Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) relacjonuje analizę politologa Petera D. Feavera dotyczącą drugiej kadencji Donalda Trumpa. Artykuł koncentruje się na militarystycznych posunięciach administracji amerykańskiej – od nielegalnej inwazji na Wenezuelę po groźby aneksji Grenlandii – przedstawiając je jako przejaw „imperializmu na sterydach”. Feaver wskazuje na brak reakcji międzynarodowej jako czynnik zachęcający Trumpa do eskalacji ryzyka, jednocześnie pomijając moralną ocenę tych działań w świetle prawa naturalnego i katolickiej nauki społecznej.
Polityka siły jako narzędzie destabilizacji
W wywiadzie czytamy:
„Pojmanie Nicolása Maduro to najbardziej ryzykowne działanie Trumpa od początku jego drugiej prezydentury”
. Autor nie zauważa jednak, że samowolna interwencja zbrojna w suwerenne państwo stanowi jawną pogwałcenie zasad ius gentium (prawa narodów), które Kościół zawsze uznawał za fundament pokojowego współżycia między państwami. Już Papież Pius XII w przemówieniu z 24 grudnia 1944 roku ostrzegał: „Tam, gdzie zanika poszanowanie prawa, tam zanika również możliwość pokoju”.
Feaver komplementuje „elastyczność” Trumpa w polityce celnej, całkowicie ignorując fakt, że wojny gospodarcze niszczą podstawy sprawiedliwości społecznej, o której nauczał Leon XIII w Rerum novarum: „Wolność handlu, jeśli nie jest ograniczona ścisłymi granicami prawa i sprawiedliwości, staje się jedynie walką o przewagę” (RN 35).
Relatywizacja moralnych fundamentów władzy
Artykuł przedstawia działania Trumpa jako „testowanie granic władzy”, nie czyniąc jednak najmniejszej wzmianki o katolickiej koncepcji władzy jako służby. Jak przypomina encyklika Quas primas Piusa XI: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – jednostki, rodziny, państwa – gdyż ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”. Tymczasem polityka Białego Domu, oparta na machiawelicznej zasadzie „cel uświęca środki”, odrzuca jakąkolwiek nadprzyrodzoną perspektywę rządzenia.
Szczególnie wymowne jest przemilczenie kwestii cierpienia ludności cywilnej w wyniku amerykańskich interwencji. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 2354) jednoznacznie potępiał tych, którzy „wywołują wojny napastnicze lub nieuzasadnione”, zaś św. Augustyn w Państwie Bożym podkreślał, że „pokój musi być celem wojny” (XIX, 12).
Kryzys NATO jako symptom upadku Zachodu
Gdy Feaver mówi:
„Gdyby Amerykanie przejęli Grenlandię siłą, Sojusz Północnoatlantycki znalazłby się w ogromnym kryzysie”
, nie dostrzega głębszego problemu: sekularny Zachód odrzucił fundamenty cywilizacji chrześcijańskiej, która jedynie mogła zapewnić trwały pokój. Jak nauczał Pius XI: „Państwa, które wyrzekły się Chrystusa, skazane są na ruinę” (Divini Redemptoris).
Brak w artykule jakiejkolwiek refleksji nad religijnymi korzeniami kryzysu władzy jest symptomatyczny dla modernistycznego myślenia, które – zgodnie z potępieniem w Syllabusie Piusa IX (1864) – w punkcie 39 głosi błędnie, że „Państwo jako źródło wszystkich praw jest obdarzone pewnym prawem nie ograniczonym żadnymi granicami”.
Fałszywy pragmatyzm zamiast moralnego porządku
Analiza Feavera ogranicza się do kalkulacji politycznych, całkowicie pomijając obowiązek podporządkowania polityki międzynarodowej zasadom moralnym. Już w 1925 r. Pius XI w Quas primas przestrzegał: „Nie będzie nadziei trwałego pokoju, dopóki państwa nie uznają panowania naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Tymczasem amerykański imperializm, podobnie jak wszystkie współczesne systemy polityczne, opiera się na odrzuceniu społecznego panowania Chrystusa, co stanowi istotę apostazji naszych czasów.
Podsumowując, artykuł Tygodnika Powszechnego jest klasycznym przykładem sekularnej analizy pozbawionej nadprzyrodzonej perspektywy. Brak w nim odniesienia do katolickiego nauczania o państwie, wojnie sprawiedliwej czy obowiązkach władzy – co doskonale ilustruje duchową pustkę współczesnej debaty publicznej.
Za artykułem:
Imperializm na sterydach. Rok Donalda Trumpa w opinii amerykańskiego politologa (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 20.01.2026
