Portal Episkopat.pl relacjonuje wydarzenie z 24 stycznia 2026 roku, w którym uzurpatorzy posoborowej struktury wzięli udział w tzw. „centralnym ogólnopolskim nabożeństwie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan”. Ceremoniał odbył się w historycznym kościele farnym w Poznaniu pod przewodnictwem „abp. Zbigniewa Zielińskiego”, z udziałem zwierzchników różnych wspólnot religijnych, w tym „bpa Andrzeja Gontarka” z Kościoła Polskokatolickiego.
Teologiczne bankructwo ekumenicznego synkretyzmu
Przedsoborowe Magisterium Kościoła jednoznacznie potępia wszelkie formy fałszywego ekumenizmu. Pius XI w encyklice Mortalium animos (1928) nauczał: „Kościół katolicki nigdy nie urządzał ani nie urządza specjalnych zebrań, na których by w jednakowy sposób i na równych prawach z niekatolikami roztrząsał się stan religii” (AAS 20, 1928, s. 28). Tymczasem komentowane zgromadzenie jawi się jako jawna zdrada tej zasady.
„Modlitwie ekumenicznej inspirowanej armeńskimi tekstami liturgicznymi przewodniczył abp Zbigniew Zieliński, metropolita poznański”
Użycie monofizyckich tekstów liturgicznych Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego stanowi szczególną obrazę jedynej prawdziwej Wiary. Sobór Chalcedoński (451) potępił monofizytyzm jako herezję, zaś Leon Wielki w liście Lectis dilectionis tuae (449) nazwał go „przewrotną nauką” (DH 290). Współczesne odwoływanie się do tych tekstów to nie tylko relatywizacja dogmatów, lecz akt duchowej zdrady.
Schizmatycka pseudoliturgia jako profanacja świętego miejsca
Poznańska Fara – dawniej katolicka świątynia – stała się teatrem bluźnierczej ceremonii. Kanon 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. stanowił: „Nie godzi się katolikom czynnie uczestniczyć lub asystować w obrzędach niekatolickich”. Tymczasem „metropolita poznański” nie tylko złamał to prawo, lecz przewodniczył całemu zgromadzeniu heretyków i schizmatyków.
Wspomniany „bp Andrzej Gontarek” reprezentuje Kościół Polskokatolicki – wspólnotę powstałą z buntu przeciwko władzy papieża Leona XIII, który w liście apostolskim Caritatis studium (1898) potępił starokatolików jako „odszczepieńców”. Udzielenie mu głosu podczas kazania to akt apostazji, sprzeniewierzenie się słowom św. Pawła: „Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w odzieniu owczym, a wewnątrz są wilkami drapieżnymi” (Mt 7, 15 Wlg).
Ideologiczne podstawy „dialogu” jako narzędzie destrukcji
Hasło tegorocznych obchodów – „Jedno Ciało, Jeden Duch, Jedna nadzieja” (Ef 4,4) – zostało wykorzystane w sposób heretycki. Św. Robert Bellarmin w De controversiis wyjaśniał: „Jedność Kościoła nie polega na jakiejkolwiek wspólnocie nadziei, lecz na wspólnocie wiary, sakramentów i posłuszeństwie prawowitemu następcy Piotra” (De Eccl. mil. III, 2). Tymczasem posoborowcy redukują jedność do mglistego „duchowego poczucia wspólnoty”.
Przytoczony fragment z Listu do Efezjan (4,1-13) został celowo okaleczony przez pominięcie kluczowych wersetów: „Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, w mąż doskonały, w miarę wielkości wieku zupełności Chrystusowej” (Ef 4,13 Wlg). Ta manipulacja tekstem służy relatywizacji katolickich dogmatów.
Historyczna perfidia ormiańskiej inspiracji
Artykuł chełpi się, że materiały modlitewne przygotowali Ormianie – naród od wieków trwający w herezji monofizyckiej. Św. Pius V w bulli Providentia Romani Pontificis (1568) zakazał katolikom jakiejkolwiek współpracy z ormiańskimi schizmatykami. Tymczasem posoborowcy czynią z nich wzór do naśladowania!
Twierdzenie, że „wielowiekowe tradycje modlitwy” ormiańskie są częścią „wspólnego chrześcijańskiego dziedzictwa” to jawne kłamstwo. Św. Leon Wielki w liście do cesarza Marcjana podkreślał: „Nie ma udziału w Bożej naturze ten, kto nie wyznaje w całości prawdziwej ludzkiej i boskiej natury Chrystusa” (Ep. 124, 6).
Medialne propagowanie apostazji
Szczególnie oburzający jest fakt transmitowania tej pseudoliturgii przez Telewizję Polską. Pius XI w Divini illius Magistri (1929) nauczał: „Państwo nie może udzielać żadnego poparcia ani pomocy szkołom, teatrom, kinom, które by były przeciwnie religii i dobrym obyczajom” (AAS 22, 1930, s. 50-86). Tymczasem państwowa telewizja stała się tubą antykatolickiej propagandy.
Współorganizatorzy wydarzenia złamali również kanon 1325 Kodeksu z 1917 r., zabraniający katolikom „lekkomyślnego udziału w zebraniach i stowarzyszeniach, w których pod jakąkolwiek formą popierana jest jedność religijna między chrześcijanami”. W świetle prawa kanonicznego wszyscy uczestnicy podlegają ekskomunice latae sententiae.
Doktrynalny rozkład w świetle niezmiennej nauki
Całe to przedsięwzięcie stanowi praktyczną realizację modernistycznej herezji potępionej przez św. Piusa X w Lamentabili (1907): „Kościół jest wrogiem postępu nauk przyrodniczych i teologicznych” (propozycja 57). W rzeczywistości to Kościół broni niezmiennej prawdy, podczas gdy moderniści głoszą ewolucję dogmatów.
Prawdziwy katolik pamięta słowa św. Hieronima: „Kto nie jest w Arce Noego, zginie w potopie” (Ep. 15, 2). W obliczu tak jawnej apostazji jedyną właściwą postawą jest całkowite odcięcie się od posoborowej sekty i powrót do jedynego depozytu wiary, strzeżonego przez tych kapłanów, którzy zachowali niezmienną doktrynę i ważne święcenia.
Za artykułem:
W Poznaniu odbyło się centralne ogólnopolskie nabożeństwo Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan (episkopat.pl)
Data artykułu: 24.01.2026
