaria in Scripturam Sacram). W tym kontekście „rewizja historii biblijnej” okazuje się narzędziem talmudycznej negacji Chrystusa jako Wypełnienia Prawa i Proroków.
Kryzys wiary a fetysz artefaktu
Lamentowanie nad „pracami ziemnymi na Wzgórzu Świątynnym” przy jednoczesnym przemilczeniu duchowej dewastacji współczesnego Izraela – odrzucenia Ewangelii i trwania w błędzie rabinicznym – demaskuje materialistyczną deformację sacrum. Bellarmin poucza: „Nawet gdyby wszystkie kamienie Jerozolimy przemówiły, nie zastąpią żywego słowa Tradycji Apostolskiej” (De Verbo Dei). Tymczasem fetyszyzacja „najstarszego tekstu biblijnego” prowadzi do subtelnej herezji: utożsamienia Bożego Objawienia z fizycznym przedmiotem, co Pius XII potępił jako „archeologizm” w Humani generis.
Medialny fałsz: nauka przeciwko wierze
Chwaląc udział Barkaya w produkcjach typu „Prawdziwy Kod Da Vinci”, portal eKAI legitymizuje najbardziej antykatolickie narracje współczesnej popkultury. Jak przypomina Syllabus Piusa IX: „Wiara Chrystusowa sprzeciwia się rozumowi ludzkiemu, a objawienie nie tylko nie pomaga, lecz nawet szkodzi doskonałości człowieka” (propozycja 6). Promowanie takich programów przez katolickie medium jest zdradą misji Kościoła, który „ma obowiązek strzec nienaruszalnego depozytu wiary” (Sobór Watykański I, Dei Filius).
Śmierć Gabriela Barkaya przypomina katolikom pilną potrzebę odrzucenia modernistycznej archeologii, która – jak ostrzegał św. Pius X – „pod pozorem nauki podkopuje fundamenty wiary”. Prawdziwa archeologia biblijna winna służyć jedynemu celowi: „ad testimonium divinae Revelationis” (DB 1806), nie zaś rewizji dziejów zbawienia w imię żydowskiego czy liberalnego interesu.
Za artykułem:
18 stycznia 2026 | 14:01Zmarł archeolog Gabriel Barkay. Jego odkrycia zrewidowały historię biblijną (ekai.pl)
Data artykułu: 18.01.2026
