Portal eKAI (20 stycznia 2026) relacjonuje historię Vidala Rivasa, rzekomego „duchownego” związanego z anglikańską wspólnotą w Maryland, który pod pretekstem pomocy imigrantom nielegalnie przebywającym w USA przejął opiekę nad 26 dziećmi. „Zdecydowaliśmy się przekazać opiekę nad dziećmi duchownemu. Na wypadek, gdybyśmy jutro zostali aresztowani i deportowani” – deklaruje jedna z matek, jawnie przyznając się do łamania prawa imigracyjnego.
Teologiczne bankructwo „azylu kościelnego”
Rzekomy „azyl kościelny” organizowany przez Rivasa stanowi jawne pogwałcenie zarówno prawa naturalnego, jak i zasad katolickiej doktryny społecznej. Pius XI w encyklice Quas primas jednoznacznie nauczał: „Władza (…) winna być wykonywana jako udział w władzy samego Jezusa Chrystusa”. Tymczasem działania „duchownego” sankcjonują bezprawie, podważając fundamenty ładu społecznego:
Prawo do opieki zostanie uruchomione tylko w przypadku przymusowego rozdzielenia rodziny i będzie ważne przez sześć miesięcy. W tym okresie będzie mógł opiekować się nieletnimi, zabrać ich do kraju wskazanego przez rodziców lub przedłużyć pobyt.
Ta pseudoteologiczna koncepcja całkowicie ignoruje nauczanie św. Pawła: „Każdy niech będzie poddany władzom, sprawującym rządy nad innymi. Nie ma bowiem władzy, jak tylko od Boga” (Rz 13,1). Rodzice świadomie łamiący prawo imigracyjne narażają dzieci na niebezpieczeństwo, zaś Rivas – jako współorganizator tego procederu – staje się wspólnikiem w oszustwie.
Demontarz katolickiej koncepcji rodziny
Opisywane praktyki stanowią radykalne odejście od nienaruszalnych zasad prawa kanonicznego. Kanon 1113 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowił: „Dzieci nieletnie podlegają władzy rodziców i pozostają pod nią w wszystkim, co dotyczy zarządu osobą i dobrami”. Tymczasem w relacji eKAI obserwujemy zatrważający fenomen dobrowolnego porzucania rodzicielskich obowiązków pod wpływem strachu przed konsekwencjami własnych czynów:
Pochodząca z Salwadoru matka, która oddała swoje dziecko do adopcji księdzu, twierdzi, że już nie pracuje. Unika nawet zbliżania się do szkoły swojego syna.
Ta sytuacja ujawnia głęboki kryzys ojcostwa i macierzyństwa w środowiskach imigranckich, który zamiast być leczony poprzez wezwanie do nawrócenia i przestrzegania prawa – jest utrwalany przez pseudo-duchownych. Św. Augustyn w Państwie Bożym przestrzegał: „Gdy zanika sprawiedliwość, czymże są królestwa, jeśli nie wielkimi bandami rozbójników?” (Lib. IV, cap. IV). Analogicznie – gdy rodzice rezygnują z władzy rodzicielskiej, „opieka” Rivasa staje się instytucjonalnym rozbójnictwem duchowym.
Anglikańska herezja jako narzędzie chaosu
Szczególnie wymowne jest milczenie portalu eKAI co do doktrynalnej pustki anglikanizmu, odrzuconego przez Leona XIII w bulli Apostolicae curae (1896) jako pozbawionego ważności sakramentalnej. Działalność Rivasa – będąca w istocie formą protestanckiego aktywizmu społecznego – zostaje bezkrytycznie przedstawiona jako wzór „zaangażowania kościelnego”. Tymczasem:
- Anglikanizm odrzuca ofiarniczy charakter Mszy Świętej
- Kwestionuje rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii
- Odrzuca prymat Piotrowy i Magisterium Kościoła
W tej sytuacji powierzanie dzieci anglikańskiemu duchownemu jest równoznaczne z wystawieniem ich na niebezpieczeństwo utraty wiary. Jak zauważył św. Robert Bellarmin: „Herezjarcha nie może być pasterzem, gdyż nie posiada władzy kluczy, która należy wyłącznie do Kościoła katolickiego” (De Romano Pontifice, lib. IV, cap. 6).
Polityczny wymiar działalności pseudo-duchownych
Relacja eKAI ujawnia głębokie uwikłanie w politykę antyimigracyjną administracji Donalda Trumpa, przedstawianej jako „kontrowersyjna”. Tymczasem już Pius XII w przemówieniu do prawników katolickich (6 listopada 1949) nauczał: „Państwo ma niezbywalne prawo do ochrony swoich granic i ustalania zasad imigracji”. Opisywane działania Rivasa wpisują się w szerszy trend wykorzystywania struktur pseudo-kościelnych do realizacji lewicowych agend:
Według danych około 66 000 osób przebywało w aresztach deportacyjnych.
Statystyki te – przedstawiane jako dowód „bezwzględności” władz – w rzeczywistości świadczą o praworządności państwa egzekwującego swoje suwerenne prawa. W tradycyjnej teologii katolickiej naród ma moralny obowiązek ochrony swojej tożsamości kulturowej i religijnej przed obcymi wpływami (Pius XII, Summi Pontificatus, 20).
Duchowa pustka współczesnego aktywizmu
Najbardziej porażający w całej historii jest całkowity brak odniesień do życia łaski i zbawienia dusz. Rivas wspomina o modlitwie: „Poprosiłem Boga o pomoc, aby nie zawieść żadnego dziecka ani rodzica”, jednak jego działalność całkowicie pomija:
- Naukę o grzechu i potrzebie nawrócenia
- Obowiązek przestrzegania prawa naturalnego
- Konieczność legalizacji pobytu poprzez pokutę i zadośćuczynienie
Św. Tomasz z Akwinu przestrzegał: „Miłosierdzie bez sprawiedliwości jest matką rozkładu” (ST II-II, q. 30, a. 1 ad 1). W tej perspektywie działalność Rivasa okazuje się jedynie świeckim aktywizmem podszytym religijną retoryką, całkowicie oderwanym od nadprzyrodzonego celu Kościoła – uświęcenia dusz.
Sytuacja jest „smutna, godna ubolewania i bolesna”, a czasami także „bardzo chaotyczna” – mówi [Rivas].
Ten chaos jest naturalną konsekwencją odejścia od katolickiej zasady Christus Rex. Gdy Chrystus przestaje być uznawany za Króla narodów (Pius XI, Quas primas), Jego miejsce zajmują ideologie – w tym przypadku lewicowy aktywizm imigracyjny podszyty protestanckim sentymentalizmem.
Za artykułem:
stany zjednoczone Dlaczego ksiądz w Stanach Zjednoczonych adoptował 26 dzieci imigrantów? (ekai.pl)
Data artykułu: 20.01.2026
