Portal Catholic News Agency relacjonuje wystąpienia wiceprezydenta JD Vance’a oraz republikańskich polityków podczas Marszu dla Życia 23 stycznia 2026 w Waszyngtonie, przedstawiając ich działania jako „obronę polityki pro-life”. W rzeczywistości mamy do czynienia z klasycznym przykładem naturalistycznej redukcji problemu aborcji do kwestii społeczno-politycznej, całkowicie oderwanej od nadprzyrodzonego porządku łaski i moralności katolickiej.
Polityczny pragmatyzm zamiast zasad wiary
Wiceprezydent Vance otwarcie przyznał, iż administracja Trumpa mierzy się z krytyką ze strony „ruchów pro-life” z powodu braku działań ws. pigułki aborcyjnej mifeprystonu oraz zgody na finansowanie aborcji podatników w ramach negocjacji dot. ustawy o tanich świadczeniach zdrowotnych. Ta strategiczna „elastyczność” odsłania prawdziwe oblicze republikańskiego zaangażowania:
„Budowanie kultury życia wymaga przekonywania” – deklarował Vance, jednocześnie przemilczając fakt, że żadne przekonywanie nie zastąpi obowiązku podporządkowania prawa cywilnego lex divinae (prawu Bożemu).
Fałszywa miara sukcesu: od ekonomii do „siły rodziny”
Spiker Izby Reprezentantów Mike Johnson wskazał na rzekomą zmianę paradygmatu:
„Sukces mierzymy nie tylko gospodarką, ale siłą amerykańskiej rodziny”.
To ewidentne nawiązanie do herezji amerykanizmu potępionej w Testem benevolentiae Leona XIII, gdzie próbowano pogodzić katolicyzm z duchem republikańskiego liberalizmu. Tymczasem Pius XI w Quas primas nauczał nieodwołalnie:
„Państwa nie mogą się obejść bez Boga, a ich religią nie może być bezbożność i wzgarda dla Boga”.
Instrumentalizacja sumień: przypadek ustawy Hyde
Prezes Marszu dla Życia Jennie Bradley Lichter wezwała uczestników do sprzeciwu wobec wykluczenia poprawki Hyde z ustaw zdrowotnych. Problem polega na tym, że sama poprawka Hyde – zakazująca federalnego finansowania aborcji – stanowi ukłon w stronę relatywizmu moralnego. Jak przypomina Syllabus Piusa IX (punkty 39, 55), państwo nie ma prawa ustanawiać własnych standardów „kompromisu” w kwestiach moralnie absolutnych.
Mit „demokratycznego rozstrzygania” kwestii życia
Vance z entuzjazmem mówił o obaleniu Roe v. Wade jako końcu „tyranii sądowniczej”, pozwalającym na „demokratyczne rozstrzyganie” sporu. To klasyczny błąd indyferentyzmu religijnego potępiony w Quanta cura i Syllabusie (punkty 15, 77-80). Św. Pius X w Vehementer nos stwierdził jednoznacznie:
„Kościół nie jest prawdziwym Kościołem, jeśli nie jest społeczeństwem nierównych, w którym rządzą pasterze, a trzoda słucha”.
Demokracja – jako system oparty na suwerenności ludu – jest z zasady sprzeczna z katolicką koncepcją Regnum Christi (Królestwa Chrystusowego).
Teologiczny bankructwo „pro-life” bez Chrystusa Króla
Wszystkie wzmiankowane „sukcesy” administracji Trumpa – od ograniczenia funduszy dla Planned Parenthood po rozszerzenie ulg podatkowych – pozostają w sferze doczesnego utylitaryzmu. Brak jakiejkolwiek wzmianki o:
- Obowiązku publicznego uznania panowania Chrystusa nad narodami
- Konkordacie przywracającemu katolicyzm jako religię państwową
- Zakazie wszystkich form aborcji bez wyjątków
- Potępieniu antykoncepcji i sterylizacji
Republikańska „kultura życia” okazuje się więc jedynie świeckim humanitaryzmem, który – jak ostrzegał Pius XI – „pomija główne niebezpieczeństwo: modernistyczną apostazję w łonie Kościoła”.
Podsumowując: Marsz dla Życia 2026 stał się kolejnym dowodem, jak „katolickie” media i polityczni oportuniści wspierają projekt cywilizacji śmierci, nadając mu jedynie bardziej „przyjazną” twarz. Jak pisano w Lamentabili sane exitu: „Dogmaty wiary należy pojmować jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia”. Bez powrotu do integralnej doktryny katolickiej żaden marsz nie odwróci apostazji Zachodu.
Za artykułem:
Vance, lawmakers defend Trump’s abortion policies at March for Life (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 23.01.2026
