Ekumeniczne zgorszenie w Rakowie: apostazja pod płaszczykiem „modlitwy o jedność”
Portal eKAI (26 stycznia 2026) relacjonuje diecezjalne spotkanie ekumeniczne w Rakowie, będące zwieńczeniem Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan. Opisane wydarzenie stanowi jawny przykład religijnego synkretyzmu i zdrady katolickiej misji, gdzie pod pozorem pobożności dokonuje się faktyczna negacja jedynej prawdziwej wiary.
„Pomimo różnic jesteśmy przez chrzest jednym Ciałem Chrystusa, ożywia nas i prowadzi ten sam Duch, umacnia jednakowa nadzieja”
Te słowa „biskupa” Krzysztofa Nitkiewicza są heretycką redukcją eklezjologii katolickiej. Kościół naucza niezmiennie, że „Poza Kościołem nie ma zbawienia” (Sobór Florencki, 1442). Pius XI w encyklice Quas primas stanowczo przypomina: „Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie lub na tych jedynie, którzy przez przyjęcie chrztu według prawa do Kościoła należą (…), lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa” (1925). Tymczasem wspólna modlitwa z heretykami i schizmatykami stanowi zdradę nakazu misyjnego Chrystusa (Mt 28,19).
Teologiczny sabotaż w liturgii
Opis nabożeństwa ujawnia szereg skandalicznych praktyk:
- Modlitwa pod przewodnictwem „biskupa” Nitkiewicza z udziałem duchownych protestanckich i prawosławnych
- Czytanie Ewangelii w języku starocerkiewno-słowiańskim – języku schizmy wschodniej
- Koncert oparty na protestanckim „Kancjonale Rakowskim”
To wszystko stanowi jawną pogardę dla kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, który zabrania katolikom uczestnictwa w kultach niekatolickich. Św. Oficjum w dekrecie Lamentabili sane potępiło tezę, że „Protestantyzm jest niczym więcej niż inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” (1907). Tymczasem rakowskie wydarzenie gloryfikuje reformację – źródło niezliczonych herezji potępionych przez Sobór Trydencki.
Zatrute źródła ekumenizmu
Organizatorzy powołują się na hasło „Jedno Ciało. Jeden Duch. Jedna nadzieja” (Ef 4,4), lecz w sposób celowo wyrywający fragment z kontekstu doktrynalnego. Św. Paweł mówi przecież o „jedności wiary i poznania Syna Bożego” (Ef 4,13), co całkowicie wyklucza jedność z tymi, którzy odrzucają dogmaty katolickie. Materiały przygotowane przez Ormian dodatkowo wprowadzają elementy wschodniego mistycyzmu obcego tradycji łacińskiej.
„Biskup” Nitkiewicz w swoim przemówieniu zupełnie pominął obowiązek nawracania innowierców, ograniczając się do ogólników o „wspólnej nadziei”. Tymczasem Pius IX w Syllabus błędów wyraźnie potępił tezę, że „dobra nadzieja powinna być żywiona co do wiecznego zbawienia wszystkich tych, którzy wcale nie są w prawdziwym Kościele Chrystusa” (1864).
Historyczne kłamstwa i profanacja miejsca
Panel naukowy o „religijnym dziedzictwie Rakowa” to rewizjonistyczne fałszowanie historii. Miasto to było ośrodkiem arianizmu – herezji potępionej przez Kościół, której zwolennicy odrzucali m.in. dogmat o Trójcy Świętej. Gloryfikowanie tego dziedzictwa to akt duchowej zdrady. Również koncert protestanckich pieśni w katolickiej świątyni stanowi profanację miejsca poświęconego kultowi prawdziwej wiary.
Całe wydarzenie demaskuje prawdziwe oblicze posoborowego „ekumenizmu” – nie jest to poszukiwanie jedności przez powrót heretyków do owczarni Chrystusowej, lecz synkretyczna farsa negująca wyłączność Kościoła na zbawienie. Jak przypomina papież Pius XI: „Jeżeli Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…), stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą” (Quas primas).
Za artykułem:
sandomierska Raków: diecezjalne spotkanie ekumeniczne na zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan (ekai.pl)
Data artykułu: 26.01.2026
