Portal Opoka relacjonuje wystąpienie „abpa” Marka Jędraszewskiego w Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie stwierdził:
„Zmaganie o krzyż ciągle trwa i dotyka każdego pokolenia. Każdy w swoim życiu – mniej lub bardziej otwarcie – musi bronić krzyża: w swoim sercu, w swoim najbliższym otoczeniu, także w przestrzeni publicznej”
.
Naturalistyczna redukcja sacrum
Retoryka „abpa” Jędraszewskiego stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji nadprzyrodzoności do psychologizmu. Gdy mówi o „obronie krzyża w sercu”, przemilcza katolicką doktrynę o necessitas medii (konieczności środkowej) społecznego panowania Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas Primas nauczał nieomylnie:
„Państwa nie mogą się obejść bez Boga, a ich religią nie może być bezbożność i lekceważenie Boga”
. Tymczasem „abp” ogranicza walkę o krzyż do sfery sentymentalnej, co jest zdradą cywilizacyjnego mandatu Kościoła.
Fałszywa ciągłość historyczna
Próba budowania paraleli między współczesnością a „czasami totalitaryzmów” to teologiczne oszustwo. Podczas gdy komuniistyczne prześladowania miały charakter zewnętrzny, obecna destrukcja dokonuje się przez infiltrację modernistów w sam Kościół. Lamentabili sane św. Piusa X wyraźnie potępia błąd:
„Organiczny ustrój Kościoła podlega zmianie, a społeczność chrześcijańska, podobnie jak społeczność ludzka, podlega ciągłej ewolucji”
(propozycja 53). Tymczasem Jędraszewski milczy o głównym źródle współczesnego kryzysu – apostazji hierarchów posoborowych, którzy usunęli krzyż z życia publicznego przez dialog z rewolucją.
Bluźniercze odwołania
Szczytem hipokryzji jest przywołanie przez „abpa” wezwania „Jana Pawła II” spod Wielkiej Krokwi. Człowiek ten, przez swoje publiczne akty bałwochwalstwa w Asyżu (1986) i promulgację heretyckiego Katechizmu Kościoła Katolickiego (1992), stał się głównym niszczycielem społecznego panowania Chrystusa. Jak czytamy w Syllabusie błędów Piusa IX:
„Kościół nie jest zdolny skutecznie obronić etyki ewangelicznej, ponieważ niezmiennie trwa przy swych poglądach”
(propozycja 63). Właśnie ta niezmienność została zdradzona przez posoborowych uzurpatorów.
Krzyż bez Ofiary
Najgroźniejszym aspektem tej modernistycznej narracji jest oderwanie symbolu od rzeczywistości nadprzyrodzonej. Gdy Jędraszewski mówi o „wierności Ewangelii”, celowo pomija, że jedyną gwarancją tej wierności jest nienaruszona Ofiara Mszy Świętej. Tymczasem struktury posoborowe zastąpiły Mszę trydencką protestancką „wieczerzą”, co św. Pius X w Lamentabili potępił jako:
„nadużycie pojęć filozoficznych prowadzące do negacji substancjalnej obecności Chrystusa w Eucharystii”
(propozycja 45).
Milczenie o głównym prześladowcy
W całej tej retoryce najbardziej wymowne jest strategiczne przemilczenie. Gdy „abp” mówi o „sporach publicznych o krzyż”, nie wspomina, że najzacieklejszym prześladowcą katolickich symboli jest dziś samo posoborowe establishment, który:
- Usunął krzyże z instytucji publicznych w imię „dialogu międzyreligijnego”
- Zastąpił katolicką doktrynę „prawami człowieka” inspirowanymi masonerią
- Przekształcił kościoły w ekumeniczne „domy zgromadzeń” pozbawione Tabernakulum
Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice przypomina:
„Jawny heretyk nie może być Papieżem ani członkiem Kościoła”
. Tymczasem Jędraszewski udaje, że głową Kościoła jest Bergoglio, a nie Chrystus Król.
„Brońcie krzyża!”
– wołał modernistyczny uzurpator z Watykanu. Prawdziwi katolicy odpowiadają: bronimy krzyża właśnie przez odrzucenie waszej heretyckiej pseudo-władzy i powrót do jedynej prawowitej liturgii, doktryny i dyscypliny Kościoła sprzed zdrady Vaticanum II.
Za artykułem:
„Zmaganie o krzyż ciągle trwa” – abp Marek Jędraszewski o obowiązku obrony wiary dziś (opoka.org.pl)
Data artykułu: 18.01.2026
