Portal Więź.pl w artykule „Są takie utraty, które nie czynią nas mądrzejszymi” (14 stycznia 2026) prezentuje rozpaczliwie naturalistyczną wizję ludzkiego cierpienia, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar egzystencji. Autor, Damian Jankowski, analizując powieść Carson McCullers „Serce to samotny myśliwy”, utrwala modernistyczne kłamstwo o beznadziejności ludzkiego losu, gdzie „złamanego serca nie da się posklejać” i „spokój ducha już nie powróci”.
Naturalistyczne uwięzienie w immanencji
Artykuł wprowadza czytelnika w świat pozbawiony transcendencji, gdzie:
„nie ma takiej relacji w życiu, której nie utracimy”
co stanowi jawne zaprzeczenie słów Chrystusa: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20 Wlg). W analizowanej narracji nie ma miejsca na:
- Odkupienie dokonane przez Ofiarę Krzyżową
- Uświęcającą rolę łaski
- Wspólnotę świętych obcowanie
- Zbawczy sens cierpienia zjednoczonego z Chrystusem
Pius XI w encyklice Quas primas przypominał, że „pokój domowy zakwita i utrwala się wówczas dopiero, gdy jednostki i państwa uznać zechcą nad sobą władzę królewską Zbawiciela naszego”. Tymczasem Jankowski proponuje ateistyczną kontemplację rozpaczy, gdzie jedynym „pocieszeniem” ma być uznanie, że „życie aż do samego końca nie stanowi zamkniętej całości”.
Teologiczny skandal pominięcia
W tekście znajdujemy zdanie szczególnie obrażające katolicką wrażliwość:
„Będziemy zaklinali los, Boga, przeznaczenie, ale tryby wszechświata pozostaną głuche na nasze wołania”
To stwierdzenie stanowi:
- Zaprzeczenie Opatrzności Bożej (De fide – Sobór Watykański I, konst. Dei Filius)
- Negację modlitwy błagalnej (Mt 7,7-11)
- Przyjęcie manichejskiej wizji świata rządzonego ślepymi siłami
Św. Augustyn w Wyznaniach pisał: „Niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie”. Artykuł proponuje natomiast samoapoteozę tęsknoty jako stanu permanentnego, co stanowi dokładne odwrócenie porządku nadprzyrodzonego.
Fałszywe remedium humanizmu
Jako „lekarstwo” na egzystencjalną samotność autor sugeruje:
„Czasem wystarczy zacząć kogoś słuchać […] by się przed nami otworzył”
co stanowi karykaturę katolickiej nauki o miłości bliźniego. W rzeczywistości bez odniesienia do Boga:
- Miłość międzyludzka staje się idolatrią (por. Syllabus błędów Piusa IX, pkt 15)
- Dialog pozbawiony prawdy prowadzi do relatywizmu (Lamentabili, pkt 64)
- „Pocieszanie” bez łaski jest pustym aktem psychologicznym
Kardynał Pie przestrzegał: „Humanizm bez Chrystusa to bunt przeciw Krzyżowi”. Tymczasem analizowany artykuł propaguje kulturę samouwielbienia w cierpieniu, gdzie:
„Gasnących co wieczór po kryjomu […] serc jest znacznie więcej, niż się wydaje”
bez wskazania jedynego Źródła światła – Chrystusa Ukrzyżowanego.
Demonizacja nadziei
Szczególnie niebezpieczny jest fragment:
„Są takie utraty, które nie czynią nas lepszymi ani mądrzejszymi, rany, których wcale nie goi czas”
co stoi w jaskrawej sprzeczności z katolicką nauką o:
- Uświęcającej mocy cierpienia (Kol 1,24)
- Wartości pokuty i zadośćuczynienia (Denzinger 807)
- Ojcostwie Boga, który „zła nie dopuszcza, chyba że dla większego dobra” (św. Tomasz, ST I, q.2)
Autor wprost neguje możliwość przemiany duchowej przez krzyż, co Pius X w Lamentabili potępił jako błąd modernistów odrzucających „nadprzyrodzony charakter wiary” (pkt 25).
Prawdziwe lekarstwo na samotność
Katolicka odpowiedź na przedstawione problemy brzmi jednoznacznie:
- Uznać Chrystusa Króla za centrum życia (Quas primas)
- Czerpać łaskę z sakramentów – zwłaszcza Eucharystii i pokuty
- Ofiarować cierpienia w intencji zbawienia dusz
- Szukać wspólnoty w prawdziwym Kościele, nie w emocjonalnych „podobieństwach duszy”
Jak przypominał św. Jan od Krzyża: „W wieczór życia będziemy sądzeni z miłości” – nie z intensywności doznań czy skalę przeżytych strat. Analizowany artykuł, choć pisany z literacką wrażliwością, prowadzi czytelników na bezludne pustkowia egzystencjalizmu, gdzie jedynym „zbawieniem” ma być akceptacja rozpaczy. Tymczasem Kościół głosi: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28).
Za artykułem:
Są takie utraty, które nie czynią nas mądrzejszymi (wiez.pl)
Data artykułu: 18.01.2026
