Portal Catholic News Agency relacjonuje udział około 10 tysięcy osób w paryskim marszu „pro-life” 18 stycznia 2026 roku, protestującym przeciwko aborcji i planowanej legalizacji eutanazji. Wśród uczestników wymieniono geriatryczkę Geneviève Bourgeois, „biskupa” Dominique’a Reya oraz Emilie Quinson – działaczkę z historią trzech aborcji. Artykuł przedstawia wydarzenie jako przejaw „zaangażowania w obronę życia”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar walki z najcięższymi zbrodniami przeciwko Prawu Bożemu.
Naturalistyczna redukcja świętości życia
„Demonstrators at the march on Sunday protested the French government’s plans to legalize euthanasia” – czytamy w komentowanym tekście. Choć protestujący słusznie sprzeciwiają się ludobójczym praktykom, cała argumentacja sprowadzona zostaje do poziomu świeckiego humanitaryzmu. Dr Bourgeois ostrzega: „They say you can help people die. But the intention is to give death, and that is not our job”, ograniczając się do utylitarnej oceny lekarskiej roli, zamiast jednoznacznie potępić eutanazję jako gravissimum peccatum (najcięższy grzech) przeciwko V przykazaniu.
Brak jakiegokolwiek odniesienia do nauczania Piusa XII, który w alokucji z 24 lutego 1957 r. stanowczo stwierdzał: „Bezpośrednie niszczenie tak zwanego «życia bezwartościowego» […] sprzeciwia się naturalnemu i pozytywnemu prawu Bożemu”. Tymczasem uczestnicy marszu prezentują czysto naturalistyczne podejście, przemilczając fakt, iż życie ludzkie jest święte, gdyż „człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga żywego” (Katechizm Rzymski, rozdz. III).
Kryptomodernistyczna retoryka „biskupa” Reya
Szczególnie jaskrawym przykładem posoborowego zamętu są słowa „biskupa” Dominique’a Reya: „In the defense of life, we need freedom and the courage not to be afraid”. Ten modernista w mitrze świadomie unika terminu grzech aborcji, zastępując go neutralnym „defense of life”. Gdy zaś mówi o „courage of the Church”, nie precyzuje, iż jedyną prawowitą reakcją Kościoła na zbrodnie przeciw życiu jest ekskomunika latae sententiae dla wszystkich współwinnych (Can. 2350 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917).
Co więcej, „hierarcha” przemilcza fakt, że francuska konstytucja zezwalająca na aborcję (2024 r.) stanowi logiczną konsekwencję Dignitatis humanae, gdzie sobór watykański II uznał „prawo do wolności religijnej” za rzekomo zgodne z objawieniem. Jak trafnie diagnozował św. Pius X w encyklice Pascendi: „Moderniści […] w dziedzinie życia praktycznego dążą do pogodzenia wiary z nauką, a jedynym sposobem jest […] oddzielenie wiary od rozumu” (Denzinger 2094).
Psychologizacja zła: przypadek Emilie Quinson
Artykuł przedstawia historię Emilie Quinson jako „leading figure in the pro-life movement” po trzech aborcjach. W jej wypowiedzi uderza całkowite pominięcie konieczności spowiedzi usznej przed kapłanem oraz zadośćuczynienia: „the hardest thing is forgiveness — first forgiving herself, and then receiving God’s forgiveness”. To klasyczny przykład protestanckiej sola fide, gdzie subiektywne przeżycie „przebaczenia sobie” zastępuje obiektywny sakrament pokuty.
Tymczasem Sobór Trydencki w dekrecie o sakramencie pokuty naucza niezbicie: „Jeśliby ktoś twierdził, że […] katolicka nauka o konieczności spowiedzi usznej […] jest obca z Ewangelią […]: niech będzie wyklęty” (sess. XIV, can. 6). Brak w artykule jakiejkolwiek wzmianki o obowiązku zadośćuczynienia Bogu i Kościołowi za grzech dzieciobójstwa stanowi ciężkie zaniedbanie duszpasterskie.
Teologiczny bankructwo marszu „pro-life”
Organizatorzy marszu konsekwentnie unikają kluczowego wątku: publicznego uznania królewskiej władzy Chrystusa nad Francją. Jak przypominał Pius XI w encyklice Quas Primas: „Władza nasza postanowiła, że biskup, duchowny lub chrześcijanin […] który został […] ekskomunikowany […] nie będzie uważany za […] ekskomunikowanego. Albowiem ten, kto odstąpił od wiary […] nie może nikogo […] usunąć”.
„Władza nasza postanowiła, że biskup, duchowny lub chrześcijanin […] który został […] ekskomunikowany […] nie będzie uważany za […] ekskomunikowanego. Albowiem ten, kto odstąpił od wiary […] nie może nikogo […] usunąć”.
Tymczasem uczestnicy marszu akceptują bezbożną legitymizację władz Francji, które od 1905 r. oficjalnie odrzuciły społeczne panowanie Chrystusa (ustawa o rozdziale Kościoła od państwa). Bez wezwania do restauracji katolickiego porządku społecznego, jakiego domagał się Pius IX w Syllabusie (pkt 77-80), cały marsz staje się jedynie teatrem politycznej poprawności.
Posoborowa duchowa pustka
Największym dramatem opisywanego wydarzenia jest całkowite milczenie o Najświętszej Ofierze jako jedynym skutecznym zadośćuczynieniu za grzechy przeciw życiu. Gdzie wezwanie do odprawiania Mszy ekspiacyjnych? Gdzie procesje błagalne o nawrócenie Francji?
Św. Pius X ostrzegał: „Kościół nie jest prawdziwym Kościołem, jeśli […] nie utrzymuje nierozerwalnego związku z Ofiarą Eucharystyczną” (Dekret Lamentabili, pkt 65). Tymczasem „duchowni” obecni na marszu zdają się nie pamiętać, że „bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia” (Hbr 9,22 Wlg). Ich działalność to czysto naturalna „ochrona praw człowieka”, pozbawiona nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia dusz.
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej, paryski marsz „pro-life” okazuje się kolejnym przejawem modernistycznej zgnilizny, która pod płaszczykiem obrony życia propaguje w istocie rewolucyjne idee antropocentryzmu. Jak długo uczestnicy nie zawołają: „Christus vincit, Christus regnat, Christus imperat!” – ich wysiłki pozostaną jedynie świeckim aktywizmem skazanym na klęskę.
Za artykułem:
10,000 pro-lifers march in Paris for annual March for Life (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 21.01.2026
