Portal eKAI (22 stycznia 2026) relacjonuje wydarzenie określone jako „Nieszpory Papieskie” w Katedrze Westminsterskiej, podczas którego „kardynał” Vincent Nichols przewodniczył zgromadzeniu z udziałem hierarchów anglikańskich, w tym byłego arcybiskupa Canterbury Rowana Williamsa. Ceremonia, osadzona w ramach Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan, stanowi jawny akt apostazji, gdzie pod pretekstem dialogu zrealizowano masoński postulat równości wszystkich religii.
„Rodzina ludzka, która nie wierzy w rozum, jest rodziną ostatecznie i nieodwracalnie podzieloną” – stwierdził Rowan Williams, powołując się na Benedykta XVI.
Retoryka byłego „arcybiskupa” anglikańskiego odsłania fundamentalny błąd modernizmu: redukcję wiary do naturalnego rozumu (ratio), co Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis potępił jako „przenikanie agnostycyzmu do teologii”. Cytowany fragment Izajasza („Przyjdźcie i rozsądzajmy razem”) zostaje przewrotnie użyty do legitymizacji heretyckiego dialogu, podczas gdy Pismo Święte jednoznacznie nakazuje: „Wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, i nie tykajcie tego, co nieczyste” (2 Kor 6,17 Wlg).
Teologiczne bankructwo „jedności” bez nawrócenia
Organizatorzy świadomie pomijają dogmatyczną zasadę extra Ecclesiam nulla salus, zdefiniowaną na Soborze Florenckim (1442) jako „żaden z pozostających poza Kościołem katolickim, nie tylko poganie, ale i żydzi, heretycy i schizmatycy, nie mogą stać się uczestnikami życia wiecznego”. Tymczasem uczestnicy wydarzenia:
- Uznali anglikanizm za „wspólnotę wiary” równorzędną Kościołowi, co stanowi jawne pogwałcenie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., zabraniającego wspólnych modlitw z heretykami;
- Zignorowali fakt, iż anglikanizm odrzuca ofiarniczy charakter Mszy Świętej, realną obecność Chrystusa w Eucharystii oraz prymat Piotrowy – fundamentalne prawdy wiary;
- Przyjęli modernistyczną definicję jedności jako „wspólnoty dialogu” zamiast powrotu heretyków do jedynego Kościoła Chrystusowego (enc. Mortalium Animos Piusa XI).
Wspomnienie „św.” Johna Henry’ego Newmana jako rzekomego mostu między anglikanizmem a katolicyzmem dowodzi całkowitego załamania doktrynalnego. Newman, kanonizowany przez bergoglio w 2019 r., głosił ewolucję dogmatów – herezję potępioną w dekrecie Lamentabili sane exitu (propozycja 21, 22, 52). Jego beatyfikacja przez Benedykta XVI w 2010 r. stanowiła jedynie kolejny etap infiltracji modernizmu.
„Nieszpory Papieskie” jako anty-liturgia
Sam termin „Nieszpory Papieskie” wprowadza w błąd, sugerując łączność z Następcą św. Piotra. Tymczasem po śmierci Piusa XII w 1958 r. Stolica Apostolska pozostaje nieobsadzona z powodu herezji kolejnych antypapieży. Uczestnictwo „kardynała” Nicholsa – wyświęconego już w posoborowej anty-liturgii – oraz dominikanina Timothy’ego Radcliffe’a (notorycznego propagatora LGBT) czyni z ceremonii akt samowykluczenia ze społeczności wiernych (kanon 2314 KPK 1917).
„Bez daru rozumnego, uporządkowanego języka, którym się dzielimy, ostatecznie nie będziemy dzielić tego samego świata” – deklarował Williams.
To zdanie demaskuje prawdziwy cel wydarzenia: zastąpienie nadprzyrodzonej wiary naturalistycznym humanizmem. Tymczasem Chrystus Pan ostrzegał: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; i kto nie zbiera ze Mną, rozprasza” (Mt 12,30 Wlg).
Milczenie o Królestwie Chrystusowym
Cała narracja wydarzenia pomija kluczową prawdę: jedność chrześcijan możliwa jest wyłącznie pod berłem Chrystusa Króla, jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Państwa i narody poznają, że bez posłuszeństwa wobec Jego władzy nie można znaleźć zbawienia”. Zamiast wezwania anglikanów do nawrócenia, mamy heretycką „wymianę darów”, co św. Robert Bellarmin określiłby jako communicatio in sacris cum haereticis – zdradę wiary.
Podsumowując, wydarzenie w Katedrze Westminsterskiej stanowi:
- Jawną pogardę dla dogmatu o nieomylnym Magisterium Kościoła;
- Realizację planu masońskiego wyrażonego w „Syllabusie błędów” Piusa IX (punkty 15-18, 77-79);
- Duchowe zgorszenie wobec wiernych, którym wmawia się, że herezja może prowadzić do zbawienia.
Jedyna prawdziwa odpowiedź katolika na takie zgorszenia zawiera się w słowach św. Pawła: „Raz dany świętym został depozyt wiary; przeklęty, kto by głosił inną naukę” (por. Ga 1,8-9 Wlg).
Za artykułem:
Wielka BrytaniaKatedra Westminsterska: katolicy i anglikanie modlą się o jedność Kościoła (ekai.pl)
Data artykułu: 23.01.2026
