Portal eKAI (21 stycznia 2026) prezentuje artykuł będący symptomatycznym przykładem totalnej redukcji życia rodzinnego do wymiaru utylitarnego. Powołując się na ekonomistę dr. Mariusza Sokołka oraz psychologa dr. Pawła Kota z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, tekst sprowadza rolę dziadków do funkcji „animatorów” i „zastępczych niań”, całkowicie pomijając ich nadprzyrodzone powołanie jako strażników tradycji i wiary.
Materialistyczna anatomia „pomocy”
„Korzyść dla rodziców z opieki dziadków nad wnukami polega na zatrzymanych dochodach w budżecie rodzinnym. Babci czy dziadkowi, w przeciwieństwie, do etatowej niani, nie trzeba płacić”
– deklaruje dr Sokołek, redukując święte więzi międzypokoleniowe do rachunku ekonomicznego. Taka perspektywa jest jawnym zaprzeczeniem nauki Piusa XI w encyklice Casti connubii, gdzie papież podkreślał, że „rodzina jest bardziej święta niż państwo” (AAS 22, 1930). Brak jakiejkolwiek wzmianki o obowiązku dziadków do przekazywania wiary, uczenia modlitwy czy kształtowania cnót u wnuków obnaża czysto naturalistyczną wizję człowieka, potępioną przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili (propozycja 58).
Psychologia bez duszy
Dr Paweł Kot z Katedry Psychologii KUL chwali dziadków za „wsparcie emocjonalne” i „wypełnianie czasu wartościową rozrywką”, co stanowi ewidentne przejście terapeutycznego przejęcia duszpasterstwa. Gdy Kościół naucza, że „wychowanie jest przede wszystkim dziełem łaski” (Pius XI, Divini illius Magistri), posoborowi „eksperci” promują model dziadków jako rozrywkowych animatorów, którzy „nie rozmyślają o chorobach”. Milczenie o formacji moralnej, walce z grzechem i przygotowaniu do dobrej śmierci to zdrada katolickiego ideału seniora jako „mędrca wpisanego w wieczność” (Ks. Prz 16, 31 Wlg).
Instytucjonalne bankructwo
Fakt, że analizy tego rodzaju pochodzą z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, dowodzi całkowitej dechrystianizacji instytucji noszących imię Jana Pawła II. Jak zauważył Marcel Lefebvre w Liście do Przyjaciół i Dobroczyńców (nr 18, 1976): „Uniwersytety katolickie stały się kuźniami modernizmu”. Brak w artykule odniesień do Magisterium, Ojców Kościoła czy Pisma Świętego potwierdza, że mamy do czynienia z laicką socjologią przybraną w pseudokatolickie frazesy.
Duchowa pustka „aktywności”
Szczególnie jaskrawy jest fragment o rzekomych korzyściach dla dziadków:
„Nie przesiadują przed telewizorem oglądając telenowele (…) wnuki zmuszają seniorów do aktywności”
. To przejaw typowo modernistycznej pogardy dla kontemplacji i modlitwy, podczas gdy św. Teresa z Avili nauczała, że „w samotności i milczeniu dusza znajduje Boga” (Twierdza wewnętrzna). Redukcja życia duchowego do „nieprzesiadywania” obnaża całkowite niezrozumienie celów ostatecznych człowieka.
Ekonomiczne zniewolenie
Wątek „niskich emerytur zmuszających do pracy” to ukryta promocja liberalnego kapitalizmu, który Kościół potępiał od encykliki Rerum novarum (Leon XIII, 1891) po Quadragesimo anno (Pius XI, 1931). Brak krytyki systemu wyzyskującego seniorów i rozbijającego rodziny świadczy o przyjęciu przez autorów masono-liberalnych paradygmatów.
Zapomniane dziedzictwo
Pomijając całkowicie takie postaci jak św. Anna (babcia Pana Jezusa) czy św. Monika (matka św. Augustyna), artykuł odcina się od katolickiej tradycji świętych rodzin wielopokoleniowych. Tymczasem Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 1113) wyraźnie nakładał na dziadków obowiązek współodpowiedzialności za chrześcijańskie wychowanie wnuków – nie zaś za zapewnianie „wsparcia emocjonalnego” w rozumieniu Freudowskim.
Fałszywa alternatywa
Przedstawiona w tekście dychotomia „rozwój zawodowy rodziców vs. opiekuńczość dziadków” to czysto posoborowe wypaczenie, gdyż jak uczy Pius XI w Casti connubii: „Matka, która unika trudów wychowania, przekracza granice swego powołania” (AAS 22, 1930). Promowanie modelu, gdzie oboje rodzice pracują, a dzieci oddawane są pod opiekę dziadków, stanowi jawne pogwałcenie naturalnego porządku ustanowionego przez Boga.
W miejsce katolickiej wizji rodziny jako „Kościoła domowego” (Ef 5, 22-33 Wlg), autorzy serwują nam masono-liberalną utopię, gdzie dziadkowie to tania siła opiekuńcza, wnuki – obciążenie budżetowe, a wiara – zbędny balast. Tymczasem prawdziwy katolik pamięta słowa św. Pawła: „Ja przekazałem wam to, co i ja otrzymałem” (1 Kor 15, 3 Wlg) – nie zaś „co zaoszczędziliśmy na opiekunkach”.
Za artykułem:
21 stycznia 2026 | 16:06Psycholog KUL: Dziadkowie dają dzieciom wsparcie emocjonalne (ekai.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
