Portal eKAI (22 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie Konrada Krajewskiego, jałmużnika bergoglianów, nawołującego do materialistycznej zbiórki darów dla Ukrainy pod egidą struktury określanej jako „Ukraiński Kościół Greckokatolicki”. W całym tekście brak jakiegokolwiek odniesienia do nadprzyrodzonego celu Kościoła – zbawienia dusz – co stanowi jaskrawą manifestację modernistycznej redukcji religii do działalności socjalnej.
Naturalistyczne zawężenie misji Kościoła
Opisywana akcja koncentruje się wyłącznie na dostarczaniu „termoforów, koców i czekolady”, podczas gdy Pius XI w Quas primas nauczał niezmiennie: „Państwa i narody mają obowiązek publicznej czci i posłuszeństwa Chrystusowi-Królowi”. Brak choćby jednego zdania o konieczności nawrócenia Rosji i Ukrainy do jedynego prawdziwego Kościoła demaskuje tę inicjatywę jako przejaw herezji amerykanizmu potępionej w Testem Benevolentiae Leona XIII.
„Trudno mi przekazać, jak surowa i mroźna jest ta zima” – mówi ks. Żepliński, którego wypowiedź cytuje portal.
Znamienne, że kapłan schizmatyckiej wspólnoty posługuje się retoryką czysto ziemskiego cierpienia, podczas gdy Chrystus ostrzegał: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, ale duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekle” (Mt 10,28). Milczenie o stanie łaski uchodźców i żołnierzy stanowi zdradę podstawowego obowiązku kapłańskiego.
Teologiczne niebezpieczeństwo ekumenicznego zaangażowania
Współpraca z ukraińską strukturą greckokatolicką – pozostającą w pełnej komunii z bergoglianami – narusza kanon 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który surowie zabrania katolikom uczestniczenia w czynnościach religijnych akatolików. Pius XII w Mystici Corporis przypominał, że „prawdziwymi członkami Kościoła są tylko ci, którzy przyjęli chrzest i wyznają prawdziwą wiarę”.
Apel Krajewskiego utrwala też niebezpieczną iluzję, jakoby struktury posoborowe były zdolne do rzeczywistej posługi miłosierdzia. Tymczasem Święte Oficjum w dekrecie z 1949 r. stwierdza jednoznacznie: „Kościół katolicki nigdy nie potrzebuje i nie może potrzebować zwracania się do heretyckich wspólnot o pomoc w dziele miłosierdzia” (AAS 41, 334).
Wojna jako pretekst do relatywizacji doktryny
Artykuł powołuje się na dane ONZ, całkowicie pomijając nauczanie papieży o Chrystusowym Królowaniu nad narodami. Benedykt XV w Ad Beatissimi Apostolorum potępiał „teorę, jakoby konflikty między narodami miały rozwiązywać instytucje międzynarodowe”, gdyż „pokój jest owocem sprawiedliwości, która wymaga poddania się pod panowanie Chrystusa-Króla”.
Opisywana „pomoc humanitarna” stanowi klasyczny przykład modernistycznej „religii humanitarnej” potępionej w Pascendi św. Piusa X, gdzie czytamy: „Moderniści starają się zredukować religię do nieokreślonego poczucia solidarności, pozbawionego dogmatów i obiektywnej prawdy” (n. 39).
Zatrute źródła pseudo-miłosierdzia
Krajewski – wyświęcony w 1982 roku, a więc w okresie już nieważnych święceń posoborowych – działa jako funkcjonariusza bergoglianów, których Pius XII w Humani Generis nazwał „sługami Antychrysta zakładającymi nowy kościół pozbawiony ofiary, sakramentów i wiecznych prawd”. Jego aktywność stanowi realizację masońskiego planu zastąpienia cultus Dei cultus hominis, co Leon XIII w Humanum Genus określił jako „ostateczny cel wszystkich knowań antykościelnych”.
Prawdziwa katolicka odpowiedź na wojnę wymagałaby przede wszystkim:
- Publicznego poświęcenia Rosji i Ukrainy Niepokalanemu Sercu Maryi według formuły objawionej w Akicie
- Nakazu publicznego odprawiania Mszy św. trydenckiej w intencji nawrócenia walczących
- Organizacji misji wśród żołnierzy zapewniających spowiedź i Komunię św. ważnie sprawowane
Tymczasem bergoglianie oferują jedynie „batony energetyczne i skarpety termiczne” – materialistyczną parodię miłosierdzia, która pozostawia dusze na pastwie wiecznego potępienia.
Za artykułem:
22 stycznia 2026 | 16:24Kard. Krajewski apeluje o natychmiastową pomoc Ukrainie (ekai.pl)
Data artykułu: 22.01.2026
