Portal eKAI relacjonuje decyzję władz Wielkiej Brytanii o zakazie wjazdu dla Evy Vlaardingerbroek, holenderskiej aktywistki określanej jako „konwertytka na katolicyzm”. Rząd Zjednoczonego Królestwa uzasadnił decyzję stwierdzeniem, iż jej obecność „nie leży w interesie publicznym”, co nastąpiło po jej krytyce premiera Keira Starmera dotyczącej przestępstw imigrantów. Vlaardingerbroek rzekomo przyjęła katolicyzm w kwietniu 2023 r. w Londynie poprzez tzw. Ordynariat Personalny Matki Bożej z Walsingham pod przewodnictwem „ks.” Benedicta Kiely’ego.
„Konwersja” w ekumenicznej strukturze posoborowej iluzji
Fakt przyjęcia Vlaardingerbroek do sektory posoborowej przez ordynariat Walsingham – instytucję stworzoną dla byłych anglikanów – odsłania głębszy problem teologiczny. Ordynariaty personalne są instrumentem ekumenicznego relatywizmu, sprzecznego z niezmienną doktryną Extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia). Jak nauczał Pius XI w Quas primas, „nie masz w żadnym innym zbawienia” poza Królestwem Chrystusa utożsamionym z Kościołem katolickim. Tymczasem ordynariat, zachowując anglikańskie elementy liturgiczne, stanowi de facto przejaw synkretyzmu potępionego przez św. Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycja 65).
„ks. Benedict Kiely” – duchowny ordynariatu Walsingham
Określenie „ksiądz” wobec Benedicta Kiely’ego wymaga cudzysłowu nie tylko z powodu nieważności święceń posoborowych (z racji zmienionej formy sakramentalnej), ale także z uwagi na samą naturę ordynariatu jako struktury promującej „ducha Vaticanum II”. Jak stwierdza dokument Lamentabili (propozycja 53), „zwyczaj udzielania chrztu dzieciom był owocem ewolucji dyscyplinarnej” – podobnie ordynariaty są ewolucyjnym wypaczeniem dyscypliny kościelnej, nie mając podstaw w Tradycji.
Instrumentalizacja „konwertytów” w służbie agendy politycznej
Opisywany przypadek uwidacznia mechanizm wykorzystywania nawróceń do legitymizacji modernistycznych struktur. Portal eKAI – będący tubą episkopatu związanego z posoborowymi uzurpatorami – prezentuje Vlanderbroek jako „katoliczkę”, podczas gdy jej inicjacja w strukturach ordynariatu nie ma nic wspólnego z prawdziwym sakramentem chrztu w Kościele katolickim. Jest to typowe dla sekty posoborowej, która – jak zauważa Syllabus błędów Piusa IX (pkt 21) – „nie ma prawa definiowania, że religia katolicka jest jedyną prawdziwą religią”.
Ponadto, sama narracja portalu koncentruje się na „walce politycznej” i „wolności słowa”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar prześladowań. Brakuje jakiejkolwiek wzmianki o obowiązku cierpienia dla Chrystusa Króla, co stanowiłoby jedyną właściwą reakcję katolika na prześladowania. Zamiast tego mamy do czynienia z typowo protestanckim aktywizmem, gdzie wiara sprowadzona jest do narzędzia społecznego zaangażowania.
„Interes publiczny” jako przejaw apostazji państwowej
Decyzja brytyjskiego rządu wpisuje się w logikę państwa odrzucającego panowanie Chrystusa. Jak nauczał Pius XI w Quas primas, władcy „niech nie odmawiają czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi”, gdyż tylko wtedy „zakwitnie pokój i wewnętrzny porządek się ustali”. Tymczasem Wielka Brytania – jako państwo oficjalnie apostackie od czasów aktu supremacji Henryka VIII – konsekwentnie zwalcza wszelkie przejawy prawdziwej katolickiej tożsamości.
„obecność w Wielkiej Brytanii nie leży w interesie publicznym” – uzasadnienie zakazu wjazdu
Określenie „interes publiczny” jest tu szczególnie wymowne. W myśl katolickiej nauki społecznej, jaką przedstawia Syllabus (pkt 39), państwo nie jest „źródłem wszystkich praw” – przeciwnie, jego władza pochodzi od Boga i musi być podporządkowana Jego prawom. Odwołanie się do świeckiego „interesu publicznego” potwierdza, że współczesne państwa są narzędziami „królestwa bez Boga”, przeciwnego Królestwu Chrystusowemu.
Demaskacja modernistycznej strategii: od ekumenizmu do prześladowań
Cała sytuacja obnaża hipokryzję posoborowej sekty. Z jednej strony promuje się ekumeniczne struktury jak ordynariat Walsingham, łamiąc zasadę nulla salus extra Ecclesiam. Z drugiej zaś, kiedy konwertyci zaczynają głosić poglądy sprzeczne z liberalną agendą (nawet jeśli tylko częściowo), są usuwani przez te same świeckie władze, z którymi posoborowie zawarło pakt. Jak proroczo ostrzegał Pius IX w Syllabusie (pkt 77-78), przyznawanie równych praw wszystkim religiom prowadzi do prześladowania prawdziwej wiary.
Brak reakcji ze strony przywódców sekty posoborowej na zakaz wjazdu jest symptomatyczny. Gdyby chodziło o prawdziwy Kościół, biskupi ekskomunikowaliby władców prześladujących wiernych. Tymczasem struktury okupujące Watykan od 1958 roku milczą, potwierdzając swój charakter „Kościoła milczenia” wobec prześladowań – ale nie milczącego w obliczu zła, jak nakazuje Tradycja, lecz milczącego z powodu kolaboracji z modernistycznym porządkiem świata.
Sedno sprawy: odrzucenie Królestwa Chrystusowego
Podsumowując, przypadkiem Evy Vlaardingerbroek nie należy rozpatrywać przez pryzmat „walki o wolność słowa” czy „praw człowieka”. Jest to kolejny przejaw totalnej wojny przeciwko Królowaniu Chrystusa, prowadzonej zarówno przez świeckie rządy, jak i przez apostackie struktury zwane posoborowiem. Jak nauczał Pius XI, „cały rodzaj ludzki” podlega władzy Zbawiciela, a odrzucenie tej prawdy prowadzi do „burzenia porządku społecznego”.
Jedynym rozwiązaniem jest powrót do niezmiennej doktryny katolickiej i odrzucenie zarówno modernistycznej sekty, jak i świeckich reżimów. Dopóki narody nie uznają publicznie panowania Chrystusa Króla, dopóty będą powielać błąd brytyjskich władz – prześladowanie tych, którzy nawet nieświadomie dążą do przywrócenia Jego rządów.
Za artykułem:
18 stycznia 2026 | 14:04Holenderska aktywistka i konwertytka na katolicyzm ma zakaz wjazdu do Wielkiej Brytanii (ekai.pl)
Data artykułu: 18.01.2026
