Portal eKAI (21 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „bpa” Damiana Muskusa OFM podczas spotkania opłatkowego Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Krakowie. „Biskup pomocniczy” stwierdził, iż Rok „św.” Franciszka z Asyżu ma być „czasem nawrócenia do ewangelicznej radości i czystości serca, do nadziei i pokoju”, powołując się przy tym na rzekomy list antypapieża Leona XIV. Głównym przesłaniem miało być wezwanie do budowania „pokoju” rozumianego jako dar „obejmujący całe stworzenie”, co stanowi jawną redukcję nadprzyrodzonej misji Kościoła do naturalistycznej utopii.
Teologia stworzenia zamiast teologii łaski
„Pokój jest darem upragnionym w Kościele i społeczeństwach, ale nie dotyczy tylko relacji międzyludzkich, lecz obejmuje całe stworzenie” – stwierdził „bp” Muskus.
Ta ekologiczno-sentymantalna wizja jest zdradą doktryny o grzechu pierworodnym. Sobór Trydencki (sesja V, kan. 1) definitywnie potępił błąd, jakoby pokój mógł zaistnieć bez odnowienia przyjaźni z Bogiem przez łaskę uświęcającą. Pius XI w encyklice Quas Primas nauczał nieomylnie: „Niechaj więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi, lecz niech ten obowiązek spełnią sami i wraz z ludem swoim, jeżeli pragną powagę swą nienaruszoną utrzymać, i przyczynić się do pomnożenia szczęścia swej ojczyzny”. Tymczasem kaznodzieja przemilczał kategoryczny obowiązek społecznego panowania Chrystusa Króla, zastępując go mglistym „braterstwem”.
Modernistyczna instrumentalizacja św. Franciszka
Przedsoborowi teologowie (np. kard. Louis Billot) przestrzegali przed fałszywym obrazem Biedaczyny z Asyżu jako „protoekologa” czy „apostoła dialogu”. Św. Franciszek głosił pokutę i wyrzeczenie się świata (Reguła I, rozdz. XXII), a nie „pokój” oderwany od Krzyża. Jak zauważył o. Maximilian M. Kolbe przed męczeństwem: „Franciszek uczył, że prawdziwy pokój rodzi się z przebitego boku Chrystusa, a nie z kompromisów z duchem świata”. Tymczasem Muskus powtarza posoborowy narrativ o „braterstwie wszystkich ludzi”, co Pius IX w Syllabusie (pkt 15-17) potępił jako herezję indifferentyzmu.
Antypapieskie inspiracje i zapomniana eschatologia
„Papież akcentuje wartość Franciszkowego przesłania pokoju w naszych niespokojnych czasach, pośród konfliktów, wojen i niepewności” – cytuje Muskus uzurpatora z Watykanu.
Nawet gdyby Leon XIV używał katolickiej retoryki (quoad verba), to jako antypapież pozbawiony jest auctoritas docendi. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice (ks. II, rozdz. 30) dowodził: „jawny heretyk nie może być Papieżem. Nie można sprzeciwić się, że charakter w nim pozostaje, ponieważ gdyby pozostał Papieżem z powodu charakteru, skoro jest on niezacieralny, nigdy nie mógłby zostać złożony z urzędu”. Tymczasem cała homilia jest pozbawiona ostrzeżeń przed sądem Bożym, koniecznością stanu łaski czy wyłącznością Kościoła w zbawieniu – kluczowych elementów przepowiadania św. Franciszka (por. Kwiatki, rozdz. XXV).
Naturalistyczna redukcja pokoju
Stwierdzenie, że „pokój nie jest pokojem, jeśli nie obejmuje całego stworzenia” to jawny panteizm potępiony w Syllabusie Piusa IX (pkt 1). Prawdziwy pokój – jak przypominał św. Augustyn w De civitate Dei (XIX, 13) – to tranquillitas ordinis: ład wynikający z poddania wszystkich rzeczy Bogu. Tymczasem bp Muskus proponuje humanitarną karykaturę: „znosi podziały i przywraca nadzieję” – co w praktyce oznacza akceptację dla apostazji i grzechu. Jak zauważył Pius XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”.
Brak wezwania do nawrócenia
Najjaskrawszą zdradą w tekście jest przemilczenie konieczności nawrócenia z herezji i grzechu. Św. Franciszek, według Tomasza z Celano (Życiorys pierwszy, rozdz. IX), wzywał: „Bójcie się i czcijcie, wielbijcie i wysławiajcie Boga (…) czyńcie worthy owoce pokuty!”. Tymczasem bp Muskus ogranicza się do mglistego „nawrócenia do nadziei”, co jest czysto psychologiczną kategoryką zgodną z modernistyczną definicją wiary jako „uczucia” (potępioną w Lamentabili, pkt 25).
W świetle niezmiennej doktryły Kościoła, wystąpienie „bpa” Muskusa stanowi klasyczny przykład apostazji posoborowego establishmentu. Zamiast głosić Chrystusa Króla – oferuje ekologiczny sentymentalizm. Zamiast wzywać do pokuty za grzechy – proponuje „dialog”. Zamiast wskazywać na Krzyż jako jedyną drogę pojednania – propaguje utopijną wizję „pokoju” bez Odkupiciela. Jak ostrzegał Pius X w Pascendi: „Moderniści starają się być i uchodzić za katolików, lecz w rzeczywistości są najgroźniejszymi wrogami Kościoła”.
Za artykułem:
krakówBp Muskus: Rok św. Franciszka czasem nawrócenia do nadziei i pokoju (ekai.pl)
Data artykułu: 21.01.2026
