Dewastacja kapliczki w Kielcach jako symptom apostazji społeczeństwa
Portal eKAI (19 stycznia 2026) relacjonuje zniszczenie drewnianej kapliczki Marji przy ul. Sandomierskiej w Kielcach. Według informacji przekazanych przez „ks. Łukasza Zygmunta”, „rzecznika kieleckiej „Kurii””, sprawcy użyli narzędzi mechanicznych do usunięcia obiektu kultu. „Proboszcz parafii bł. Wincentego Kadłubka w Domaszowicach” został powiadomiony przez mieszkańca, a sprawę badają organa ścigania.
Naturalistyczne pomniejszenie świętokradztwa
Relacja portalu redukuje profanację do zwykłego „aktu wandalizmu”, podczas gdy Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 2322) wyraźnie określa takie czyny jako sacrilegium (świętokradztwo) podlegające ekskomunice. Brak teologicznej analizy czynu dowodzi, że struktury posoborowe utraciły zmysł sacrum. Jak nauczał Pius XI w Quas primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…), zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”.
„Biskup Jan Piotrowski bardzo ubolewa z tego powodu i prosi o modlitwę za sprawców”
Reakcja „biskupa” Piotrowskiego stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji grzechu do poziomu społecznego nietaktu. Gdy tymczasem św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice wyjaśniał: „Publiczne świętokradztwo wymaga nie tylko modlitwy, lecz i sprawiedliwej kary od władzy świeckiej, która winna być ramieniem sprawiedliwości Bożej”.
Kapliczka jako pomnik posoborowej dewocjonalizacji
Informacja, że kapliczka „stała w tym miejscu od lat 70. XX wieku” jest wymowna. Okres po Vaticanum II przyniósł inflację dewocjonaliów przy równoczesnym zaniku autentycznego kultu. Prawowita pobożność maryjna, jaką znały wieki wiary, opierała się na dogmacie o Bożym Macierzyństwie (Sobór Efeski, 431), a nie na sentymentalnych figurach.
Warto odnotować, że:
- Opiekę nad obiektem sprawowali nie tylko mieszkańcy, ale i „Zieleń Miejska” – co dowodzi zeświecczenia przestrzeni kultowej
- Kapliczka zastąpiła wcześniejszy krzyż upamiętniający partyzanta, co ilustruje posoborowe przesunięcie akcentu z ofiary Chrystusa na kult człowieka
Milczenie o przyczynach duchowych
Artykuł pomija kluczowy kontekst teologiczny: każda profanacja jest konsekwencją odwrócenia społeczeństwa od prawdziwego Króla. Jak nauczał Pius IX w Syllabusie błędów (1864): „Wiara katolicka nie może być utrzymana jako religia państwa z wyłączeniem innych kultów” (błąd nr 77 potępiony).
Nieprzypadkowo w ciągu ostatnich lat w diecezji kieleckiej zniszczono:
- Kilka kapliczek leśnych
- Figurę Marji Niepokalanie Poczętej
To materialny przejaw duchowej apostazji wspieranej przez posoborowe odejście od doktryny o społecznej władzy Chrystusa Króla. Gdy Kościół przestał głosić „Panowanie naszego Pana Jezusa Chrystusa nad wszystkimi narodami” (Pius XI, Quas primas), przestrzeń publiczna stała się areną walki sił ciemności.
Fałszywa ekumenia zamiast obrony wiary
Apel „rzecznika Kurii” o „poszanowanie wszystkich miejsc kultu religijnego” odsłania kolejną posoborową herezję: relatywizację prawdziwej religii. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili (1907) potępił tezę, że „dogmaty mogą być interpretowane w sposób elastyczny” (teza 63).
Jedyną właściwą reakcją na świętokradztwo jest:
- Publiczne odprawienie ekspiacyjnej Mszy św. w rycie trydenckim
- Ustanowienie procesji błagalnej o nawrócenie bluźnierców
- Wzywanie władz świeckich do wymierzenia sprawiedliwości
Tymczasem struktury posoborowe ograniczają się do policyjnego dochodzenia i „ubolewania”, co potwierdza ich niemoc duchową i doktrynalny bankructwo.
Jak przepowiedział Pius IX: „Gdy Kościół nie może skutecznie bronić etyki ewangelicznej, wówczas zło szerzy się niepowstrzymanie” (Quanta cura). Do dziś żaden z „biskupów” posoborowych nie odważył się na wskazanie prawdziwego lekarstwa: publicznego uznania królewskiej władzy Chrystusa i odrzucenia modernistycznych błędów.
Za artykułem:
19 stycznia 2026 | 18:32Kielce – kolejna kapliczka zniszczona w akcie wandalizmu (ekai.pl)
Data artykułu: 19.01.2026
