Portal Catholic News Agency (22 stycznia 2026) relacjonuje pierwsze oficjalne spotkanie między uzurpatorem watykańskim Leonem XIV a przywódcami Sekcji Sympozjum Konferencji Episkopatów Afryki i Madagaskaru (SECAM). Kardynał Fridolin Ambongo określił wydarzenie jako „bardzo ważne” dla nowego etapu relacji między kontynentem afrykańskim a sektą posoborową. W delegacji znaleźli się: abp José Manuel Imbamba, bp Stephen Dami Mamza oraz ks. Rafael Simbine. Tematem rozmów miały być ustalenia ze Zgromadzenia Plenarnego SECAM w Kigali (2025), poświęconego rzekomo „Chrystusowi jako Źródłu Nadziei, Pojednania i Pokoju”.
Demontaż katolickiej eklezjologii
Już sam fakt nadawania tytułu „kardynała” Fridolinowi Ambongo – współtwórcy Instrumentum Laboris dla pseudosynodu o Amazonii (2019), gdzie promowano ordynację żonatych mężczyzn i „posługi” dla kobiet – świadczy o całkowitym zerwaniu z nauką Soboru Trydenckiego o sakramencie kapłaństwa. Jak stwierdza Bulla Piusa IV Dominici gregis: „Święcenia kapłańskie są niezatarte i udzielane tylko mężczyznom w stanie celibatu”. Tymczasem struktura SECAM, powołana w 1969 roku jako owoc soborowej „autonomii konferencji episkopatów”, stanowi jawną rebelię przeciwko kanonowi 292 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917), zabraniającemu biskupom tworzenia międzydiecezjalnych struktur bez mandatu Stolicy Apostolskiej.
„Afryka jest kontynentem naznaczonym wieloma kryzysami. Ten temat pomógł nam dogłębnie przeanalizować naszą misję jako pasterzy na kontynencie charakteryzującym się cierpieniem i niestabilnością”
To zdanie Ambongo demaskuje redukcję misji Kościoła do świeckiego aktywizmu. Gdzież jest tu głoszenie jedynej prawdziwej wiary jako warunku zbawienia? Gdzie nawracanie pogan, potępienie błędów islamu i animizmu? Pius XI w encyklice Quas Primas stanowczo naucza: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] Nie masz w żadnym innym zbawienia” (Dz 4,12). Tymczasem sekciarscy przywódcy SECAM przemilczają obowiązek ewangelizacji, zastępując go dialogiem i „prorockim zaangażowaniem” – co jest jawną herezją potępioną w Syllabusie Piusa IX (punkty 15-18).
Naturalistyczna utopia zamiast Królestwa Chrystusowego
Wspomniany temat zgromadzenia w Kigali („Chrystus Źródłem Nadziei, Pojednania i Pokoju”) to czysty modernizm. Św. Pius X w Lamentabili sane potępia twierdzenie, że „Chrystus nie ogłosił żadnej określonej całościowo nauki, stosownej dla wszystkich czasów i ludzi, ale raczej zapoczątkował pewien ruch religijny” (punkt 59). Tymczasem Ambongo deklaruje:
„Kiedy papież przybywa do kraju będącego w kryzysie, przynosi nadzieję. Jego głos pociesza ludzi, umacnia ich w zaangażowaniu i pomaga im się nie zniechęcać”
To czysto socjologiczne rozumienie urzędu Piotrowego! Gdzie jest nauczanie prawd wiary, potępienie grzechu, wezwanie do pokuty? Pius XI w Quas Primas precyzuje: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym – poza nim nie ma nadziei na trwały pokój”. Afryka płonie wojnami właśnie dlatego, że odrzucono społeczne panowanie Chrystusa Króla, zastępując je ekumenicznymi fikcjami.
Propaganda „dynamicznego kościoła”
Artykuł bezwstydnie powtarza modernistyczne slogany:
„Kościół afrykański jest dynamiczny, promienny […] Kościół nie należy do żadnego obozu politycznego, ale stoi po stronie ludu”
To ewidentna herezja kolegializmu potępiona w Lamentabili sane (punkt 53). Kościół jest „społecznością doskonałą, żądającą pełnej wolności i niezależności od władzy świeckiej” (Pius XI, Quas Primas). Tymczasem „duchowy płuc ludzkości” (jak rzekomo nazwał Afrykę Benedykt XVI) to bluźniercza redukcja Kościoła do naturalnej pobożności, podczas gdy prawdziwy Kościół jest nadprzyrodzonym Ciałem Mistycznym Chrystusa.
Demaskacja fałszywej „pielgrzymki”
Zapowiedź wizyty uzurpatora w Afryce to kolejne widowisko mające legitymować antykościół. Jak przypomina Pius XI: „Chrystus jako Odkupiciel nabył Krwią Swoją Kościół […] nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby sam służył” (Quas Primas). Tymczasem neo-kościół zamienia Najwyższego Kapłana w politycznego mediatora, głoszącego „harmonijne współistnienie” zamiast „Czyńcie pokutę i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15).
Opis sytuacji w Kongu przez Ambongo: „Kościół od ponad roku opowiada się za dialogiem. Żadne rozwiązanie nie przyjdzie z broni, lecz z rozmów przy stole” – to jawne odrzucenie nauki Piusa XII o „ustawowej karze śmierci dla zatwardziałych buntowników niszczących porządek społeczny”. Gdzież jest potępienie komunizmu wspierającego rebelie? Gdzie wezwanie do uznania królewskiej władzy Chrystusa nad narodami?
Bankructwo sekciarskiej struktury
Cała relacja stanowi żywy dowód agonii neo-kościoła. Gdy brakuje sakramentalnej władzy i prawdziwej doktryny, zastępuje się je socjologicznym gadaniem o „dynamicznym kościele”, „towarzyszeniu ludowi” i „prorockim słowie”. Tymczasem św. Pius X ostrzegał: „Moderniści usiłują zniszczyć wszelki porządek nadprzyrodzony” (Pascendi). Afryka, niegdyś ziemia świętych męczenników jak Karol Lwanga, dziś staje się poligonem eksperymentów antykościoła – czego bolesnym symbolem jest postać Ambongo, promującego podczas pseudosynodu amazońskiego bałwochwalcze rytuały.
Jedyna nadzieja dla Afryki? Powrót do niezmiennego Magisterium, Mszy Trydenckiej i społecznego panowania Chrystusa Króla. Jak głosi Pius XI: „Niech władcy i rządy mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać […] Wówczas to zakwitnie pokój i porządek” (Quas Primas). Wszystko inne to drogowskaz na zatracenie.
Za artykułem:
First meeting with Pope Leo XIV marks new chapter for Church in Africa (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 22.01.2026
