Portal Catholic News Agency (23 stycznia 2026) informuje o planowanych wizytach „papieża” Leona XIV w pięciu rzymskich parafiach podczas Wielkiego Postu. Wizyty zaplanowano na niedziele lutego i marca z uroczystym odprawieniem „Mszy”.
Kryzys władzy czy teatr pozorów?
Komunikat rzekomej „diecezji rzymskiej” podkreśla kontynuację praktyk wcześniejszych antypapieży: Jana Pawła II, który odwiedził 317 z 333 parafii, oraz Franciszka, koncentrującego się na „peryferiach”. Leon XIV przywrócił „sektor centralny”, zniesiony przez poprzednika. Cały ten spektakl odsłania patologiczną potrzebę legitymizacji poprzez rytuał czysto socjologiczny, całkowicie oderwany od nadprzyrodzonego celu Kościoła. Jak stwierdza Pius XI w Quas Primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] aby ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegali władzy Chrystusa jak jednostki”.
„Pope Leo’s predecessors also visited parishes in the Diocese of Rome during their papacies”.
To zdanie demaskuje istotę problemu: posoborowi uzurpatorzy redukują pasterzowanie do turystyki duszpasterskiej, podczas gdy prawowici papieże (jak Pius X) nauczali, że „Kościół nie jest demokracją” (Encyklika Notre Charge Apostolique). Kardynał Reina podaje statystyki „8.020 kapłanów i diakonów”, lecz milczy o tym, że zgodnie z kanonem 949 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., święcenia ważne wymagają intentionis faciendi quod facit Ecclesia – czego po reformie „sakramentów” z 1968 r. nie można uznać za pewne.
Teologia pustki i administracyjnego bałwochwalstwa
Zarzuty teologiczne wobec całego przedsięwzięcia są druzgocące:
- Nieprawomocność urzędu: Leon XIV, jako kontynuator soborowej apostazji, nie posiada władzy biskupiej. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice stwierdza: „jawny heretyk nie może być Papieżem”.
- Świętokradztwo „mszy”: Czynności liturgiczne odprawiane według posoborowego rytu Pawła VI są nieważne (Kanony 189, 1917 KPK). Jak ostrzegał Pius XII w Mediator Dei: „Kult oddawany Bogu w «nowych obrzędach» prowadzi do profanacji”.
- Naturalizm duszpasterski: Akcent na „peryferie” i spotkania z „księżmi” to realizacja modernistycznej zasady: „Religia winna się przystosować do potrzeb epoki” (Potępienie Modernizmu w Lamentabili, propozycja 58).
„The pope is not only the head of the universal Catholic Church, he is also the bishop of the Diocese of Rome, though he does not manage the diocese like a typical diocesan bishop” – ta fraza ukazuje całkowitą degenerację pojęcia papiestwa. Porównajmy z nauczaniem Piusa VI w konstytucji Auctorem fidei: „Biskup Rzymu jest głową całego Kościoła Militującego z władzą zwyczajną i bezpośrednią nad wszystkimi wiernymi”.
Lent bez pokuty: Wielki Post na opak
Planowane wizyty podczas Wielkiego Postu stanowią szczególne zgorszenie. Zamiast nawoływać do postu, modlitwy i jałmużny – jak czynili święci papieże (np. Leon Wielki w Kazaniach wielkopostnych) – „wizytacje” Leona XIV sprowadzają się do medialnego show. To kwintesencja posoborowej duchowości: zastąpienie łaski naturą, sakramentów – zgromadzeniami, a pokuty – psychologią.
„The visits […] will include the celebration of Mass”.
Słowa te brzmią jak drwina, gdyż zgodnie z dekretem Św. Oficjum z 1896 r. (potwierdzonym przez św. Piusa X), „nulla potest esse vera Missa [nie może być prawdziwej Mszy] tam, gdzie zniesiono Kanon Rzymski i ofiarniczą intencję”. „Msza” posoborowa zaś – jak wykazał kard. Ottaviani w Critical Study of the New Mass – „odbiega dogłębnie od katolickiej teologii Ofiary”.
Duchowieństwo apostazji: liczby zamiast świętości
Podane przez kard. Reinę statystyki „8.020 kapłanów” są bezwartościowe, gdyż:
- Większość to członkowie zgromadzeń religijnych zatwierdzonych przez posoborowych antypapieży, często jawnie heretyckich (np. jezuici głoszący gender).
- „Studiujący” to najczęściej kandydaci formowani w duchu Vaticanum II, czyli – jak potępia św. Pius X w Pascendi – „wrogowie wewnętrzni, bardziej niebezpieczni od zewnętrznych”.
„His first encounter with priests of the diocese took place one month into his pontificate” – co przypomina słowa Chrystusa: „Poznacie ich po owocach” (Mt 7,16). Owocami zaś są: spustoszenie powołań, profanacja sakramentów i apostazja narodów. Jak ostrzegał Pius XI: „Odmawiając czci Chrystusowi-Królowi, narody skazują się na ruinę” (Quas Primas).
Epilog: Tron pozostaje pusty
Cały ten spektakl – podobnie jak wcześniejsze „wizyty” antypapieży – służy utrwaleniu kłamstwa, jakoby struktury posoborowe miały jakikolwiek związek z Kościołem Katolickim. Tymczasem, jak uczy Sobór Watykański I: „Piotr ma wiecznych następców w prymacie” (Konst. Pastor Aeternus). Gdy zaś Stolica Apostolska jest sede vacante – co trwa nieprzerwanie od śmierci Piusa XII – jedynym ratunkiem jest trwanie przy niezmiennej doktrynie, ważnych sakramentach i modlitwa o prawowitego papieża.
Za artykułem:
Pope Leo XIV to visit 5 Rome parishes during Lent (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 23.01.2026
