Nikaragua: Dyktatura tłumi prawdziwy Kościół w milczeniu sekty posoborowej
Portal Catholic News Agency (22 stycznia 2026) relacjonuje narastające prześladowania chrześcijan w Nikaragui pod rządami Daniela Ortegi i Rosario Murillo. Według raportu Open Doors „World Watch List 2026”, kraj zajmuje 32. miejsce na liście państw prześladujących wyznawców Chrystusa. Artykuł wskazuje na „inwigilację, zastraszanie i uwięzienie” duchownych, konfiskatę mienia kościelnego oraz wygnanie czterech „biskupów”. Jako rozwiązanie proponuje się modlitwę ekumeniczną i „wsparcie prawne” ze strony protestanckiej organizacji.
Naturalistyczne redukcje w służbie globalnego antykościoła
Komunikat Open Doors – organizacji o protestanckich korzeniach – pomija kluczowy kontekst doktrynalny: wszelkie struktury podlegające posoborowej sekcie rzymskiej utraciły misję nadprzyrodzoną, stając się zwykłymi NGO-sami. Prześladowania dotykają jedynie tych, którzy – jak pisze Pius XI w Quas primas – „odrzucili Chrystusa Króla i Jego najświętsze prawo z życia publicznego”. Ortega, marksistowski dyktator, logicznie kontynuuje dzieło soborowej rewolucji, która zdetronizowała społeczne panowanie Zbawiciela.
„Kościoły i inne instytucje chrześcijańskie (np. szkoły i organizacje charytatywne) są uznawane za zagrożenie dla reżimu. Mają zajęte aktywa, zakłócone i zakazane działania oraz zdewastowane budynki”
Teologia wygnania: między apostazją a męczeństwem
Wymienieni w artykule „biskupi” (Silvio Báez, Isidoro Mora, Rolando Álvarez, Carlos Herrera) to postaci zaangażowane w posoborowy modernizm. Ich losy przypominają raczej consequentiarum vindictam (karę konsekwencji) niż autentyczne prześladowania za wiarę. Jak bowiem głosił św. Robert Bellarmin: „Kościół jest prześladowany, gdy trwa w czystości doktryny; gdy ją porzuca – staje się prześladowcą” (De Romano Pontifice).
Zgromadzane przez „badaczkę” Martę Molinę dane o 304 usuniętych „duchownych” i 43 skonfiskowanych świątyniach należałoby zestawić z liczbą wiernych kapłanów celebrujących Missa Tridentina w katakumbach. Tych jednak raport pomija, gdyż – zgodnie z duchem Vaticanum II – uznaje się jedynie oficjalne struktury neo-kościoła.
Ekumeniczna zdrada jako „remedium”
Proponowane przez Open Doors „rozwiązania” demaskują heretycką mentalność autorów:
„Wzmocnienie kościoła w Nikaragui w obliczu prześladowań poprzez wsparcie środków do życia, pomoc prawną, szkolenia przetrwania w prześladowaniach i opiekę nad przywództwem”
To czysto naturalistyczne podejście, ignorujące nadprzyrodzony charakter Kościoła. Gdzie wezwanie do pokuty, modlitwy ekspiacyjnej, nieustającej adoracji Najświętszego Sakramentu? Gdzie przypomnienie, że – jak uczy Pius IX w Syllabusie – „państwo nie może obejść się bez religii katolickiej” (pkt 77-80)? Zamiast tego otrzymujemy ekumeniczną modlitwę, która bluźnierczo zrównuje katolicyzm z sektami protestanckimi.
Nikaragua jako symptomatyczna konsekwencja apostazji
Sytuacja w Nikaragui stanowi logiczny owiec odrzucenia katolickiej doktryny o społecznej władzy Chrystusa Króla. Gdy w 1925 roku Pius XI ustanawiał święto Chrystusa Króla, przestrzegał:
„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą” (Quas primas)
Ortega i Murillo są jedynie wykonawcami tej samej logiki, którą wdrażano w Kościele od Vaticanum II: zastąpienie Królestwa Chrystusowego „dialogiem”, prymatu prawdy – „wolnością religijną”, a ofiary przebłagalnej – „stołem zgromadzenia”. Dlatego żadna z instytucji wymienionych w artykule nie ma moralnego prawa reprezentować prawdziwego Kościoła, który trwa jedynie w wiernych zachowujących depositum fidei w nienaruszalnej czystości.
Conclusio: jedyna droga wyjścia
Sprawa nikaraguańska dowodzi, że sekta posoborowa stała się częścią globalnego systemu prześladowania prawdziwej wiary. Rozwiązaniem nie jest „dialog” czy „presja międzynarodowa”, lecz:
1. Publiczne poświęcenie Nikaragui Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Marji przez katolickich królów
2. Przywrócenie społecznego panowania Chrystusa Króla
3. Bezkompromisowe odrzucenie Vaticanum II i powrót do Magisterium wiecznego
Jak przypominał św. Pius X: „Moderniści nie są ludźmi, z którymi można by się ugodzić, lecz wrogami, których należy zwalczać” (Pascendi). I to dotyczy zarówno dyktatorów z Managui, jak i ekumenicznych „obrońców” z Open Doors.
Za artykułem:
Open Doors: Nicaraguan Christians ‘increasingly silenced’ by dictatorship (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 22.01.2026
