Posoborowy establishment relatywizuje grzech wykorzystania, przemilczając prawdziwe lekarstwo – Sakrament Pokuty

Podziel się tym:

Portal Gość Niedzielny relacjonuje wystąpienie „abpa” Wojciecha Polaka, delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. ochrony dzieci i młodzieży, przed tzw. Dniem Modlitwy i Solidarności #ZeZranionymi. W tekście pełnym psychologizujących frazesów całkowicie pominięto nadprzyrodzony wymiar grzechu i jedyne skuteczne lekarstwo – łaskę uświęcającą dostępną przez Sakrament Pokuty.

Naturalistyczna redukcja problemu grzechu

„Przemoc seksualna zostawia jedną z najgłębszych i najbardziej długotrwałych ran. Skutki psychiczne, duchowe i relacyjne mogą towarzyszyć osobom skrzywdzonym przez całe życie” – stwierdza „abp” Polak. Choć słusznie wskazuje na powagę konsekwencji, całkowicie pomija stan łaski uświęcającej jako kluczowy czynnik uzdrowienia. Jak nauczał Pius XI w encyklice Casti Connubii: „Grzech śmiertelny pozbawia duszę łaski uświęcającej, czyniąc ją niezdolną do życia wiecznego”.

W całym wystąpieniu brak jakiejkolwiek wzmianki o:

  • Obowiązku spowiedzi i pokuty dla sprawców
  • Potrzebie stanu łaski u ofiar dla prawdziwego uzdrowienia
  • Roli odpustów i zadośćuczynienia
  • Ostrzeżenia przed wiecznymi konsekwencjami nieodpokutowanych grzechów

Fałszywa ekumenia pod płaszczykiem „problemu społecznego”

„Abp” Polak stwierdza: „Przemoc seksualna nie dotyczy wyłącznie Kościoła. Dotyka rodzin, szkół, grup młodzieżowych (…). Jest problemem społecznym”. To klasyczny przykład relatywizacji grzechu, który w rzeczywistości stanowi obrazę Boga (Katechizm Rzymski, cz. III, rozdz. 6).

Tymczasem Sobór Trydencki wyraźnie naucza: „Grzechy cielesne są szczególnie nieczyste i brudzą duszę” (sesja XIV, rozdz. 5). Posoborowa narracja sprowadza jednak problem do poziomu psychospołecznego, całkowicie pomijając jego wymiar moralny.

Zastąpienie modlitwy prawdziwej psychoterapią

Proponowane „rozwiązania” ograniczają się do mglistych deklaracji: „uczenia się wrażliwości”, „towarzyszenia” i „modlitwy, gdzie słowa zawodzą”. Brak przy tym:

  • Wezwania do nawrócenia grzeszników pod rygorem wiecznego potępienia
  • Zalecenia codziennego różańca w intencji czystości obyczajów
  • Wskazania na konieczność umartwień i pokuty wynagradzającej

Jak przypomina św. Alfons Liguori w Teologii Moralnej (ks. III, rozdz. 4): „Kapłan ma obowiązek ostrzegać przed wiecznymi karami za grzechy nieczyste”. Tymczasem „delegat KEP” przemilcza tę katolicką powinność, zastępując ją pustymi frazesami o „niewiedzy” i „nieporadnych słowach”.

Jasnogórskie kontynuowanie mariańskiej deformacji

W tekście czytamy: „w przeddzień Dnia modlitwy i solidarności na Jasnej Górze zostanie poprowadzony Apel Jasnogórski z modlitwą w intencji osób skrzywdzonych”. Współczesny kult marjowy na Jasnej Górze stanowi karykaturę prawdziwego nabożeństwa do Matki Bożej, co Pius XII potępiał w liście apostolskim Gloriosae Dominae, przestrzegając przed „przesadnym kultem mogącym prowadzić do bałwochwalstwa”.

Prawdziwe nabożeństwo do Marji wymaga:

  1. Czystości doktrynalnej (nieomylne definicje maryjne)
  2. Umartwień wynagradzających za zniewagi wobec Niepokalanego Serca
  3. Różańca odmawianego w intencji nawrócenia grzeszników

Antykatolickie źródła „Dnia Modlitwy”

Artykuł przyznaje, że inicjatywa pochodzi od „papieża Franciszka”, czyli Jorge Bergoglia – postaci otwarcie propagującej herezje (np. w adhortacji Amoris Laetitia). Dzień ten po raz pierwszy obchodzono w 2017 r. – symbolicznym roku „100-lecia” masonerii inspirowanych objawieniami fatimskimi (1917-2017).

Jak wykazano w dokumencie Fałszywe objawienia fatimskie:

„Cud Słońca: masowa manipulacja optyczna (naturalne zjawisko) oraz masowa panika i autosugestia. Strategia dezinformacji: Etap 1 (1917-1940): Implantacja przesłania i »negatywne uwiarygodnienie« przez sceptycyzm władz”

Jedyna katolicka odpowiedź

Problem nadużyć seksualnych wśród duchowieństwa stanowi bezpośredni owoc:

  • Zniesienia przysięgi antymodernistycznej (1910)
  • Demontażu systemu formacji seminaryjnej (np. zniesienie obowiązkowego tomizmu)
  • Zaniechania dyscypliny kanonicznej wobec grzeszników publicznych

Jak uczy Sobór Trydencki (sesja XIV, rozdz. 1): „Święty Sakrament Pokuty jest konieczny do zbawienia tym, którzy popadli w grzech śmiertelny po chrzcie”. Prawdziwa troska o ofiary wymagałaby:

  1. Publicznej pokuty sprawców na wzór średniowiecznych praktyk
  2. Natychmiastowego usunięcia ze stanu duchownego kapłanów dopuszczających się skandali
  3. Przywrócenia codziennej modlitwy brewiarzowej w języku łacińskim dla umocnienia dyscypliny duchowej

Tymczasem posoborowy establishment kontynuuje kurs relatywizacji zła, osłabiając resztki katolickiej tożsamości w Polsce. Jak przepowiedział św. Pius X w encyklice Pascendi: „Moderniści dążą do zniszczenia nie tylko katolickiej nauki, ale samego Kościoła”.


Za artykułem:
Abp Polak: Milczenie wobec przemocy może ranić bardziej niż nieporadne słowa
  (gosc.pl)
Data artykułu: 21.01.2026

Więcej polemik ze źródłem: gosc.pl
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.