Portal eKAI (23 stycznia 2026) prezentuje rozmowę z ks. dr. Maciejem Będzińskim, „dyrektorem” Krajowym Papieskich Dzieł Misyjnych, który w kontekście 100-lecia niedzieli misyjnej głosi modernistyczną wizję „misji” jako synkretycznej współpracy, oderwanej od nakazu Chrystusa: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28,19). Już samo określenie „polski Kościół” w cudzysłowie przez rozmówcę zdradza fundamentalny błąd – negację katolickiej zasady „extra Ecclesiam nulla salus” (poza Kościołem nie ma zbawienia) na rzecz posoborowego relatywizmu.
Uniwersalizm kosztem dogmatu
Ks. Będziński zachwyca się przybywaniem „księży z Afryki”, postrzegając to jako „piękny owoc uniwersalności Kościoła”. Tymczasem Sobór Florencki (1442) stanowczo potępił takich „duchownych” pochodzących ze środowisk schizmatyckich czy heretyckich: „Święty Kościół Rzymski (…) mocno wierzy, wyznaje i głosi, że nikt pozostający poza Kościołem katolickim (…) nie może stać się uczestnikiem życia wiecznego” (DS 1351). W sytuacji, gdy większość afrykańskich „duchownych” wywodzi się ze struktur posoborowych – które Pius XII w Humani generis nazwał „nową teologią” prowadzącą do ateizmu – ich działalność w Polsce stanowi jedynie dalsze rozprzestrzenianie modernistycznej zarazy.
„Muszę zadać sobie pytanie: co zmobilizowało mnie do złożenia tej ofiary? Czy była to wiara, czy może chęć uspokojenia sumienia lub gest filantropii?”
To retoryczne pytanie zdemaskowało prawdziwą naturę posoborowych „dzieł misyjnych”: redukcję zbawczej misji Kościoła do humanitarnej filantropii. Św. Pius X w Pascendi Dominici gregis (1907) przestrzegał: „Moderniści (…) umieszczają przyczynę religii w jakimś poruszeniu czysto życiowym (…). W ten sposób podeptana została i odrzucona wszelka różnica między naturalnym a nadprzyrodzonym porządkiem” (pkt 14).
Fałszywa eklezjologia i zdrada fidei
Rozmówca eKAI wspomina o rzekomych „Kościołach w Ameryce Południowej czy Afryce, które dziś potrafią wysyłać misjonarzy”. To jawne zaprzeczenie nauce Leona XIII w Satis cognitum (1896): „Kościół niczym nie różni się od tego, jaki był w czasach apostolskich. Gdyby bowiem coś ubyło lub przybyło, musiałaby się zmienić jego istota i cały jego byt”. Tymczasem posoborowe struktury – pozbawione ważnej sukcesji apostolskiej wskutek nieważnych święceń (Paweł IV, Cum ex Apostolatus Officio) – nie są Kościołami lokalnymi, lecz antykościelnymi sekciarskimi organizacjami.
Szczególnie oburzające jest powoływanie się na „adhortację Evangelii gaudium papieża Franciszka”. Ten sam dokument głosi herezję: „Duch Święty obdarza wszystkich, zarówno wierzących rozmaitych religii, jak i ludzi dobrej woli, światłem, które oświeca każdego człowieka” (EG 246), co Pius IX w Quanta cura (1864) potępił jako „zgubny i zawsze godny pogardy błąd”.
Duchowa bankructwo „świadectwa” bez nawrócenia
Ks. Będziński deklaruje: „twoja misja jest tam, gdzie jest twoja rodzina, tam gdzie jest twój dom”. Prawda – ale pod warunkiem, że rozumie się ją zgodnie z nauczaniem św. Piusa X: „Pierwszym obowiązkiem miłości nie jest tolerowanie fałszywych opinii, choćby najszczerszych, ani pobłażanie w niechlujstwie w praktykach religijnych” (Notre charge apostolique, 1910). Tymczasem propagowany przez niego model „świadectwa” ogranicza się do pobożnego dialogu, całkowicie pomijając obowiązek głoszenia konieczności nawrócenia i chrztu.
Św. Paweł Apostoł ostrzegał: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9,16). Tymczasem w całym wywiadzie ani razu nie pada słowo „nawrócenie” czy „chrzest” jako cel misji. To perfekcyjne odwzorowanie modernistycznej zasady z Lamentabili sane exitu (1907): „Revelatio […] nihil aliud est quam conscientiae hominis de sua habitudine ad Deum progressus” (Objawienie […] jest jedynie rozwojem świadomości człowieka o swoim stosunku do Boga) – potępionej jako herezja w punkcie 21.
Żywy Różaniec bez Króla Chrystusa
Opis przygotowań do 200-lecia Żywego Różańca na Jasnej Górze odsłania kolejną sprzeczność: próbę łączenia katolickich praktyk z posoborową apostazją. Bł. Paulina Jaricot – prawdziwie katolicka apostołka – w liście z 1836 r. pisała: „Największym nieszczęściem naszych czasów jest odstępstwo od wiary”. Tymczasem dzisiejsze „stowarzyszenie” będzie celebrować swoją rocznicę z udziałem modernistycznych hierarchy i w ekumenicznym duchu, całkowicie wypaczając jej charyzmat.
Pius XI w Quas Primas (1925) uroczyście ogłosił: „Jeśliby kiedy ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. Tymczasem w całym wywiadzie nie ma ani jednego wezwania do poddania narodów pod panowanie Chrystusa Króla – jedynego fundamentu prawdziwej misji.
Zakończenie: misja bez Krzyża
Przedstawiona przez eKAI wizja „misji” to jedynie karykatura prawdziwego dzieła ewangelizacji. Jak ostrzegał św. Pius X: „Wrogowie nie śpią; nieustannie pracują, by zniszczyć Królestwo Chrystusowe” (Editae saepe, 1910). W miejsce głoszenia Ewangelii – dialog; zamiast nawrócenia – filantropia; w miejsce Chrystusa Króla – humanitarny uniwersalizm. To nie jest katolicka misja, lecz operacja dechrystianizacji pod płaszczykiem pobożnych frazesów.
Prawdziwy katolik pamięta słowa św. Augustyna: „Kto nie żyje tak, jak wierzy, ten wkrótce zacznie wierzyć tak, jak żyje”. Dlatego w czasach powszechnej apostazji jedyną misją jest wierność niezmiennemu depozytowi wiary – nawet za cenę prześladowań i wykluczenia przez neo-kościelne struktury.
Za artykułem:
misjeKs. dr Będziński: nie każdy wyjedzie na misje, ale każdy ma obowiązek modlitwy i świadectwa (ekai.pl)
Data artykułu: 23.01.2026
