Portal „Więź.pl” (28 stycznia 2026) relacjonuje sprawę apelacji „ks.” Piotra Glasa, byłego członka Towarzystwa Chrystusowego, skazanego w 2025 roku na pięć lat więzienia za „czyny lubieżne wobec dziecka” na brytyjskiej wyspie Jersey. Sąd apelacyjny odmówił udostępnienia uzasadnienia decyzji o ponownym rozpatrzeniu sprawy, argumentując potrzebą „zachowania bezstronności”. Ta medialna mgła służy ukryciu systemowej zgnilizny posoborowej pseudo-dyscypliny kościelnej.
Proceduralny zamęt jako symptom doktrynalnej anarchii
Fakt, iż sąd cywilny przejął jurysdykcję nad sprawą należącą z natury rzeczy do kompetencji władzy kościelnej, demaskuje całkowite bankructwo posoborowego „Kościoła”. Kanon 894 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowił jasno: „Klericy oskarżeni o przestępstwo podlegają trybunałowi kościelnemu”. Tymczasem struktury okupujące Watykan od dziesięcioleci tolerują jawną kolaborację z masońskim porządkiem prawnym, który – jak słusznie zauważył Pius IX w Syllabusie błędów – „uzurpuje sobie prawo do sądzenia spraw duchownych” (pkt 41).
„Media mogą więc informować wyłącznie o tym, że apelacja została uwzględniona, a sprawa skierowana do ponownego rozpatrzenia”
To kuriozalne ograniczenie jawności procesowej stanowi logiczną konsekwencję przyjętej po Vaticanum II zasady „wolności religijnej” potępionej przez Piusa IX jako „bezczelne pomieszanie porządku naturalnego z nadprzyrodzonym” (Syllabus, pkt 77). Gdy Kościół wyrzeka się swej boskiej misji, sądy cywilne przekształcają się w narzędzia inżynierii społecznej.
Teologia kryminalna versus teologia krzyża
Opis przestępstw jako „czynów lubieżnych” (ang. „indecent acts”) zamiast jednoznacznego określenia świętokradztwa i przestępstwa przeciwko szóstemu przykazaniu, odsłania modernistyczną strategię relatywizacji zła. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane potępił podobne zabiegi semantyczne jako „próbę dostosowania dogmatu do wymogów fałszywie pojętej współczesności” (pkt 58).
Rzekome „głębokie ubolewanie” „biskupa” Portsmouth i zawieszenie „ks.” Glasa w czynnościach „duchownych” to karykatura kanonicznej procedury opisanej w kanonach 2197-2213 KPK 1917. W prawowitym Kościele:
- Sprawca podlegałby ekskomunice latae sententiae (kan. 2357 §2)
- Ofiara otrzymałaby natychmiastową pomoc duchową bez medialnego „przepraszania za cierpienie”
- Proces toczyłby się in camera caritatis z poszanowaniem dóbr duchowych wiernych
Tymczasem cała sprawa została sprowadzona do poziomu skandalu obyczajowego, co Pius XI nazwałby „zdradą obowiązku strzeżenia świętości Oblubienicy Chrystusowej” (Quas Primas).
Duchowa pustka posoborowego „duchowieństwa”
Działalność „ks.” Glasa – rzekomego „egzorcysty” i autor książek – od początku nosiła znamiona modernistycznej inflikcji sakramentalnej. Już w 2017 roku Konferencja „Episkopatu” Polski wydała dwuznaczne komunikaty dotyczące jego posługi, co św. Pius X określił w Lamentabili jako „brak rozeznania w kwestiach wiary prowadzący do zgorszenia” (pkt 63).
Fakt, iż „duchowny” mógł przez lata prowadzić internetową działalność „duchową” bez nadzoru prawowitego biskupa, potwierdza słowa Piusa XII: „Gdy zanika autorytet, rozprzestrzenia się samowola duchowa”. W tej sytuacji „zwolnienie tymczasowe z więzienia” nie ma nic wspólnego z sprawiedliwością – to jedynie polityczna gra obliczona na uspokojenie opinii publicznej.
Memento dla wiernych
Cała sprawa demaskuje ontologiczną przepaść między Kościołem Chrystusowym a posoborową strukturą:
| Kryterium | KPK 1917 | Praktyka posoborowa |
|---|---|---|
| Jurysdykcja nad klerem | Wyłączność sądów kościelnych | Kolaboracja z sądami cywilnymi |
| Nazewnictwo przestępstw | Świętokradztwo, grzech sodomski | „Czyny lubieżne”, „nadużycia” |
| Kara | Ekskomunika, degradacja, pokuta | „Zawieszenie”, „terapia”, więzienie |
| Ochrona ofiar | Zadośćuczynienie duchowe | Odszkodowania finansowe |
Dopóki katolicy nie odrzucą tej „ohydy spustoszenia” (Mt 24,15) i nie powrócą do niezmiennej doktryny zawartej w przedsoborowych dokumentach, podobne skandale będą tylko potwierdzać całkowitą apostazję struktury okupującej Watykan. Jak napominał Pius XI w Quas Primas: „Pokój Chrystusowy możliwy jest jedynie pod berłem Chrystusa Króla” – nie zaś w pseudo-kościele poddanym świeckim trybunałom.
Wierni katolicy powinni zachować daleko idącą ostrożność wobec jakichkolwiek informacji płynących z tej parodii procesu. Jedyną drogą naprawy jest powrót do:
- Nieomylnych definicji dogmatycznych
- Klasycznego prawa kanonicznego
- Świętej dyscypliny sakramentów
- Publicznego panowania Chrystusa Króla
Za artykułem:
Sąd apelacyjny nie udziela żadnych informacji w sprawie ks. Glasa (wiez.pl)
Data artykułu: 28.01.2026
