Portal LifeSiteNews (19 stycznia 2026) informuje o dramatycznych konsekwencjach polityki zdrowotnej kanadyjskich liberałów. Według danych Instytutu Frasera w 2025 roku 105 529 Kanadyjczyków zmuszonych było szukać pomocy medycznej poza granicami kraju z powodu wielomiesięcznych kolejek do specjalistów. Jednocześnie rządową priorytetem pozostaje program „Medycznej Pomocy w Umieraniu” (MAiD), który w 2024 roku odpowiadał za ponad 5% wszystkich zgonów w kraju. Jak zauważa się w artykule, „w niektórych przypadkach wyjazd [za granicę] mógł być podyktowany chęcią szybszego powrotu do życia, poszukiwaniem lepszej jakości opieki, a może nawet ratowaniem własnego życia lub uniknięciem ryzyka niepełnosprawności”. Tymczasem średni czas oczekiwania na leczenie wydłużył się do 28,6 tygodni – trzykrotnie więcej niż 30 lat temu.
Eutanazja jako „rozwiązanie” systemowej zapaści
Opisywane zjawisko stanowi jaskrawą ilustrację kultury śmierci, o której mówił już Pius XI w encyklice Casti connubii: „Władza świecka nie ma żadnej bezpośredniej jurysdykcji nad ciałami obywateli, nie może więc rozporządzać życiem człowieka, chyba tylko gdy popełnił on zbrodnię” (ACTA APOSTOLICAE SEDIS, 1930, s. 579). Tymczasem kanadyjski rząd – zamiast naprawiać system – oferuje obywatelom „lekarstwo” w postaci instytucjonalnego zabijania.
„W Ontario lekarz ujawnił, że pracownik w średnim wieku, którego urazy kostki i pleców uniemożliwiły mu pracę, czuł, że niewystarczające wsparcie rządu »pozostawia mu nie wybór, ale pójście za« eutanazją”
Przypadek ten demaskuje prawdziwą naturę MAiD jako narzędzia ekonomicznej i społecznej eugeniki. Już w 1957 roku Pius XII w przemówieniu do anestezjologów podkreślał: „Żaden człowiek nie może dobrowolnie zadać śmierci niewinnemu bliźniemu. Nie może tego uczynić ani osoba prywatna, ani urzędnik publiczny” (AAS 49, s. 1027). Kanadyjskie praktyki stanowią więc jawne odrzucenie lex naturalis, potępione przez św. Pawła: „Gdy poganie, którzy nie mają Prawa, przez naturę czynią to, co jest w Prawie […] świadczy o tym ich sumienie” (Rz 2,14-15 Wlg).
Teologiczny wymiar kryzysu
Artykuł LifeSiteNews ujawnia przerażające przypadki kwalifikowania do eutanazji osób z otyłością czy przewlekłym bólem. W świetle Lamentabili sane exitu św. Piusa X (1907) jest to logiczna konsekwencja modernizmu, który „redukuje wiarę do subiektywnego uczucia” (propozycja 25). Gdy życie przestaje być darem Boga, staje się jedynie „problemem organizacyjnym” podlegającym utylitarnej kalkulacji.
Warto zauważyć, że:
- Średni czas oczekiwania na leczenie (6,5 miesiąca) przekracza okres realizacji „procedury” MAiD (90 dni), co tworzy strukturalną zachętę do samobójstwa
- 23 000 zgonów na listach oczekujących w 2025 roku to de facto forma eutanazji biernej
- Rozszerzanie kryteriów MAiD na przypadki „cierpienia egzystencjalnego” (samotność, ubóstwo) całkowicie odrzuca objawioną prawdę o cierpieniu jako drodze zbawczej (Kol 1,24 Wlg)
Polityka jako narzędzie antyewangelii
Kanadyjski „eksperyment” stanowi wcielenie w życie błędów potępionych w Syllabusie Piusa IX (1864):
„Każdy człowiek jest wolny w przyjęciu i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą pod wpływem światła rozumu” (propozycja 15)
oraz
„Nauka Kościoła katolickiego jest wroga pożytkowi i interesom społeczeństwa ludzkiego” (propozycja 40)
Jak zauważył Pius XI w Quas primas (1925): „Królestwo Zbawiciela obejmuje wszystkich ludzi […] najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Odrzucenie tej władzy prowadzi nieuchronnie do barbarzyństwa podszytego „humanitarną” retoryką.
Duchowy wymiar kryzysu
Opisywane zjawiska stanowią realizację proroctwa z Quanta cura Piusa IX: „Gdy zaś ludzie, wzgardziwszy najświętszymi prawami Boskimi i ludzkimi, zaczynają kierować się własnymi pożądliwościami, muszą z konieczności popaść w niewolę szatana”. Kanadyjski paradygmat „lekarza-kata” to:
- Odrzucenie Hippokratycznej przysięgi (zakaz aborcji i eutanazji)
- Zastąpienie „vade mecum” katolickiego lekarza (Pius XII, 1956) przez „przewodniki MAiD”
- Przemiana szpitali w „przedsionki piekła”, gdzie oferuje się śmierć zamiast ulgi w cierpieniu
Kryzys ten domaga się nie tylko politycznego sprzeciwu, ale przede wszystkim publicznego poświęcenia Kanady Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Marji – jak czynili to królowie Francji składając korony u stóp Chrystusa Króla.
W obliczu tych faktów, katolicy winni pamiętać słowa św. Pawła: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (Rz 12,21 Wlg). Jedyną odpowiedzią na kulturę śmierci jest cywilizacja miłości zakorzeniona w niezmiennym depozycie wiary.
Za artykułem:
Over 100k Canadians sought medical care abroad in 2025 as Liberals prioritize assisted suicide (lifesitenews.com)
Data artykułu: 19.01.2026
