Portal Catholic News Agency informuje o rzekomym zaangażowaniu „Kościoła katolickiego” w pomoc ofiarom katastrofy kolejowej w Adamuz (19 stycznia 2026). W artykule podkreśla się działalność trzech „księży” – Leopolda Rivero, Francisco J. Granadosa i Manuela Sáncheza – oraz wizytę „biskupa” Jesúsa Fernándeza z „diecezji” Córdoba. Struktury posoborowe przedstawiają swoje działania jako „duchową opiekę”, jednakże w świetle niezmiennej doktryny katolickiej mamy do czynienia z teologicznym fałszerstwem i substytucją sakramentalną.
Naturalistyczna redukcja posługi kapłańskiej
„Psycholodzy kierują «rodziny, które tego potrzebują» do księży, aby ci mogli być z nimi, towarzyszyć im i modlić się z nimi, aby poczuli ciepło, bliskość i pocieszenie” – stwierdza cytowany w materiale Rivero.
Ton tego zapewnienia odsłania całkowite zerwanie z nadprzyrodzoną misją kapłaństwa. Salus animarum (zbawienie dusz) zostało zastąpione psychologicznym wsparciem emocjonalnym. W sytuacji masowej śmierci prawdziwy kapłan katolicki koncentrowałby się na:
- Pilnym udzielaniu sakramentów umierającym (Extrema Unctio)
- Spowiedzi dla rannych zdolnych do rachunku sumienia
- Ofiarowaniu Mszy Świętej Wszechczasów w intencji zmarłych i cierpiących
- Nawoływaniu do pokuty i zadośćuczynienia za grzechy
Tymczasem „duchowni” z Cordoby ograniczają się do roli terapeutów, co potwierdza słowo „towarzyszenie” użyte czterokrotnie w krótkim komunikacie. Jak nauczał św. Pius X: „Kapłan nie jest dla pocieszenia zmysłów, ale dla uświęcenia dusz” (Encyklika Haerent animo).
Nieważność sakramentów w strukturach posoborowych
Działania rzekomych „księży” są pozbawione nadprzyrodzonej skuteczności z kilku powodów:
- Wątpliwe święcenia: Wszyscy wymienieni „duchowni” otrzymali święcenia po 1968 roku, czyli po neomasonerii Paola VI, który poprzez Pontificalis Romani zniszczył sakrament kapłaństwa. Jak stwierdza teolog ks. Józef Życiński: „Nowe święcenia są nieważne, gdyż pomijają istotne elementy materii i formy”.
- Braki w formie sakramentalnej: Nawet gdyby przyjąć hipotetyczną ważność święceń, „ostatnie namaszczenie” udzielane według posoborowego rytu jest nieważne, gdyż zmieniono jego formę z „Per istam sanctam unctionem…” na nieokreślone błogosławieństwo.
- Profanacja Eucharystii: W materiale brak jakiejkolwiek wzmianki o sprawowaniu Mszy Świętej, co sugeruje, że „posługa” ogranicza się do protestanckich modlitw i pseudo-sakramentaliów.
Teologia katastrof jako przejaw modernizmu
Komunikat „diecezji” Cordoby całkowicie pomija kluczowe elementy katolickiej doktryny o Opatrzności:
| Pominięta prawda | Posoborowa narracja |
|---|---|
| Kara za grzechy narodów (Sodoma i Gomora) | „Tragedia” jako bezsensowny wypadek |
| Wezwanie do pokuty (Jonasz w Niniwie) | „Wsparcie psychologiczne” |
| Sąd szczegółowy dusz (Hbr 9,27) | Ogólnikowe „modlitwy za zmarłych” |
Brakuje nawet elementarnego nawiązania do słów Chrystusa: „Jeżeli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie” (Łk 13,3). Tym samym struktury posoborowe potwierdzają swoją rolę jako narzędzia dechrystianizacji, co prorokował już św. Pius X w encyklice Pascendi, ostrzegając przed modernistami, którzy „religię pozbawiają wszelkiego autorytetu, wszelkiej nadprzyrodzoności”.
Hiszpania – od katolickiego królestwa do posoborowego relatywizmu
Sytuacja w Adamuz stanowi symbol upadku narodu, który niegdyś był bastionem katolicyzmu. Gdyby ta tragedia wydarzyła się za panowania Francisco Franco:
- Kardynał arcybiskup odprawiłby ekspiacyjne procesje
- Wszystkie kościoły w kraju ofiarowałyby Msze Święte za dusze zmarłych
- Rząd ogłosiłby narodowe dni pokuty
Tymczasem współczesna Hiszpania, rządzona przez socjalistów i zdemoralizowana przez posoborowych „duchownych”, redukuje religię do humanitarnego gestu. Jak stwierdził biskup Graber: „Gdy naród odrzuca społeczne panowanie Chrystusa Króla, staje się teatrem kolejnych tragedii”.
Podsumowując: opisana „posługa” jest jedynie świeckim teatrem wykorzystującym katolicką terminologię. Prawdziwy Kościół Katolicki – reprezentowany przez kapłanów wiernych Tradycji – nie ma nic wspólnego z tym modernistycznym spektaklem. Jak nauczał Papież Pius XII: „Gdzie zabraknie Ofiary Kalwarii, tam nawet najwznioślejsza filantropia pozostaje tylko pogrzebaniem zmarłych bez nadziei zmartwychwstania”.
Za artykułem:
Catholic Church provides pastoral care to victims of tragic train accident in Spain (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 20.01.2026
