„Archipasterz” Redaelli – nominacja jawnie homoseksualistycznego hierarchy jako symbol upadku „neo-kościoła”
Portal LifeSiteNews (22 stycznia 2026) donosi o nominacji „arcybiskupa” Carlo Roberto Marii Redaelliego na sekretarza Dykasterii ds. Duchowieństwa – jednego z kluczowych urzędów w watykańskiej strukturze. Informację tę należy rozpatrywać przez pryzmat trwającej od 1958 roku systemowej destrukcji katolickiej doktryny i dyscypliny.
Teologiczny skandal: relatywizacja sodomii w imię „pastoralnej miłości”
Jak wskazuje źródło, Redaelli wsławił się odmową potępienia publicznego „małżeństwa” homoseksualnego katolickiego skauta w 2017 roku. Zamiast stanowczego non possumus, hierarcha głosił potrzebę „refleksji wspólnotowej” i „rozpoznania aspektów łaski” w tym jawnym grzechu wołającym o pomstę do nieba (peccatum clamans).
„[Redaelli] nie odegrał roli sędziego, nie rozgrzeszył, ale też nie potępił. Zaprosił wspólnotę do wspólnej refleksji, aby zrozumieć, czy nawet z tak podzielającego zdarzenia można przyjąć aspekty łaski”
– relacjonuje dziennikarz Luciano Moia, współpracownik oficjalnego organu włoskiego episkopatu.
Na tym przykładzie widać całą głębię doktrynalnego bankructwa posoborowej struktury. Katechizm Rzymski (II, VIII, 12) jednoznacznie naucza: „Grzechu tego [sodomii], który woła o pomstę do nieba, dopuszczali się poganie (…). Przeto wszyscy, którzy tę zbrodnię popełniają, stają się winnymi wiecznej śmierci”.
Tymczasem Redaelli – wspierany przez „dziennikarza” Moię – promuje heretycką tezę o możliwości „rozeznania łaski” w czynach jawnie sprzecznych z prawem naturalnym i objawionym. Jest to jawne odrzucenie Dictum św. Piotra: „Non est discipulus super magistrum” (Mt 10,24; „Uczeń nie jest nad mistrza”) – Chrystus bowiem wyraźnie potępił wszelką nieczystość (Mt 15,19-20).
„Kanoniczne” sophismata: atak na Mszę Świętą Wszechczasów
Nominat wsławił się także próbami podważania prawnego statusu Mszy Trydenckiej. W 2018 roku podczas Zgromadzenia Generalnego włoskiego episkopatu kwestionował moc prawną motu proprio Benedykta XVI Summorum Pontificum, twierdząc rzekomą „abrogację” Mszału z 1962 roku przez Pawła VI.
„Mszał promulgowany przez Jana XXIII został faktycznie zniesiony przez Pawła VI, co czyni Summorum Pontificum bezskutecznym prawnie”
– miał stwierdzić Redaelli, określając dokument jako „bezsens prawny” (juridical non-sense).
Teza ta stanowi klasyczny przykład modernistycznej sofistyki. Jak przypomina kanon 21 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku: „In dubio revocation legis praeexistentis non praesumitur” („W przypadku wątpliwości nie przyjmuje się odwołania istniejącego prawa”). Żaden akt Pawła VI nie zawierał eksplicytnej abrogacji starszej formy rytu. Co więcej, Mszał Święty nigdy nie może być „unieważniony” – stanowi bowiem wyraz lex orandi lex credendi Kościoła katolickiego.
Dykasteria ds. Duchowieństwa: laboratorium antykatolickiej rewolucji
Nominacja Redaelliego na sekretarza Dykasterii ds. Duchowieństwa – z perspektywą objęcia prefektury po kardynale You Heung-siku – stanowi strategiczny ruch w procesie totalnej dechrystianizacji struktur okupujących Watykan. Jak wynika z konstytucji apostolskiej Praedicate Evangelium, urząd ten kontroluje:
- Formację kleryków w seminariach
- Dyscyplinę „duchowieństwa”
- Procesy dyspens od obowiązków stanu duchownego
- Nadzór nad stowarzyszeniami „kapłańskimi”
W świetle encjikliki Quas Primas Piusa XI (1925) jest to jawna zdrada misji Kościoła: „Jeżeli panujący i prawowici przełożeni mieć będą to przekonanie, że wykonują władzę nie tyle z prawa swego, jak z rozkazu i w zastępstwie Boskiego Króla, każdy to zauważy, jak święcie i mądrze będą używać swojej władzy i jak bardzo zważać będą, wydając prawa i polecając je spełniać, na dobro ogółu i na godność ludzką swoich podwładnych” (nr 30). Tymczasem Redaelli i jemu podobni wykorzystują władzę do niszczenia ostatnich pozorów katolicyzmu.
Epilog: nadzieja w Królestwie Chrystusa Króla
W obliczu tej kolejnej fali apostazji, katolicy wierni Tradycji muszą pamiętać słowa Syllabusa błędów Piusa IX (1864): „Kościół nie może pogodzić się ani zawrzeć układów z postępem, z liberalizmem i z dzisiejszą cywilizacją” (punkt 80). Jedyną odpowiedzią na tę jawną profanację jest wierność Mszy Świętej Wszechczasów, praktykom pokutnym i modlitwie o nawrócenie błądzących.
Jak nauczał św. Pius X w dekrecie Lamentabili Sane (1907): „Nauka chrześcijańska była z początku żydowską, lecz na skutek stopniowego rozwoju stała się najpierw Pawłową, następnie Janową, aż wreszcie grecką i powszechną” (punkt 60). Moderniści zaś – w tym Redaelli – chcą ją przekształcić w „chrystianizm bezdogmatyczny” (punkt 65), czyli satanistyczną karykaturę religii objawionej.
W czasach ostatecznego zmagania między Królestwem Chrystusa a królestwem antychrysta, jedynym pewnym oparciem pozostaje niezmienna doktryna katolicka wyrażona w słowach św. Pawła: „Stateczni tedy bądźcie, bracia, a trzymajcie się podań, którychżeście się nauczyli” (2 Tes 2,14).
Za artykułem:
BREAKING: Pope Leo appoints pro-LGBT archbishop as secretary for Dicastery for Clergy (lifesitenews.com)
Data artykułu: 22.01.2026
