Portal Opoka (27 stycznia 2026) publikuje artykuł br. Damiana Wojciechowskiego TJ dotyczący polskiego kryzysu demograficznego. Autor wskazuje na niski współczynnik dzietności (1,1 dziecka na kobietę) i proponuje rozwiązania systemowe, w tym tzw. „podatek od psiecka” dla osób wybierających zwierzęta zamiast dzieci. Choć diagnoza częściowo trafia w objawy choroby, cała argumentacja tonie w świeckim utylitaryzmie, pomijając nadprzyrodzone przyczyny i lekarstwa na apostazję rodziny.
Egoizm i świeckie złudzenia w walce z kryzysem rodziny
Br. Wojciechowski słusznie identyfikuje przejawy degeneracji: „niechęć do posiadania dzieci nie jest powodowana w Polsce biedą”, lecz egotyzmem, niedojrzałością i „strachem przed życiem”. Niestety, jego recepty ograniczają się do socjotechnicznych zabiegów (podatki, ulgi), zupełnie pomijając ordo caritatis – nadprzyrodzony porządek miłości. Tymczasem Casti connubii Piusa XI jednoznacznie naucza: „Małżeństwo nie ustanowione zostało przez ludzi, lecz przez Boga” (pkt 5), a jego celem jest „rodzenie i wychowywanie potomstwa” (pkt 17). Gdy zabraknie tej nadprzyrodzonej perspektywy, wszystkie ludzkie zabiegi stają się jedynie aspiriną podawaną na gangrenę.
Naturalizm zamiast łaski
Artykuł wpada w pułapkę redukcjonizmu, traktując rodzinę wyłącznie jako „komórkę społeczną”, a nie Ecclesia domestica (Kościół domowy). Proponowany przez autora „psieckopodatek” czy „ulgi podatkowe” to klasyczne przykłady państwowego paternalizmu, który w tradycji katolickiej zawsze budził podejrzenia. Jak przypominał Pius XI w Quadragesimo anno: „Nie wolno jednostkom wydzierać i przekazywać społeczności tego, co mogą wykonać z własnej inicjatywy i własnymi siłami” (pkt 79). Zamiast kolejnych fiskalnych kar i zachęt, należałoby przywrócić sponsalię – publiczną przysięgę małżeńską przed ołtarzem, której złamanie pociągało konsekwencje kanoniczne i cywilne.
„Państwo nie jest od zaspokajania widzimisię obywateli” – pisze autor, by zaraz zaproponować kolejną ingerencję władzy w sferę sumień.
Rozwiązania rodem z Tower of Babel
Propozycja „planowej polityki imigracyjnej” sprowadzającej Filipińczyków czy Hindusów zdradza modernistyczne myślenie, traktujące naród jako zwykłą „masę ludzką”. Tymczasem Leon XIII w Sapientiae christianae ostrzegał: „Każdy naród ma swój charakter, swoje właściwości odrębne” (pkt 42). Prawdziwym rozwiązaniem nie jest inżynieria społeczna, lecz odnowa ducha poprzez publiczne panowanie Chrystusa Króla, o którym Pius XI pisał w Quas primas: „Pokój Chrystusa w Królestwie Chrystusowym” (pkt 1). Bez powrotu do zasady unio inter societatem et religionem (jedności między społeczeństwem a religią) wszystkie programy będą jedynie łataniną rozpadającej się łodzi.
Milczenie o źródle zła
Największym błędem analizy jest pominięcie anihilacji sakramentu małżeństwa dokonanej przez posoborową sekciarską wspólnotę. Gdy w 1969 r. Montini wprowadził „nowy ordo zaślubin”, usuwając z niego 12 spośród 16 wyrażeń odnoszących się do prokreacji, otworzył drzwi dla obecnego kryzysu. Jak trafnie zauważył św. Pius X w Lamentabili sane: „Dogmaty […] są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (potępiona teza 54). To właśnie ta modernistyczna trucizna, głoszona przez „ekspertów” neo-Kościoła, doprowadziła do dzisiejszej religio anthropocentrica – religii skupionej na człowieku, nie na Bogu.
Zamiast bić w kołatek pod drzwiami apartamentowców, jak proponuje autor, należałoby przywrócić publiczną dyscyplinę kościelną. Gdyby dziś istniały „obroże dla cudzołożników” wspomniane w artykule, może mniej byłoby „kobiet samotnie wychowujących dzieci”, a więcej rodzin żyjących in vincolo Christi – w związkach nierozerwalnych.
Za artykułem:
Podatek od psiecka. Czy można zatrzymać wymieranie Polski? (opoka.org.pl)
Data artykułu: 27.01.2026
