Watykańskie mediacje z Maduro – zdrada nadprzyrodzonej misji Kościoła
Portal „Catholic News Agency” relacjonuje „potwierdzenie przez kardynała Pietro Parolina prób mediacji struktury watykańskiej z dyktatorem Nicolasem Maduro w celu uniknięcia interwencji militarnej w Wenezueli”. Sekretarz stanu posoborowej sekty stwierdził:
„Próbowaliśmy znaleźć rozwiązanie, które pozwoliłoby uniknąć rozlewu krwi, próbując może nawet zawrzeć porozumienie z Maduro i innymi postaciami reżimu, ale nie było to możliwe”
(Corriere della Sera, 17 stycznia 2026).
Polityczny pragmatyzm zamiast głoszenia Królestwa Chrystusowego
Opisane działania stanowią jawną zdradę nadprzyrodzonej misji Kościoła, sprowadzonej do roli „negocjatora humanitarnego”. Pius XI w encyklice Quas primas nauczał nieomylnie: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII – tak iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Tymczasem „kardynał” Parolin, wyświęcony w nieważnych rytach posoborowych, ogranicza się do życzeń „stabilizacji” i „demokratyzacji kraju”, całkowicie pomijając obowiązek uznania społecznego panowania Chrystusa Króla.
„Pokojowe rozwiązania” jako narzędzie relatywizacji prawdy
Retoryka „pokojowego rozwiązania” służy tu zakamuflowaniu apostazji. Św. Oficjum w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępiło tezę, że „Kościół powinien pogodzić się z postępem nauk” (propozycja 64). Tymczasem współczesna sekta watykańska, negując niezmienność doktryny, usiłuje mediować między katolicką prawdą a krwawymi reżimami – jak gdyby Ewangelia była jednym z wielu równorzędnych projektów politycznych.
Milczenie o prześladowaniach i bałwochwalstwie władzy
Szokujące jest całkowite przemilczenie przez „kardynała” Parolina rzeczywistego stanu Kościoła w Wenezueli: zbezczeszczone świątynie, torturowani kapłani wierni Tradycji, masowe apostazje powodowane przez współpracujących z reżimem modernistycznych „duchownych”. Jak zaznacza Pius IX w Syllabusie błędów (1864), błędem jest twierdzenie, że „Kościół powinien się pogodzić z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (propozycja 80). Mediowanie z krwawym reżimem oznacza tu faktyczne uznanie jego prawomocności.
Geopolityczne uwikłanie sekty watykańskiej
Próba „udzielenia azylu Maduro w Rosji” (Washington Post, 9 stycznia 2026) obnaża globalistyczne powiązania posoborowej struktury. Współpraca z moskiewską schizmą i amerykańskim militaryzmem stanowi zdradę zasady „non possumus”. Jak przypomina św. Pius X w Lamentabili sane: „Prawda nie ewoluuje wraz z człowiekiem” (propozycja 58). Tymczasem „antypapież Leon XIV” przyjmuje opozycjonistkę Marię Corinę Machado, która następnie konsultuje się z Donaldem Trumpem – laureatem pokojowej nagrody Nobla przyznanej przez tę samą liberalną instancję, która promuje aborcję i gender.
Teologiczny wymiar klęski
Cała sytuacja stanowi namacalny dowód teologicznej nieważności współczesnych struktur zwanych „watykańskimi”. Jak uczy Sobór Watykański I: „Zawsze wolno było biskupom całego świata komunikować się ze Stolicą Apostolską bez jakiejkolwiek przeszkody ze strony władzy świeckiej” (sesja 3, rozdz. 3). Tymczasem pseudo-Kościół, zerwawszy łączność z prawowitym następcą Piotra (ostatnim był Pius XII), stał się narzędziem politycznych gier, całkowicie bezsilnym wobec prześladowań wiernych katolików w Wenezueli i na całym świecie.
TAGS:Watykan,Maduro,Parolin,posoborowie,Królestwo Chrystusa,modernizm,geopolityka,apostazja,Quas Primas,Lamentabili sane exitu
Za artykułem:
Vatican confirms it tried to mediate with Maduro to avoid military intervention in Venezuela (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 19.01.2026
