Portal LifeSiteNews (27 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „kardynała” Blase’a Cupicha, który podczas „konsystorza” zwołanego przez antypapieża Leona XIV w Rzymie, powołał się na dokument „kardynała” Arthura Roche’a, aby uzasadnić dalsze tłumienie Mszy Świętej Wszechczasów. Argumentacja opiera się na wybiórczym cytacie z bulli Quo Primum św. Piusa V, mającym rzekomo dowodzić, że „istnienie tylko jednego obrządku” stanowi „gwarancję jedności” sekty posoborowej.
Fałszerstwo dokonane na dokumencie trydenckim
„Arcybiskup Chicago” posłużył się manipulacją metodologiczną godną modernistów, wyjmując z kontekstu słowa św. Piusa V: „Jak w Kościele Bożym jest tylko jeden sposób odmawiania psalmów, tak powinien być tylko jeden obrządek sprawowania Mszy” (Quo Primum). Jak słusznie zauważył bp Schneider, pominięto kluczowy kontekst: bulla wyraźnie zezwalała na kontynuację wszystkich rytów mających ponad 200-letnią ciągłość, w tym rytu dominikańskiego czy ambrozjańskiego.
„Jedność nie oznacza uniformizacji, jak świadczy o tym historia Kościoła” – podkreślił hierarcha wierny Tradycji.
Co więcej, Quo Primum w paragrafie końcowym stanowi nieodwołalny dekret: „Niniejszy dokument pozostaje na zawsze ważny i zachowuje pełnię mocy… Nie mogą go unieważnić ani naruszyć następcy św. Piotra”. Tym samym jakiekolwiek „zarządzenia” posoborowych uzurpatorów, od „Pawła VI” począwszy, dotyczące zniesienia Mszału Trydenckiego, są z mocy prawa Bożego ipso facto nieważne.
Teologiczny bankructwo „jedności” poprzez uniformizację
Argument Cupicha-Roche’a stanowi jawną herezję przeciwko katolickiej eklezjologii. Jak uczy papież Pius XII w encyklice Mediator Dei: „Liturgia jest odbiciem niezmiennej prawdy objawionej, której różnorodne formy wyrazu stanowią bogactwo, nie zaś zagrożenie”. Koncepcja „jedności” rozumiana jako masowy uniformizm liturgiczny to import protestanckiej i masońskiej wizji religii jako scentralizowanej instytucji kontrolnej.
Prawdziwa jedność – jak tłumaczy św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice – polega na „komunii w tej samej wierze, tych samych sakramentach i posłuszeństwie prawowitemu następcy Piotra”. Tymczasem sekta posoborowa, odrzuciwszy wszystkie trzy filary, usiłuje zastąpić rzeczywistą jedność doktrynalną mechanicznym podporządkowaniem wobec rewolucyjnych zarządzeń.
Novus Ordo jako anty-liturgia
Przypomnijmy fundamentalną zasadę: Lex orandi lex credendi – zasada modlitwy określa zasadę wiary. „Msza” posoborowa (Novus Ordo Missae), będąca produktem komitetu sześciu protestantów pod przewodnictwem masona Annibale Bugniniego, stanowi radykalne zerwanie z teologią Ofiary przebłagalnej. Jak dokumentuje ks. dr Ludwig Ott w Fundamentals of Catholic Dogma, zmiany w Kanonie Rzymskim naruszają doktrynę o przeistoczeniu, ofierze i kapłaństwie.
Tymczasem Mszał Piusa V, jak podkreślał papież św. Pius X w Motu Proprio Abhinc duos annos, jest „najdoskonalszym wyrazem czci oddawanej Bogu, strzegącym depozytu wiary nienaruszalnego”. Dlatego dławienie Tradycji stanowi nie tylko akt przemocy wobec wiernych, ale świadome niszczenie ostatnich przyczółków katolickiej ortodoksji.
Duchowa autodestrukcja posoborowia
Statystyki mówią same za siebie: podczas gdy liczba „wiernych” uczestniczących w Novus Ordo spada w postępie geometrycznym (o 80% od 1965 r.), tradycyjne wspólnoty notują wzrosty rzędu 300% rocznie. Jak komentuje to profesor Roberto de Mattei: „Kościół żyje tam, gdzie żyje jego Tradycja”.
Działania „kardynała” Cupicha wpisują się w agonię sekty pozbawionej łaski uświęcającej. Jak przepowiedział arcybiskup Marcel Lefebvre (którego święcenia i tak pozostają wątpliwe): „Pozbawiając się korzeni, moderniści skazują się na śmierć”. Wystarczy spojrzeć na puste „świątynie” projektowane jako „miejsca zgromadzeń”, gdzie „ołtarze” zamieniono w stoły, a tabernakula usunięto na boczny „kącik adoracji”.
Jedyna droga ocalenia
Katolicy świadomi swej wiary mają moralny obowiązek całkowitego zerwania ze strukturą posoborową. Jak uczy papież Leon XIII w Satis cognitum: „Nikt nie może być w komunii z głową, będąc w separacji od ciała”. Skoro zaś antypapieże od Jana XXIII nauczają herezji i niszczą sakramenty, jedynym ratunkiem jest schronienie się przy prawowitych kapłanach zachowujących niezmienną doktrynę i liturgię.
Niech ostatnim słowem będzie napomnienie św. Pawła: „A choćbyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą otrzymaliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1,8). Wobec klęski posoborowej rewolty, trwajmy nieugięcie przy Ofierze ołtarza sprawowanej „od wschodu słońca aż do zachodu” (Ml 1,11) – jedynej gwarancji zachowania wiary do końca czasów.
Za artykułem:
Cardinal Cupich advocates for Latin Mass suppression, cites document from recent consistory (lifesitenews.com)
Data artykułu: 27.01.2026
