Portal eKAI informuje o planowanych wizytach antypapieża Leona XIV w pięciu rzymskich „parafiach” podczas Wielkiego Postu 2026. Cytowany artykuł relacjonuje, iż uzurpator watykański spotka się z „duchowieństwem” diecezji rzymskiej 19 lutego w Auli Pawła VI, zaś między 15 lutego a 15 marca odwiedzi pięć wybranych wspólnot. Jak podaje „kardynał” Baldo Reina, rzekomy wikariusz generalny Rzymu, wizyty te mają stanowić „pogłębienie tematów zawartych w planie duszpasterskim”.
Parafialne objazdy antypapieża jako narzędzie modernizmu
„Będą to prawdziwe wizyty duszpasterskie” – mówi „kardynał” Baldo Reina w komentowanym artykule, co demaskuje całkowite zerwanie z katolickim rozumieniem posługi pasterza. W strukturze neo-kościoła, gdzie sakrament święceń został zinstrumentalizowany, a kapłaństwo zredukowano do funkcji społecznej, takie „wizyty” służą wyłącznie utrwaleniu błędnej świadomości eklezjalnej.
Teatr pseudo-sakramentalnej komunii
Planowane „celebracje Eucharystii” w ostii Lido czy Castro Pretorio stanowią jawną profanację pojęcia Ofiary Mszy Świętej. Jak uczy Sobór Trydencki: „Msza jest prawdziwą i właściwą ofiarą przebłagalną (…) ustanowioną przez Chrystusa Pana” (sesja XXII, kan. 1). Tymczasem posoborowa „msza” Pawła VI, która będzie celebrowana podczas tych wizyt, została przez ponad 500 teologów katolickich uznana za „zdradę Tradycji” i „heretyckie novum” (Declarationes circa Novum Missale, 1970).
Kardynał Alfredo Ottaviani w memoriale do Pawła VI ostrzegał: „Novus Ordo Missae (…) oddala się w sposób zadziwiający, zarówno w całości, jak i w szczegółach, od katolickiej teologii Mszy Świętej”. Uczestnictwo w tych modernistycznych rytuałach stanowi więc nie „komunię”, lecz współudział w antyliturgicznym spektaklu.
Apostolska sukcesja czy teatr następczości?
Artykuł powołuje się na tradycję „odwiedzania parafii” przez Jana Pawła II, co ma rzekomo legitymizować działania obecnego uzurpatora. Zapomina jednak, że Wojtyła – jako jawny heretyk głoszący w Asyżu równość wszystkich religii – sam podlegał ekskomunice latae sententiae na mocy kanonu 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku.
Św. Robert Bellarmin precyzuje: „Jawny heretyk nie może być Papieżem” (De Romano Pontifice, II, 30). Tym samym cała „sukcesja” od Jana XXIII nosi znamiona masońskiej inscenizacji, czego dowodzą daty kluczowych wydarzeń:
- 1958 – śmierć Piusa XII i początek „wiosny kościelnej”
- 1962-1965 – Sobór Watykański II jako rewolucja doktrynalna
- 1968 – nowy ryt „święceń” kapłańskich unieważniający sakrament
Diecezja bez biskupa, parafie bez kapłanów
Wspomniane w artykule „parafie” nie posiadają ważnych szafarzy sakramentów, gdyż większość rzymskiego „duchowieństwa” otrzymała nieważne święcenia według obrządku z 1968 roku. Jak wykazał abp Pierre Martin Ngô Đình Thục: „Nowa formuła święceń nie wyraża już w sposób jednoznaczny władzy składania Ofiary i odpuszczania grzechów” (Declaration on the Vatican II Sect, 1981).
Tym samym „wikariusz generalny” Baldo Reina pełni co najwyżej funkcję administratora świeckiej organizacji, nie zaś sukcesora apostolskiego. Jego entuzjazm dla „planu duszpasterskiego” odsłania typowo modernistyczne pojmowanie Kościoła jako instytucji społecznej, a nie nadprzyrodzonego Ciała Mistycznego Chrystusa.
Kryzys tożsamości w działaniu
Wymowne jest przemilczenie w artykule jakichkolwiek odniesień do:
- Pokuty i zadośćuczynienia w Wielkim Poście
- Ofiarnej natury kapłaństwa
- Grzechu i konieczności nawrócenia
- Czci należnej Chrystusowi Królowi
Ta symptomatyczna redukcja katolickiej duchowości do poziomu „spotkań z środowiskami młodzieżowymi” i „organów współodpowiedzialności” potwierdza diagnozę Piusa X: „Moderniści (…) religię pojmują jako pewne poruszenie czucia” (Pascendi, 6).
Gdzie jest prawdziwy Kościół?
Podczas gdy świat przygląda się modernistycznemu teatrowi w Rzymie, prawdziwy Kościół katolicki trwa w:
- Ważnie sprawowanych Mszach Świętych trydenckich
- Nieprzerwanej sukcesji apostolskiej biskupów przedsoborowych
- Wyznawaniu integralnej doktryny potępiającej wszystkie błędy modernizmu
Jak głosił św. Atanazy w czasie arianizmu: „Ci, którzy odstąpili od wiary katolickiej, nie są Kościołem, choćby zajmowali wszystkie świątynie” (Epistola ad Episcopos Aegypti, 2).
Duchowa pustka pod pozorem troski
Planowane wizyty antypapieża w „parafiach” Wniebowstąpienia czy Najświętszego Serca odsłaniają głębię doktrynalnego bankructwa. Kult Serca Jezusowego – któremu Leon XIII poświęcił ludzkość – został w posoborowiu zredukowany do sentymentalnego symbolu „miłosierdzia” bez sprawiedliwości. Tymczasem Pius XI w Quas Primas nauczał: „Chrystusowi panować należy nie tylko w życiu prywatnym, ale i publicznym” (nr 31).
Brak w artykule jakiejkolwiek wzmianki o obowiązku społecznego panowania Chrystusa Króla demaskuje prawdziwy cel tych objazdów: utrwalenie laickiego porządku, gdzie „wiara” staje się prywatną opcją, a Kościół – jedną z wielu agend społecznych.
Błędne koło nielegalnej sukcesji
Powoływanie się na „tradycję” odwiedzin parafialnych przez Jana Pawła II stanowi kuriozalne błędne koło:
- Wojtyła działał jako heretycki uzurpator
- Jego „posługa” nie mogła ustanowić żadnej ważnej tradycji
- Naśladowanie jej przez kolejnych antypapieży potęguje jedynie stan nieprawowitości
Św. Cyprian przestrzega: „Poza Kościołem nie ma ani prawdziwej Eucharystii, ani kapłaństwa” (De Unitate Ecclesiae, 17). Dlatego wszelkie działania neo-kościoła – choćby największym nakładem środków – pozostają duchowo jałowe.
Perspektywa eschatologiczna
Opisywane wydarzenia wpisują się w scenariusz „końca czasów” przepowiedziany w Piśmie Świętym i przez mistyków:
- Fałszywy pasterz zajmujący miejsce w świątyni (2 Tes 2,4)
- „Cudzołożnica” udająca Kościół (Ap 17,1-5)
- Powszechne odstępstwo od wiary (1 Tm 4,1)
W obliczu tej duchowej katastrofy jedynym ratunkiem pozostaje wierność katolickiej Tradycji, modlitwa różańcowa i oczekiwanie na prawowitego papieża, którego Bóg da Kościołowi po oczyszczeniu.
Za artykułem:
Papież przed Wielkanocą odwiedzi pięć rzymskich parafii (ekai.pl)
Data artykułu: 23.01.2026
