Portal Episkopat.pl informuje o opublikowanym 20 stycznia 2026 r. orędziu antypapieża Leona XIV na XXXIV Światowy Dzień Chorego. Dokument, mający się koncentrować na „społecznym wymiarze współczucia”, proponuje refleksję nad przypowieścią o miłosiernym Samarytaninie przez pryzmat encykliki Fratelli tutti bergoglio. Antypapież stwierdza, że „bycie bliźnim nie zależy od fizycznej lub społecznej bliskości, ale od decyzji, by miłować”, określając opiekę nad chorymi jako „autentyczne działanie kościeln
Teologiczna amputacja nadprzyrodzoności
Orędzie Leona XIV operuje wyłącznie naturalistyczną koncepcją miłosierdzia, całkowicie pomijając jego nadprzyrodzony fundament. Podczas gdy św. Tomasz z Akwinu naucza, że „miłosierdzie chrześcijańskie wypływa z łaski uświęcającej i zmierza do zbawienia duszy” (Summa Theologiae II-II, q. 30, a. 4), dokument sprowadza miłość bliźniego do socjologicznego fenomenu „relacji” i „zaangażowania społecznego”.
„Dar spotkania rodzi się z więzi z Jezusem Chrystusem, utożsamianym przez nas z miłosiernym Samarytaninem”
To zdanie stanowi szczególną przewrotność, gdyż Chrystus jako Samarytanin to heretycka interpretacja sprzeczna z nauczaniem Ojców Kościoła. Św. Augustyn w Quaestiones evangeliorum wyjaśniał jednoznacznie: „Samarytanin oznacza heretyków, którzy twierdzą, że czczą Chrystusa, lecz odłączają się od Kościoła”. Tymczasem Leon XIV czyni z Chrystusa figurę relatywizującą obiektywną prawdę, co jest jawnym przejawem modernistycznej hermeneutyki.
Destrukcja katolickiego rozumienia uczynków miłosierdzia
Dokument całkowicie ignoruje nauczanie papieża Piusa XI z encykliki Quas primas, gdzie czytamy: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Zamiast tego proponuje się antropocentryczną wizję „społecznego wymiaru współczucia”, gdzie:
- Brak jakiegokolwiek odniesienia do stanu łaski uświęcającej jako warunku prawdziwie chrześcijańskiego miłosierdzia
- Pominięto obowiązek nawracania chorych i cierpiących zgodnie z nakazem „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19)
- Współczucie oderwano od najważniejszego dzieła miłosierdzia – modlitwy za żywych i umarłych
Posoborowa mistyfikacja źródeł
Szokujące jest instrumentalne wykorzystanie św. Ambrożego, którego cytat o miłości bliźniego wyjęto z kontekstu jego nauczania o konieczności przynależności do Kościoła dla zbawienia. W De sacramentis ten sam Doktor Kościoła stwierdzał przecież: „Poza Kościołem nie ma zbawienia – kto nie ma Kościoła za matkę, nie może mieć Boga za ojca” (III, 4).
Podobnie zniekształcono myśl św. Augustyna, który w De civitate Dei podkreślał: „Prawdziwa miłość bliźniego polega przede wszystkim na doprowadzeniu go do prawdziwej wiary” (X, 6). Tymczasem dokument przedstawia miłosierdzie jako samowystarczalną wartość, co stanowi jawne zaprzeczenie nauki Soboru Trydenckiego o „pierwszeństwie łaski w każdym akcie zbawczym” (Sesja VI, Kanon 3).
Kult człowieka zamiast kultu Boga
Największym skandalem teologicznym orędzia jest całkowite pominięcie:
- Ofiary Mszy Świętej jako źródła i szczytu chrześcijańskiego miłosierdzia
- Sakramentu Namaszczenia Chorych jako nadprzyrodzonego lekarstwa na dusze
- Zadania wynagradzania za grzechy przez dobrowolne przyjmowanie cierpienia
Zamiast tego proponuje się humanitarny aktywizm pozbawiony charakteru ekspiacyjnego. To dokładne wcielenie potępionych przez św. Piusa X w Lamentabili tez modernistycznych: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem, ponieważ rozwija się wraz z nim” (nr 58) oraz „Dogmaty są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (nr 54).
Masoneria w sutannie
Nieprzypadkowo dokument wielokrotnie powołuje się na bergoglio i jego Fratelli tutti. Jak trafnie zauważył abp Marcel Lefebvre: „Modernizm to katolicyzm przefiltrowany przez zasady rewolucji francuskiej”. Proponowana wizja „braterstwa” i „solidarności” to wierne odbicie masońskiego hasła „wolność, równość, braterstwo”, potępionego przez papieża Leona XIII w Humanum genus jako „zgubne dążenie do zniszczenia całego porządku religijnego i społecznego”.
„Być jedno w Jednym oznacza, że czujemy się prawdziwie członkami ciała”
To zdanie stanowi bluźnierczą parodię nauki św. Pawła o Mistycznym Ciele Chrystusa (1 Kor 12,12-27). W rzeczywistości posoborowe „ciało” to struktura pozbawiona ważnych sakramentów i prawowitej władzy, co Pius XII w Mystici Corporis określił jako „niemożliwe do pogodzenia z istnieniem prawdziwego Kościoła”.
Podsumowanie: trucizna w złotym kielichu
Orędzie Leona XIV to kolejny przejaw systemowej apostazji posoborowej sekty. Przedstawiając współczucie jako substytut łaski, a zaangażowanie społeczne jako zastępczą formę kultu, dokument realizuje program masonerii opisany w bulli Piusa IX Etsi multa: „Zastąpić królestwo Chrystusa królestwem człowieka przez naturalistyczne pseudomiłosierdzie”.
Katolik nie może mieć złudzeń – jedyną odpowiedzią na tę duchową truciznę jest wierność niezmiennej nauce Kościoła wyrażonej w encyklikach Quas primas i Mortalium animos, gdzie Pius XI przypominał: „Nie ma zbawienia poza Kościołem, a kto nie uznaje zwierzchnictwa rzymskiego biskupa, nie może mieć udziału w Chrystusie”.
Za artykułem:
Orędzie papieża Leona XIV na XXXIV Światowy Dzień Chorego (episkopat.pl)
Data artykułu: 20.01.2026
