Portal Opoka relacjonuje „ożywienie w wyjazdach do Ziemi Świętej” w 2025 roku, podkreślając statystyki izraelskiego Ministerstwa Turystyki (1,3 mln odwiedzających) oraz zachętę „kardynała” Pierbattisty Pizzaballi do nawiedzania „miejsc związanych z życiem Pana Jezusa”. „Patriarcha” miał nazwać Ziemię Świętą „piątą Ewangelią” i „ósmym sakramentem”, zapewniając o „całkowitym bezpieczeństwie” pielgrzymek. Artykuł pomija jednak kluczowe kwestie doktrynalne, redukując pielgrzymkę do atrakcji turystycznej wspierającej lokalną gospodarkę.
Materializacja sacrum: pielgrzymka bez łaski
„Ziemia Święta jest piątą Ewangelią. Lubię też nazywać ją swego rodzaju ‘ósmym sakramentem’, ponieważ pozwala doświadczyć spotkania z Jezusem w sposób fizyczny, namacalny”
To stwierdzenie, przypisywane Pizzaballi, demaskuje całkowite niezrozumienie natury sakramentów. Sakramenty są znakami widzialnymi łaski ustanowionymi przez Chrystusa (Sobór Trydencki, sesja VII), a nie subiektywnymi „doświadczeniami” turystycznymi. Porównywanie ziemi – choćby najświętszej – do sakramentu jest teologicznym absurdem i jawnym przejawem modernizmu potępionego w dekrecie Lamentabili (Św. Oficjum, 1907): „Dogmaty, które Kościół podaje jako objawione, nie są prawdami pochodzenia Boskiego, ale są pewną interpretacją faktów religijnych” (propozycja 22).
Pomijany cel pielgrzymki: zadośćuczynienie i nawrócenie
Artykuł koncentruje się na statystykach „turystów” (9% pielgrzymów) oraz wsparciu finansowym dla lokalnej społeczności. Zupełnie pominięto nadprzyrodzony wymiar pielgrzymki jako aktu pokuty i zadośćuczynienia, o czym nauczał Pius XI w Quas Primas: „Trzeba więc, aby Chrystus panował w umyśle człowieka, którego obowiązkiem jest z zupełnym poddaniem się woli Bożej przyjąć objawione prawdy i wierzyć silnie i stale w naukę Chrystusa”. Prawdziwa pielgrzymka wymaga stanu łaski uświęcającej, intencji wynagradzającej oraz uczestnictwa w sakramentach – czego nie gwarantują struktury posoborowe organizujące wyjazdy.
Fałszywe bezpieczeństwo duchowe
Gwarancje Pizzaballi o „całkowitym bezpieczeństwie” dotyczą wyłącznie aspektu fizycznego. Milczy się o niebezpieczeństwach duchowych:
- Udział w „mszach” posoborowych, gdzie Ofiara przebłagalna zastąpiona jest „ucztą pamiątkową” (co stanowi świętokradztwo)
- Ekumeniczne nabożeństwa na miejscach świętych, sprzeczne z kanonem 1258 Kodeksu z 1917 r.
- Propagowanie „dialogu” z judaizmem, potępionego przez Piusa XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] społeczeństwo ludzkie musiało być wstrząśnięte”
Kryzys autorytetu: kto dziś uprawnia „patriarchów”?
Nadużycie tytułu „łacińskiego patriarchy Jerozolimy” przez Pizzaballę wymaga demaskacji. Po nieważnej „nominacji” przez Franciszka-Bergoglio w 2020 r., nie może on sprawować żadnej jurysdykcji. Jak przypomina bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV: „jeśli kiedykolwiek w jakimkolwiek czasie okaże się, że […] Rzymski Papież […] odstąpił od Wiary Katolickiej […] jego promocja […] będzie nieważna”. „Sakry” udzielone w ramach sekty posoborowej są nieważne, co czyni Pizzaballę zwykłym symulantem władzy kościelnej.
Ziemia Święta bez Króla
Najjaskrawszym pominięciem jest milczenie o obowiązku publicznego uznania królewskiej władzy Chrystusa nad Ziemią Świętą i Izraelem. Pius XI w Quas Primas nauczał niezbicie: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] narody ziemi są Jego dziedzictwem”. Tymczasem artykuł akceptuje świecki status Jerozolimy pod kontrolą żydowską, co jest zdradą mesjańskiego panowania Chrystusa – „Króla Żydowskiego” (Mt 27,37).
„Nie ma w Nim żadnego grzechu. A kto w Nim trwa, nie grzeszy”
Prawdziwa pielgrzymka do Ziemi Świętej możliwa jest jedynie w kontekście nieustającej Ofiary Mszy Świętej i poddania narodów pod berło Chrystusa Króla. Wszystko inne jest tylko turystyczną karykaturą wiary.
Za artykułem:
Ożywienie w wyjazdach do Ziemi Świętej. Rok 2025 był przełomowy (opoka.org.pl)
Data artykułu: 27.01.2026
