Portal eKAI (26 stycznia 2026) relacjonuje eskalację represji wobec struktur posoborowych w Nikaragui, koncentrując się na wydaleniu sióstr kapucynek oraz systematycznych prześladowaniach „duchowieństwa” lojalnego wobec sekty watykańskiej. Artykuł przedstawia te wydarzenia jako „prześladowanie Kościoła”, całkowicie pomijając teologiczną istotę konfliktu: kolaborację modernizmu z antychrześcijańskimi reżimami.
Naturalistyczna narracja jako zasłona dymna
Komunikat portalu eKAI utrzymany jest w konwencji świeckiego aktywizmu praw człowieka: „Siostry Kapucynki Tercjarki od Świętej Rodziny zostały zmuszone do opuszczenia Nikaragui”. Brakuje tu fundamentalnego rozróżnienia między prawdziwym Kościołem Chrystusowym a strukturami posoborowymi. Jak zaznaczył Pius XI w Quas primas: „Niech więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi” (1925) – tymczasem zarówno reżim Ortegi, jak i posoborowi „duchowni” odrzucili władzę Chrystusa Króla, stąd ich konflikt jest jedynie walką dwóch naturalizmów.
„W niektórych diecezjach zawieszono misje domowe” – podaje Molina na swej stronie na facebooku.
To zdanie demaskuje całkowite zredukowanie misji Kościoła do działalności socjalnej. Gdzie jest wzmianka o głoszeniu Ewangelii, nawracaniu pogan czy administrowaniu sakramentów? „Misje domowe” w posoborowym żargonie oznaczają lewicową agitację pod płaszczykiem pomocy społecznej – dokładnie to, za co reżim sandinistów prześladuje swoich rywali ideologicznych.
Teologiczne bankructwo „pośrednictwa”
Artykuł przyznaje: „Choć początkowo Kościół próbował pośredniczyć w dialogu narodowym między protestującymi a rządem, jednak sytuacja zaczęła zmierzać w niebezpiecznym dla katolików kierunku”. To klasyczny przykład modernistycznej taktyki samounicestwienia. Prawdziwy Kościół nigdy nie „pośredniczy” między buntem a tyranią – jednoznacznie potępia oba jako sprzeczne z prawem Bożym. Jak nauczał św. Pius X w Lamentabili sane: „Kościół nie tylko nie może i nie powinien pogodzić się z progresywizmem, modernizmem czy jakąkolwiek formą socjalizmu, lecz musi je zwalczać jako najgorsze plagi” (1907).
Opisana sytuacja potwierdza nieomylną zasadę: kompromis z rewolucją zawsze kończy się prześladowaniami katolików. Gdy w 2018 r. posoborowi „biskupi” występowali jako mediatorzy między sandinistami a protestującymi, łamali nakaz św. Pawła: „Nie wprzęgajcie się z niewiernymi w jedno jarzmo. Alboż wspólność ma sprawiedliwość z nieprawością? Alboż wspólne ma światło z ciemnością?” (2 Kor 6,14).
Milczenie o źródłach kryzysu
Raport Marthy Moliny odnotowuje 529 ataków na „Kościół” w latach 2018-2022, lecz celowo pomija ich duchowe przyczyny. Nikaragua jako pierwszy kraj na świecie zalegalizowała aborcję w 1837 r. – nigdy nie została za to ekskomunikowana. W 1983 r. miejscowi „biskupi” podpisali hańbiący „Konkordat” z marksistowskim reżimem Ortegi, akceptując m.in. przymusową sekularyzację szkół. To właśnie zdrada katolickich zasad otworzyła drogę obecnym prześladowaniom.
Tymczasem portal eKAI powiela zakłamaną narrację o „prześladowaniach za wiarę”, podczas gdy sandiniści atakują wyłącznie polityczną konkurencję. Warto przypomnieć, że w lutym 2023 r. reżim skazał „biskupa” Rolando Alvareza na 26 lat więzienia nie za głoszenie Ewangelii, lecz za „rozpowszechnianie fałszywych wiadomości” krytykujących dyktaturę – czyli dokładnie tę samą działalność, jaką prowadziła w Polsce „opozycja” wspierana przez episkopat.
„Biskupi i księża są zmuszani do zaprzeczania agresji, której doświadczają” – podaje Molina.
To kwintesencja posoborowej mentalności: wiarołomstwo w imię pragmatyzmu. Prawdziwy biskup woli śmierć niż zaparcie się owczarni (św. Cyprian). Tymczasem nikaraguańscy „hierarchowie” powtarzają gest Piotra w pałacu Kajfasza – i nikt nie płacze ze wstydu.
Duchowa pustka po wydalonych zakonnicach
Wymowny jest opis opuszczenia przez siostry kapucynki wioski Totogalpa: „Wyjazd sióstr kapucynek pozostawia głęboką pustkę w społeczności liczącej ponad 17 tysięcy Indian Chorotega”. Ta „pustka” to symtom bankructwa posoborowego modelu zakonnego. Przez 30 lat zgromadzenie prowadziło „dzieła społeczne”, lecz nie nawróciło Indian na katolicyzm – pozostawiając ich w pogaństwie udekorowanym katolicką symboliką. O jakiej „ewangelizacji” może być mowa, skoro – zgodnie z modernistyczną doktryną – uznaje się zbawienie bez nawrócenia?
Prawdziwy zakon misyjny działałby na zasadzie „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19), a nie socjalnego aktywizmu. Gdyby siostry głosiły niezmienną doktrynę, ich wyjazd pozostawiłby nie „pustkę”, lecz wspólnotę katolickich neofitów. Tymczasem „głęboka pustka” po ich wyjeździe dowodzi, że były jedynie biurokratkami od pomocy społecznej w habitach.
Krucjata czy kapitulacja?
Na koniec artykułu znajdujemy groteskowe wezwanie: „prosimy Cię o wsparcie portalu eKAI.pl za pośrednictwem serwisu Patronite”. To kwintesencja posoborowej strategii: żebranie o datki zamiast wezwania do krucjaty różańcowej o nawrócenie Nikaragui. Gdy w XVI wieku pirat Francis Drake zagroził katolickiej Anglii, św. Pius V nie zbierał funduszy – rzucił klątwę i wysłał flotę. Dziś „największa religia świata” płacze przed ONZ o ochronę praw człowieka.
Sytuacja w Nikaragui nie jest „prześladowaniem Kościoła”, lecz konfrontacją dwóch antychrześcijańskich sił: marksistowskiego reżimu i modernistycznej sekty. Rozwiązaniem nie jest „mediacja” ani „dialog”, lecz powrót do niezmiennych zasad Quas primas: uznania Chrystusa Króla za jedynego Pana narodów. Dopóki „duchowni” będą bawić się w politykę zamiast głosić Ewangelię, prześladowania będą się nasilać – i słusznie, bo „kto mieczem wojuje, od miecza ginie” (Mt 26,52).
Za artykułem:
26 stycznia 2026 | 16:30Nasilenie represji wobec duchowieństwa w Nikaragui (ekai.pl)
Data artykułu: 26.01.2026
