Portal Catholic News Agency relacjonuje wydarzenia z tzw. March for Life 2026 w Waszyngtonie, gdzie promowano „szerokie spektrum zagadnień pro-life” – od aborcji przez eutanazję po protesty przeciwko warunkom w ośrodkach detencyjnych ICE. Alex Schadenberg z Euthanasia Prevention Coalition wyraził obawy dotyczące legalizacji samobójstwa wspomaganego w kolejnych stanach, podczas gdy Ashley Kollme dzieliła się historią swojej córki Sophie z wadą serca, podkreślając problem „ableizmu”. Mara Oswalt z Rehumanize International prezentowała hasło „Dzieci nienarodzone umierają w detencji ICE”, promując tzw. „spójną etykę życia” (consistent life ethic), obejmującą sprzeciw wobec aborcji, kary śmierci, eutanazji i innych zagrożeń. Wydarzenie to, podszywające się pod obronę życia, w rzeczywistości stanowi modernistyczną karykaturę autentycznego katolickiego zaangażowania, gdzie prawa człowieka zastępują Boskie Prawo, a naturalizm wypiera nadprzyrodzoną perspektywę zbawienia.
Eutanazja i aborcja: fałszywa równość grzechów
„W 2026 roku bardzo obawiamy się o Wirginię, Massachusetts, Nevadę i Connecticut” – cytuje portal Schadenberga, wskazującego na postępującą legalizację „zatrucia wspomaganym samobójstwem”. Choć sprzeciw wobec eutanazji pozostaje słuszny, wrzucenie jej do jednego worka z aborcją i „innymi zagrożeniami” stanowi teologiczne nadużycie. Sobór Laterański V (1513) w konstytucji „Apostolici Regiminis” jednoznacznie potępił każdą formę zabójstwa niewinnych, jednakże „różnica gatunkowa między grzechami nie może być zatarta w imię pseudopastoralnej strategii” (Św. Robert Bellarmin, „De Amissione Gratiae”). Aborcja jako morderstwo bezbronnego i konsekrowana profanacja macierzyństwa zawsze pozostaje „pecatum contra naturam in suo ordine gravissimum” (grzechem przeciw naturze najcięższym w swoim rodzaju – KKK przedsoborowy, nr 2291).
„Deserving life shouldn’t be conditional upon one’s health” – Ashley Kollme
Stwierdzenie Kollme, choć pozornie słuszne, ujawnia antropocentryczne przesunięcie akcentów. Brakuje tu odniesienia do krzyża Chrystusa jako źródła sensu w cierpieniu (por. Kol 1,24 Wlg). Historia Sophie została sprowadzona do poziomu ludzkiej „inspiracji”, podczas gdy „cierpienie dzieci pozostających w stanie łaski uświęcającej ma wartość ekspiacyjną dla całego Ciała Mistycznego” (Św. Pius X, list apostolski „Haerent animo”). Portal pomija całkowicie kwestię chrztu dziecka i życia w łasce uświęcającej – jedynego zabezpieczenia przed wieczną śmiercią.
„Spójna etyka życia” jako wehikuł relatywizmu
Działalność Rehumanize International promująca „consistent life ethic” to klasyczny przykład modernistycznej infiltracji. Łączenie sprzeciwu wobec aborcji z protestami przeciwko warunkom w ICE czy karze śmierci tworzy pozór „kompleksowości”, lecz w rzeczywistości:
- Zamazuje „hierarchię prawd” (Pius XII, „Humani generis”), stawiając na równi przestępstwo przeciwko życiu poczętemu (z natury intrinsece malum) z kwestiami społecznymi podlegającymi roztropnej ocenie władzy świeckiej.
- Promuje naturalistyczną koncepcję godności człowieka oderwaną od jego przeznaczenia do życia wiecznego (por. „Quas primas”, Pius XI).
- Otwiera furtkę współpracy z heretykami i niewierzącymi w imię „wspólnych wartości”, co potępił Św. Pius X w dekrecie „Lamentabili” (propozycja 65).
Hasło „Unborn children die in ICE detention” to czysty emocjonalny szantaż. Choć warunki w ośrodkach mogą wymagać poprawy, łączenie tego z aborcją jest logicznym fałszem. Jak przypominał Leon XIII w „Libertas praestantissimum”: „Państwo nie jest celem, lecz środkiem do osiągnięcia celu – wiecznego zbawienia obywateli”. Brak tu wezwania do nawrócenia imigrantów czy przywrócenia publicznego panowania Chrystusa Króla – jedynego fundamentu trwałego ładu.
Posoborowa „kultura życia” jako parodia królestwa Chrystusowego
Cała narracja March for Life pozostaje uwięziona w naturalistycznej wizji człowieka. Brak:
- Wezwania do pokuty za grzech aborcji („Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie” – Łk 13,3 Wlg).
- Podkreślenia, że każde dziecko poczęte jest potencjalnym obywatelem Nieba („Królestwo moje nie jest z tego świata” – J 18,36 Wlg).
- Odniesienia do Najświętszej Ofiary jako źródła łaski do prawdziwej przemiany serc.
„Walka o życie” została zredukowana do poziomu świeckiego aktywizmu, gdzie „Bóg jest niepotrzebnym dodatkiem do spraw ludzkich” (Św. Pius X, „Pascendi”). Tymczasem Pius XI w „Quas primas” nauczał niezmiennie: „Pokój Chrystusa w Królestwie Chrystusowym – oto jedyna droga do zbawienia narodów”. Bez przywrócenia społecznego panowania Chrystusa Króla, wszystkie marsze pozostaną jedynie „pobożnym teatrem” dla uspokojenia sumień.
Na koniec warto zadać pytanie: Gdzie w tym całym „świadectwie” jest miejsce na jedyną prawdziwą odpowiedź Kościoła – czyli nieustanną Ofiarę Mszy Świętej, modlitwę różańcową do Matki Bożej i publiczne błagania o miłosierdzie dla świata stojącego nad przepaścią? Odpowiedź jest jedna: W posoborowiu nie ma na to miejsca, bo „Kościół Nowego Adwentu” to jedynie ludzka organizacja pozorująca nadprzyrodzoność.
Za artykułem:
Euthanasia prevention, other life issues promoted at 2026 March for Life (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 23.01.2026
